Die Nacht…

Een reactie plaatsen

(door Emma Krebs) De slaap waarin ik lag die nacht was heerlijk en vreemd werd het… Ik voelde verbazing opwellen en ik verbleef in die toestand van bezig zijn in de Zuivere Wereld. Prachtige woorden vormden een klank in duidelijke mensentaal van het land waar ik neergestreken was, “Nederland” in dit geval. Het vloeide zichtbaar door mijn ogen samen, woorden die ontstonden, ik zag ze ontstaan en vloeiden verder steeds nieuwe woorden toevoegend tot een geheel. Soms veranderend mooier, duidelijker. Samen met elkaar korte zinnen vormend tot een Al-vormende duidelijkheid.


Ik was gewaar dat ik in mijn bed lag en dat we bezig waren iets van de schepping duidelijk in woorden om te zetten met de Liefde die ons gehele wezen vormde.
Door iets werd ik me gewaar dat ik op 1 plek was waar we werkten en ik teruggleed naar hier, alsof er 1 deel van mij nog daar bezig was, maar ook dat ik begon
terug te komen naar hier in mijn bed waar ik eigenlijk steeds was. Terug van de andere wereld, terug naar deze wereld waar ik leef nu.
Het laten ontstaan van de woorden ging wel door, de zinnen werden nog steeds gevormd en vertelde mij als Wezen uit de Bron mijn aardemens zijn hier. Hoe alles
zo aan en met elkaar verweven is, van overal.
Onder, boven, recht, krom, ver weg, dichtbij… Een wirwar van vormen, frequenties, klanken overal dwars doorheen gaande, er waren geen obstakels die bestaan daar niet, dat is van een andere wereld.
Het verbaasde mij dat het vormen van woorden nog een tijdje doorging totdat de samenwerking verder wegging, het verdween terug in frequenties.
De kracht van de woorden die ontstaan waren was zo krachtig en iets in mij was totaal duidelijk geworden, maar hoe kon ik dit overbrengen in woorden… die
emoties, waarmee het doorspekt was. Herinneren ging al niet meer. Zo snel gaat dat, je weet het, dan kom je weer terug in de frequentie van de aarde wat veel
langzamer is en weg is het. De woorden, je had ze zien verschijnen, neergeschreven door te ontstaan hier in deze werkelijkheid, woorden vol van energie en
levenskracht.


De lichtheid waardoor ik omringt was die tijdspanne in die nacht, onbeschrijflijk woordenloos en bleef nog lang daarna na gloeien, alsof alles om mij heen anders
was. Sinds 15 december 3 weken lang echt goed ziek geweest, geteisterd door een hardnekkige bacterie die mij in bed gekluisterd hield en eigenlijk vond ik dat heel prettig. Ik hoefde niets, niemand wilde iets van mij. Alle tijd was voor mij, ik genoot. Zonder me schuldig te voelen, dat ik niets deed. Vrij, wat een Kracht ontstaat dan. Tijd voor retrospectie en ontgiften, mijn aardelichaam en alles wat zich zo vastgekleefd had aan mijn ego begon los te laten.
Voedsel wilde mijn lichaam niet, alleen water water, koel helder water. Tijd had ik, wat een rijkdom, wat een heerlijkheid en een warme kachel.

Datgene wat uitgelegd werd in die nacht en omgezet in woorden, ging ver voorbij grenzen-niet grenzen die ik zelf gesteld had, daar was ik me wel bewust van. Hield niet, nooit, zo van grenzen. Datgene wat zo voelbaar was met heel mijn Zijn, voorbij universa, planeten, zonnestelsels, een immense oneindige ruimte met kleuren die onbekend zijn bij ons. Bewegingen, meer dan ik ooit gezien heb in mijn leven, het was er vol mee: dwars door elkaar heen draaien, buigend, rond hoekig bewegend, elkaar aanrakend, we gingen er doorheen, we waren er een deel van en toch autonoom. Tijd was onbekend , Het bestond gewoon. Opkomend en weer verdwijnend, uitdijend en inkrimpend en overal was leven. Er is geen dode materie en alles kan belevendigd worden.

De bron kon je niet zien, wel voelen het doorstraalde alles een Gouden Veld een overkoepelend Veld van veel. Alle gedachten eindeloos doorgaand eeuwen na eeuwen van ons mensen, wat het Licht verduisterde daardoor vergeten door de tijd, bedekt, maar het was er wel en wacht op ons. Samenwerkend versmeltend, nooit ophoudend, vele planeten, stelsels behorend tot een veelvoud aan clusters en leven. De woorden, die vloeiden in hun ontstaan, alles was duidelijk, zo helder en nu niet meer… Hoe graag zou ik het weer weten zo eenvoudig daar.

