De komst van vogels

Een reactie plaatsen

(door Emma Krebs)

De dag begon frisjes, killetjes, blij toen de tram kwam en zoiets moois vertoonde zich ineens voor ons over de totale breedte van de hemel. Verrassende kleuren oranje, zo intens diep en over zo een grootte, breedte, zo heb ik het zelden gezien. Het bleef wel 20 minuten dezelfde intentie houden. “Wouw, wouw, wouw”, zeggen we tegenwoordig, een woord dat op verschillende manieren kracht uitdrukt.

Zo zat ik vroeg in de trein genietend van mijn Cappuccino op weg naar Zwaanshoek. Het was wat druilerig, maar de lucht brak wat open en de blauwgrijze kleur maakte zich kenbaar.

Het was rustig in de trein zo midden in de week……..ik kende het om die tijd altijd als overvol. Genietend van de rust en het naar buiten kijken, wat ik graag doe, werd ik plotseling een enorme groep grote vogels gewaar, heel groot, wat zwart-wit qua kleur maar zo groot als flamingo’s. Ik was stomverbaasd.

Een groep van wel honderden grote vogels, enorm, en een kleinere groep. Het 1ste wat in mij opkwam, hé, heeft dit met de natuurlijke klimaatverandering te doen… hé, wat raar. In plaats van naar Afrika te vliegen, komen/blijven ze nu hier of op doorreis.???????

Nee, er was iets anders, de energie in en bij het vliegen, het was op de hoogte van Lisse, daar boven de groene weilanden en zwarte aarde voorbereid om nu alweer de bollen in de grond te steken. Wat kwamen deze vogels hier doen?

Wat was er aan de hand met deze vogels, zijn ze wel echt, zie ik ze echt? Ja, dat was duidelijk, maar er was meer…iets wat ik niet waarnam bij andere groepen vogels. De trein reed verder en op een gegeven moment lieten we de vogels achter ons.

De waarneming bleef me bij… en ik bedankte ze dat ik ze had mogen zien op hun missie naar het kontakt met ons.

Intussen verder met de bus en daar trof ik Asha, we wandelden samen naar het gebouw en, kijk, weer zulke vogels in de lucht, zwart/wit, een veel kleinere groep, leken kleiner… en streken met een groep ganzen neer in het weiland.

We hebben ze een tijdje gadegeslagen en genoten van het heerlijke weer, weg uit de stad en ademen vrij…lucht ruimte.

Ja, er is echt iets aan de hand met die vogels……M. had het in de laatste lezing over vogels die we kunnen zien en geen vogels zijn, maar wezens. Inderdaad, er is iets bezig, het lijkt op scherp te staan. Vanmiddag las ik het prachtige verhaal van de ontmoeting van Anita bij haar huis, ook vogels kwamen er in voor…

Daarvoor op de nacht van volle maan zag ik sinds lang weer heel veel sterren aan een ongelooflijke heldere lucht. Wat ik vroeger heel veel zag, dat was gewoon, nu een uitzondering, de sterren zien, zo helder, het waren weer hele sterrenbeelden.

Er vliegen altijd vliegtuigen over mijn huis 5 min. van het strand Scheveningen, heeft met Schiphol te maken, hoe de lucht is, de aanvliegroute wordt daardoor bepaald, soms langs de kust of meer het land in, dan hoor je ze niet. Nu heel veel vliegtuigen, al dagen. Toen het even rustig werd, slapen ging niet, er was veel aan de hand in het luchtruim qua energie, qua vormen en zittend op het randje van mijn kozijn, raam wijd open, deken om me heen, kwamen er 2 kleine vliegtuigjes aan naast elkaar: een rood en een groen licht aan de zijkanten was zichtbaar en de witte koplamp. Mijn aandacht werd erheen getrokken, er was iets, ik bleef kijken, waarnemen, voelen. Ze waren klein en vaag zichtbaar. De lucht was zo helder dat ik ze goed had moeten zien.

Daar was niets van waar, de lichten waren wazig, ook de vliegtuigjes zelf alleen maar een soort mist, de vorm bij de rode en groene lichten bleef naar achteren toe breed, dat werd niet smaller. Het leek of ze gleden in plaats van vliegen, langzaam, of ze de boel aan het waarnemen waren. Ze vlogen heel laag en vlak over mijn huis. Met een hoofd vol vraagtekens probeerde ik te zien wat het werkelijk was, heel rustig, ze lieten dat niet duidelijk toe, dat is prima. Toch had ik gemengde gevoelens over deze wonderlijke vliegtuigjes. Ik beschreef ze als driehoekig, het was anders, meer de vorm van een boemerang of van die vliegtuigjes die wij vroeger als kind vouwden, brede en smalle, van krantenpapier.

Hier bleef het deze keer bij en ik stelde vast dat het steeds drukker is met deze objecten, ook als je ze niet ziet, zijn ze er altijd al, nu meer zichtbaar voor velen. Ze kijken naar ons, nemen waar, onderzoeken vele verschillen voelbaar.

Laatst op een eerdere lezing van M. stonden we allemaal heerlijk te praten en fijne sfeer en ineens zegt M. tegen mij, ”Wat straal jij, je straalt zoveel”, liep door, kwam terug en weer zei hij dat en keek mij aan. 

O……… dat kan,ging er door mij heen ik ben zo ongelooflijk blij, heel diep van binnen voel ik dat een vuur levend is, het heeft zo een kracht, zo ongelooflijk veel, wat groter voelt dan mijn lichaam, alsof mijn lichaam van hier uit elkaar barst. Het geeft zo een machtige impuls, zo krachtig, ondanks alle ellende overal zowel boven als beneden. Er zit beweging in, eindelijk, het heeft zo lang in stilstand gestaan, maar de laatste tijd zoveel, het lijkt wel of de eigen vorm gezocht wordt waarin we elkaar kunnen ontmoeten vanuit dat, wat we waarlijk Zijn. Het breekt vrij en ziet echt, is door het nulpunt geschoten een fractie en alles verandert. Dit gebeurde wel 50 jaar geleden bij mij, je bent al steeds aanwezig in 2 werelden en, floep, dit wordt zo groots dan. Het Is. Je ziet. Iedereen kan dit overkomen, juist nu in deze tijd. Gewoon wanneer je met een klus bezig bent of onder je werk, juist dan.                               Kijk eens om je heen.

Het is als een stilte voor de storm, die al aanwezig is – een energetische frequentie-storm, die zijn weerga niet kent en zonder angst voor ons die aanwezig zijn in je grootsheid, steeds meer mensen doen mee, een nieuwe geboorte breekt open. Liefdevol, niet zachtzinnig, de openbrekende Kracht in velen, velen over de gehele aarde en de kosmos. Het betreft alles en iedereen.

De krijgers zijn groot in getal en we zitten midden in de omkering die wij maken van uit ons Ware Zijn, ons echte Zelf, daarom ben ik zo blij, diep, diep vanuit mij binnenste, mijn Oorspronkelijk Hart, waar mijn schat ligt. Het straalt door alles heen, alles omvattend zo groots, waar geen woorden voor zijn, de Alomvattende Christuskracht uit het Gouden Veld.

Goede reis wij allen, samen in Verbinding en Kracht, allen aanwezig op deze aarde…

Emma Krebs

Foto’s door Emma Krebs

DAT GING HEEL DIEP……

Een reactie plaatsen

(door Emma Krebs)

We hadden heerlijk gegeten met vrienden veel gepraat en nu op weg naar station Muiderpoort, hier splitsten onze wegen, wij gingen op weg naar Den Haag, overstappen in Amsterdam.

Op dat kleine stukje zeer gezellig gepraat met een jonge vrouw uit Azerbeidzjan, we stapten uit en wensten elkaar goede reis toe. Deze keer had ik 2 tassen mee, handtas en schoudertas en ben eigenlijk altijd wel alert, deze keer niet.

“He, ik miste mijn schoudertas gewoon weg met alles erop en in ik vloog terug de trein in alle mensen wegduwend maar niets, niets, weg, dit alles in enkele seconden. In 1ste instantie kreeg ik een doodsschrik, alles zat erin, verschillende betaalpasjes, paspoort, cash geld, camera, ook de pasjes van mijn broer, allerlei persoonlijke gegevens en bril.

Ik herstelde me heel snel…actie…terug naar Muiderpoort, misschien stond de tas daar nog onder een bankje (haha, wens), de vriendin vloog mee ze was met mij mee gereisd op mijn voordeelurenkaart.  Dus ook geen vervoersbewijzen meer…helemaal niets meer wat belangrijk is in deze maatschappij.

Er begon zich iets wonderlijks te voltrekken: ik begon het grappig te vinden had niets meer wat mijn bestaan hier op aarde kon vertellen dat ik Emma was. De vriendin begon zich op te winden, hoe kan je nu zo rustig zijn? Ik kwam los van dat alles.

Bij de Muiderpoort was natuurlijk geen tas onder een bankje of zo. Terug naar restaurant waar we gezeten hadden ,nee niets gevonden wel veel medeleven.

Er bleef ons niets anders over daar naar de politie te gaan aangifte doe. Om 22.30 uur op het politie buro waar een jonge agent dienst had.

Nu gaat het echt dol worden “Nee, mevrouw, kunt geen aangifte doen want U weet niet of het gestolen of verloren is.

Nu zei ik “zo U wilt verloren, daarna bleek gestolen. Omdat we waren gaan zoeken, heette het verloren.

En…….. nu komt het: ik moest bewijzen wie ik was, wat de vriendin ook zei “ja, dat is echt Emma, ik ken haar al jaren.” Ze kon wel van alles zeggen zei de agent. Ik moest bewijzen tonen…het werd steeds grappiger en vriendin die ook haar mond niet hield, de hele inhoud van de tas maakte me eigenlijk niets meer uit en bewijzen had ik niet. Wat nu?

Ik moest vaststellen dat ik niemand was, ik had geen identiteit meer, ik alleen wist dat ik echt Emma was en vrienden die mij kenden. Bankpasjes laten blokkeren, nee, zei de agent en nog eens nee, wat een gedoe, eindelijk. Dan ja, mocht ik de banken bellen, 3 stuks (ik was mentor van mijn broer via de rechtbank aangesteld, hij had agressieve alzheimer, vandaar zijn pasjes).

ING bank ging vlot, ABN Amro had storing die tot de volgende dag duurde – blokkeren onmogelijk… Meisje van de Rabobank vertikte het, nu dus 2 rekeningen niet geblokkeerd. Ik vroeg de agent om een ondertekend schrijven dat mijn tas met inhoud gestolen was zodat we zonder vervoersbewijs met de trein konden reizen. De agent sputterde nog tegen maar… uiteindelijk schreef hij het dan op een vodje papier.

De agent ging door met zijn werk bekeek ons niet meer. Ik begon het zat te worden, leunde over zijn verhoging waar hij achter zat en zei: “Ik lijk Rene Visser wel”. Meer niet. Zijn reaktie was prachtig: heel langzaam draaide hij zijn hoofd weg van zijn papier mijn richting uit. Onze ogen ontmoeten elkaar…ik grijnsde heel onschuldig en had echt leedvermaak. Zei: “…nu ben ik ook zonder alles, alleen ongewild maar verder wel hetzelfde.” (Rene Visser had in die tijd al zijn pasjes doorgeknipt. Rene had gezegd dat dat zeker invloed had op jou als mens).

Heel bijzonder, wat een schat aan ervaringen kreeg ik. De agent stopte zijn aantekeningen in een la en ik kreeg het vodje papier met alleen telefoonnummer van ‘gevonden voorwerpen’ Amsterdam.

We gingen op weg naar het station, ik voelde me wonderlijk…ik was niemand, ik grijnsde. Ik wist wel beter, ik was mijn ware zelf en ontdekte hoe en wat voor invloed dat soort pasjes hebben. Dat vond ik verbijsterend daar ik er nooit veel mee had gehad alleen maar omdat het niet meer anders kon, systeem! Nu kwam ik tot de ontdekking dat het altijd invloed heeft, daar je in het systeem zit. De ervaring was anders.

Echt niemand zijn, alleen je ware Zelf, ik voelde me vrij, zonder ballast, geweldig. Ineens hoorde ik keihard een stem die riep: “HET komt terecht”. Ik keek om me heen, niemand te zien en vroeg de vriendin “hoorde jij dat ook?” Vragend werd ik aangekeken “wat” die keiharde stem. Ik was in de veronderstelling dat iedereen dat kon horen. Alleen ik had het gehoord. De reis naar huis verliep voorspoedig, alleen de vriendin wondt zich weer op, nu over mij “hoe kan je zo rustig zijn, je straalt.”

Het weer was heerlijk heel warm, heerlijk thuis geslapen, volgende dag kriebelde het en ik miste mijn bril erg. De zon scheen en het lokte me naar dezelfde plek terug te gaan, stel, dat ze mijn bril vonden en hem afgaven bij de politie, die moesten toch weten wie zie moesten bellen……o, nee dat kon niet want ik kon niet bewijzen wie ik was dat ik was wie ik was voor de maatschappij. Voor de maatschappij.! Ik vond nog wat kleingeld voor een drankje en ging op weg met alleen mezelf.

Genietend van de treinreis kwam ik aan op station Muiderpoort, het was puffend heet, ik besloot alle bossages in de buurt van het station door te werken. Het aparte is dat ik dit deed zonder gene, gewoonlijk zou ik denken: wat zullen de mensen wel denken ….nu niet. Ik had een rede.

Een man hielp nog een tijdje mee zoeken, daarna alleen, niemand keek en vroeg: wat doet U daar, of rare blikken. Ik was vrij, ik was mijn ware zelf.

Al genietend hoe raar dat ook klinkt, ontdekte ik een hele verborgen wereld tussen de struiken…matrassen, hutjes en van allerlei bezittingen, de mijne niet en ook mijn bril niet. Ik kroop onder en door de bossages, wat veel groter was dan ik dacht. Nog eens naar het restaurant waar we heerlijk gegeten hadden. De straten zagen er anders uit: het zonlicht gaf een helderheid met veel ruimte lichtend overal, de brede wandelweg met grasranden leken wel marmer, en daar liep ik – iemand die niemand was.

Daardoor was ik juist meer aanwezig dan ooit. Een zacht briesje waaide zachtjes door mijn haren, het streelde mijn huid, wat een rijk gevoel hier zo op deze manier aanwezig te zijn! In het restaurant vond ik ook weer geen tas, kocht van de laatste euro’s een broodje, wat verrukkelijk smaakte, wat een genot in deze wonderlijke wereld om mij heen. Raakte verzeild in het verhaal van het Turkse jongetje. Driehoog op een piepklein balkonnetje aan het spelen met een ballon, een briesje liet de ballon naar beneden zweven, danste tussen de auto’s door. Het jongetje rende naar beneden en mama gilde op het balkon, het was ook levensgevaarlijk. Een kleine knal maakte een einde aan de gevaarlijke situatie – ballon was niet meer. Een klein jongetje in mijn armen snikkend van verdriet, totdat de moeder buiten adem de deur uit kwam rennen en het kind een hele retirade moest aanhoren…

Mijn omzwervingen brachten mij na een poosje bij een terrasje, pff, wat was het warm, had nog 2 euro en besloot mezelf op een biertje te trakteren … loom zat ik erbij, relaxed en fijn los van alles, de kelner vond de 2 euro goed, daar het zo warm was. Op weg naar het politieburo even door het Oosterpark. Daar werd een verjaardag gevierd, een groep zigeuners speelde de sterren van de hemel, ze nodigden me uit en ik ging er gezellig bij zitten. Ja, en dan eindelijk het buro, ik stapte naar binnen, vertelde het verhaal. Nee, er was niets afgegeven, ook geen bril, nee, ik kon geen aangifte doen. Ik bleef niemand. Wonderlijk, hoe dat afhankelijk is van een stel kaartjes.

Zo nog wat gaan dwalen daar houd ik van, de tijd vorderde en ging naar het station terug, stapte over in Amsterdam Centraal, was al op het goede perron en … deed mij op mijn schreden terugkeren naar de gevonden voorwerpen, dat ik daar niet aandacht had. Het was een ingeving.

Een medewerker kwam naar mij toe, ik vroeg hem of ze een hele oude zwarte handtas binnengekregen hadden, een tas die er niet uitzag. Zijn ogen begonnen te glinsteren, het gaf mij hoop en, ja, daar was hij weer en aan z’n vinger bungelde mijn oude tas. Ik joelde: ”Ja, daar is ze, Emma is er weer.” Maar moest nog even geduld hebben voordat ik Emma kon verwelkomen. De man vroeg wat erin zat, ik somde steeds wat op, alles was er: paspoort, bankpasjes fotocamera behalve mijn cashgeld, had daarvoor net gepind 300 euro, weg. Ach, jammer, maar het mocht de pret niet drukken. De man vroeg nog eens naar mijn naam, vergeleek het met de inhoud, het klopte en hij reikte mij de tas.

Ik sloot Emma in mijn armen, kuste haar overal, de tas dus, uitroepend: Emma, je bent er weer! (Natuurlijk, maakte ik toneel, maar het voelde wel zo.) De man herkende wat ik deed, hij was een vluchteling, even gepraat, statenloos zijn, hoe wonderlijk.

Lang ben ik blijven voelen, dat mijn tas met z’n totale inhoud mijn persoon was. Ik bleef een tijd dit duidelijk voelen, niemand zijn, los van alles. Ik was in een ander energieveld terecht gekomen, wat ik zelf diep ervaren heb, verbonden met mijn afkomst en wandelde door een wonderlijke wereld waar ik later weer in terug duikelde af en toe nog even weer dat, wat ik Ben… maar de persoonlijkheid kwam weer terug en ik was weer Emma als aardemens.

Toch sijpelt het andere er steeds weer doorheen, het is in mij, bij mij.

Art cover: Maxfield Parrish: Princess Parizade Bringing Home the Singing Tree

Het bankje

Een reactie plaatsen

(door Emma Krebs)

Wat mij het meest intrigeerde die dag op een bepaalde plek in Nederland.
Na een heftig gebeuren kwamen ze naast elkaar te zitten op het bankje met de gezichten naar ons toe.

Het stond vooraan in de ruimte.

Wij allen keken toe en volgden de heftigheid.
Noem het een vulkaan die losbarstte
te lang opgesloten in het zelf een klein stipje in het grote veld.
In de loop van de tijd uitgroeiend tot een bepaalde aanname aanvallend onverwachts naar de ander.
Het was een waar spektakel, wat tot een energetische krachtmeting groeide.
Ontmoeting.

Uiteindelijk kwamen ze naast elkaar op het bankje te zitten de 1 zat er al, de tweede stond ervoor en niet wetend wat te doen er naast ging zitten.

Een wonderlijke samensmelting van krachten begrepen of onbegrepen.
Het greep mij aan hoe ze daar zaten naast elkaar 2 mensenkinderen even niet meer weten hoe nu verder.
Het was stil de stemmen zwegen.
Alles zweeg nu een beetje onderuit gezakt, beiden diepvoelend naar binnen, ieder op zijn eigen manier.
Je wist het … je werd heel krachtig gemaakt en er was geen reactie alleen verwondering, verbazing, de ander overgeleverd aan machten/krachten om ons heen.
Ons verleidend tot iets wat dan zo duidelijk is en blijft misschien of verandert.
Je zeker voelen, zeker weten.

Waar hoor je bij, wie ben je, wie zijn wij waar komen we vandaan?
Al die vele, vele bewoners van het Universum,
er is geen ledige ruimte het is oneindige oneindigheid.
Wat gebeurde en gebeurt nog steeds daar in de oneindige oneindigheid.

Door oorzaken net als bij ons laat ik het zomaar noemen…
Heftig nog steeds.
Het gaat maar door zo boven, zo beneden.
Er zijn openingen, kantelpunten
die geactiveerd worden wat onnoemelijk veel in beweging zet, het spel bestaande uit veel spelen en ons uitnodigt echt zuiver in onze Kracht te staan en te blijven.
Er worden beproevingen,
verleidingen op grote schaal op ons losgelaten,
de mens als inzet.

Het mag … ze hebben toestemming voor nog een bepaalde tijd, dan niet meer en wij kunnen de tijd korten
de mogelijkheid is er dat heeft te maken aan onze eigen inbreng.

Hoe staan we er in.???????
Zullen vele mensen gaan inzien waar het omgaat, ons Zuivere emotionele lichaam
belevendigd door het Christosbewustzijn,
de Gouden Kracht.

Hiervoor zijn vele rassen bangelijk wat er wordt uitgespeeld nu tot ongekende hoogten te komen om
de maakbare God te worden.
En wij worden meegezogen in al die verwikkelingen tot het besef komend,
waar sta je, wie ben je, wat weet je wat herinner je je nog.?
Vele verleidingen,
afleidingen, beelden wat we waar nemen veranderd worden.

Om zuiver te zien is iedere seconde
belangrijk om bewust, bewuster te worden in onszelf zo de buitenwereld zien kunnen voor wat er speelt.

Tegenkrachten als krachtige wezens, zich zo tonen en ons onderscheidingsvermogen op de proef stellen keer op keer.

Het woord matrix steeds bekender wordt en veel dingen op z’n kop zet.
De oude wereld is niet meer.

Het weten van wat we zijn neemt steeds meer de leiding, het heeft ons nooit verlaten, maar zelfs kan dat je worden afgepakt.
Steeds wakend, bijsturend, verhelderen, zuiveren iedere seconde van je leven hier op aarde.

Daarom zijn wij hier omdat we Weten midden in deze grote verwarringen.
Blijf standvastig en rechtop, als je valt sta je weer opgeeft niks,
je wordt er niet minder op.

Je bent op weg om je Zuivere Bron Wezen voorrang te geven in al je handelen.

Ontmoet elkaar in openheid,
vind de juiste toon, dat helpt allen en alles,
het gaat er dwars doorheen zich niet storend aan al die zijwegen.
Daar ontmoeten we elkaar in de Onbaatzuchtige Liefde,
streng en zacht tegelijk.
Laat het innerlijk vuur branden vol schoonheid en mededogen.

2 Mensen op het bankje naast elkaar in verbazing en verwondering naar elkaar.
Het heeft mij diep geraakt.

Van Hart tot Hart.

Emma Krebs

Die Nacht…

Een reactie plaatsen

(door Emma Krebs) De slaap waarin ik lag die nacht was heerlijk en vreemd werd het… Ik voelde verbazing opwellen en ik verbleef in die toestand van bezig zijn in de Zuivere Wereld. Prachtige woorden vormden een klank in duidelijke mensentaal van het land waar ik neergestreken was, “Nederland” in dit geval. Het vloeide zichtbaar door mijn ogen samen, woorden die ontstonden, ik zag ze ontstaan en vloeiden verder steeds nieuwe woorden toevoegend tot een geheel. Soms veranderend mooier, duidelijker. Samen met elkaar korte zinnen vormend tot een Al-vormende duidelijkheid.


Ik was gewaar dat ik in mijn bed lag en dat we bezig waren iets van de schepping duidelijk in woorden om te zetten met de Liefde die ons gehele wezen vormde.
Door iets werd ik me gewaar dat ik op 1 plek was waar we werkten en ik teruggleed naar hier, alsof er 1 deel van mij nog daar bezig was, maar ook dat ik begon
terug te komen naar hier in mijn bed waar ik eigenlijk steeds was. Terug van de andere wereld, terug naar deze wereld waar ik leef nu.
Het laten ontstaan van de woorden ging wel door, de zinnen werden nog steeds gevormd en vertelde mij als Wezen uit de Bron mijn aardemens zijn hier. Hoe alles
zo aan en met elkaar verweven is, van overal.
Onder, boven, recht, krom, ver weg, dichtbij… Een wirwar van vormen, frequenties, klanken overal dwars doorheen gaande, er waren geen obstakels die bestaan daar niet, dat is van een andere wereld.
Het verbaasde mij dat het vormen van woorden nog een tijdje doorging totdat de samenwerking verder wegging, het verdween terug in frequenties.
De kracht van de woorden die ontstaan waren was zo krachtig en iets in mij was totaal duidelijk geworden, maar hoe kon ik dit overbrengen in woorden… die
emoties, waarmee het doorspekt was. Herinneren ging al niet meer. Zo snel gaat dat, je weet het, dan kom je weer terug in de frequentie van de aarde wat veel
langzamer is en weg is het. De woorden, je had ze zien verschijnen, neergeschreven door te ontstaan hier in deze werkelijkheid, woorden vol van energie en
levenskracht.


De lichtheid waardoor ik omringt was die tijdspanne in die nacht, onbeschrijflijk woordenloos en bleef nog lang daarna na gloeien, alsof alles om mij heen anders
was. Sinds 15 december 3 weken lang echt goed ziek geweest, geteisterd door een hardnekkige bacterie die mij in bed gekluisterd hield en eigenlijk vond ik dat heel prettig. Ik hoefde niets, niemand wilde iets van mij. Alle tijd was voor mij, ik genoot. Zonder me schuldig te voelen, dat ik niets deed. Vrij, wat een Kracht ontstaat dan. Tijd voor retrospectie en ontgiften, mijn aardelichaam en alles wat zich zo vastgekleefd had aan mijn ego begon los te laten.
Voedsel wilde mijn lichaam niet, alleen water water, koel helder water. Tijd had ik, wat een rijkdom, wat een heerlijkheid en een warme kachel.

Datgene wat uitgelegd werd in die nacht en omgezet in woorden, ging ver voorbij grenzen-niet grenzen die ik zelf gesteld had, daar was ik me wel bewust van. Hield niet, nooit, zo van grenzen. Datgene wat zo voelbaar was met heel mijn Zijn, voorbij universa, planeten, zonnestelsels, een immense oneindige ruimte met kleuren die onbekend zijn bij ons. Bewegingen, meer dan ik ooit gezien heb in mijn leven, het was er vol mee: dwars door elkaar heen draaien, buigend, rond hoekig bewegend, elkaar aanrakend, we gingen er doorheen, we waren er een deel van en toch autonoom. Tijd was onbekend , Het bestond gewoon. Opkomend en weer verdwijnend, uitdijend en inkrimpend en overal was leven. Er is geen dode materie en alles kan belevendigd worden.

De bron kon je niet zien, wel voelen het doorstraalde alles een Gouden Veld een overkoepelend Veld van veel. Alle gedachten eindeloos doorgaand eeuwen na eeuwen van ons mensen, wat het Licht verduisterde daardoor vergeten door de tijd, bedekt, maar het was er wel en wacht op ons. Samenwerkend versmeltend, nooit ophoudend, vele planeten, stelsels behorend tot een veelvoud aan clusters en leven. De woorden, die vloeiden in hun ontstaan, alles was duidelijk, zo helder en nu niet meer… Hoe graag zou ik het weer weten zo eenvoudig daar.

Terug in de warboel ogenschijnlijk hier op aarde en er komt steeds weer bij. De strekking kan ik wat overbrengen, niet meer die prachtige wordende klanken,
vibraties in beweging uitweidend in het hele universum. Alleen maar stil zijn in het eigen ZIJN in je Hart hier op aarde, je zuivere Hart daar is de verbinding met het Al dat is, dan is het er weer, je weet het. Die Grootsheid is niet te benoemen alleen te Zijn, daar is de Kracht, het Zuivere Gouden veld, ons thuis, omvattend de werelden, sterrenstelsels en koninkrijken. Alles wat is. Het is niet te splitsen, wat hier steeds gebeurt, duale werelden, waar we ingepakt zijn.


Alles is Een . Alles.

Doe je 1 ding klein of groot het zet alles in beweging in het hele Universum. Alles.
Daarom is onze verantwoording zo groot: we zijn als een soort rentmeesters, die het totale overzicht hebben. Als alle kennis van onze Oorsprong er weer is, weten
we wat te doen, het wordt steeds helderder en neemt in enorme Kracht toe samen met de onbaatzuchtige Liefde uit de Bron, dat wat wij Zijn.
Weten, voelen, zien, waarnemen, verantwoording, kennis… Schoonheid omvat in de Kracht van de Liefde, die meer is dan alleen lief zijn, deze kan zeer streng zijn.
Alles hoort bij elkaar, het vloeit stroomt overal doorheen, ook door jouw lichaam vol met neutronen, atomen, cellen bloed en veel meer.

Het gaat dwars door alles heen ieder moment een seconde van een seconde, nooit stoppende kan helend werken of ziek makend, dat ligt aan de mens zelf.
Vaste vormen zijn er niet, het kan een vorm aannemen en weer oplossen in veel delen en andere vormen, steeds bewegend als een dans .
Wees het. Wees je Grootsheid alle mensen die uit de Bron voortkomen kennen het of herkennen weer. Je bent het, als je angst niet meer bestaat, ontsluiten zich
werelden ver verder steeds meer. Jij, er is geen lichaam meer, je wordt het heelal, je bent het. Vormloos het gehele universum vullend en ook weer wel een lichaam hebbend, net waar je bent.

De kleinste cel en het grootste dat ben jij nooit alleen immer voortgaand als een grote zee, allerlei vormen aannemend, overal in doordringen, niet 1 plekje overslaan.
De zee bestaat uit ontelbare druppels allen verbonden. 1 druppel ook weer bestaand uit veel en zelf.
Een bijzondere nacht gevat in 1 moment, soms voel ik nog die Grootsheid, ook lijflijk alsof ik immens groot ben in andere vorm alles ziend, de gehele
mensheid, het universum, de mensen van de gehele planeet aarde, het bezette gebied.


IK BEN
WIJ ZIJN in Eeuwigheid verbonden

Een idee welde op……….dit invoelen en op jouw eigen manier verwoorden om het Veld te vergroten.
Het draagvlak wat geen einde of begin heeft.
Het is er.
Achter de woorden lag het, zag ik het, was ik daar en hier.
Deel van alles, toch autonoom als je wilt, het zal gewaardeerd worden niet alleen door mij maar velen Overal.
stuur het naar Anna “Brongenoten”

ervaren en geschreven
door
Emma Krebs

Image: In the Carina Nebula, Julio Maiz on Tumbler