Terug in de warboel ogenschijnlijk hier op aarde en er komt steeds weer bij. De strekking kan ik wat overbrengen, niet meer die prachtige wordende klanken,
vibraties in beweging uitweidend in het hele universum. Alleen maar stil zijn in het eigen ZIJN in je Hart hier op aarde, je zuivere Hart daar is de verbinding met het Al dat is, dan is het er weer, je weet het. Die Grootsheid is niet te benoemen alleen te Zijn, daar is de Kracht, het Zuivere Gouden veld, ons thuis, omvattend de werelden, sterrenstelsels en koninkrijken. Alles wat is. Het is niet te splitsen, wat hier steeds gebeurt, duale werelden, waar we ingepakt zijn.


Alles is Een . Alles.

Doe je 1 ding klein of groot het zet alles in beweging in het hele Universum. Alles.
Daarom is onze verantwoording zo groot: we zijn als een soort rentmeesters, die het totale overzicht hebben. Als alle kennis van onze Oorsprong er weer is, weten
we wat te doen, het wordt steeds helderder en neemt in enorme Kracht toe samen met de onbaatzuchtige Liefde uit de Bron, dat wat wij Zijn.
Weten, voelen, zien, waarnemen, verantwoording, kennis… Schoonheid omvat in de Kracht van de Liefde, die meer is dan alleen lief zijn, deze kan zeer streng zijn.
Alles hoort bij elkaar, het vloeit stroomt overal doorheen, ook door jouw lichaam vol met neutronen, atomen, cellen bloed en veel meer.

Het gaat dwars door alles heen ieder moment een seconde van een seconde, nooit stoppende kan helend werken of ziek makend, dat ligt aan de mens zelf.
Vaste vormen zijn er niet, het kan een vorm aannemen en weer oplossen in veel delen en andere vormen, steeds bewegend als een dans .
Wees het. Wees je Grootsheid alle mensen die uit de Bron voortkomen kennen het of herkennen weer. Je bent het, als je angst niet meer bestaat, ontsluiten zich
werelden ver verder steeds meer. Jij, er is geen lichaam meer, je wordt het heelal, je bent het. Vormloos het gehele universum vullend en ook weer wel een lichaam hebbend, net waar je bent.

De kleinste cel en het grootste dat ben jij nooit alleen immer voortgaand als een grote zee, allerlei vormen aannemend, overal in doordringen, niet 1 plekje overslaan.
De zee bestaat uit ontelbare druppels allen verbonden. 1 druppel ook weer bestaand uit veel en zelf.
Een bijzondere nacht gevat in 1 moment, soms voel ik nog die Grootsheid, ook lijflijk alsof ik immens groot ben in andere vorm alles ziend, de gehele
mensheid, het universum, de mensen van de gehele planeet aarde, het bezette gebied.


IK BEN
WIJ ZIJN in Eeuwigheid verbonden

Een idee welde op……….dit invoelen en op jouw eigen manier verwoorden om het Veld te vergroten.
Het draagvlak wat geen einde of begin heeft.
Het is er.
Achter de woorden lag het, zag ik het, was ik daar en hier.
Deel van alles, toch autonoom als je wilt, het zal gewaardeerd worden niet alleen door mij maar velen Overal.
stuur het naar Anna “Brongenoten”

ervaren en geschreven
door
Emma Krebs

Image: In the Carina Nebula, Julio Maiz on Tumbler

Arina’s bevrijdende droom

Een reactie plaatsen

(Rineke van den Berg) Lang geleden had Arina een heel heldere droom. Eerst vond ze deze droom een beetje vreemd, maar steeds meer verder in de tijd besefte Arina dat haar droom in deze tijd werkelijkheid aan het worden is. Meer en meer vertrouwde zij er op dat wij zelf de oplossing van alle problematieken zijn. Het gaat er slechts om dat je keuzes durft te maken. Kies je voor angst of voor vrijheid? Aan jou de keuze. Dit sprookje is in de ik-vorm geschreven. De hoofdpersoon is Arina.

De Droom

Samen met vele schapen stond ik in een weide die stevig omheind was. Onze gemeenschap, de kudde was verre van saamhorig. Er werd steeds meer ruzie gemaakt. Soms over kleine zaken, of grotere kwesties. Soms ging het over de kinderen (de lammetjes) die ondeugend waren, dan weer over de kleur vacht en van welke vader het lam dan wel was. Sommige ruzies en vechtpartijen kwamen echt vanuit het niets, er was vaak geen enkele aanleiding. Zelf deed ik hier niet aan mee. Ik droomde van een mooie wereld die achter het hek zou zijn. Ik keek naar de voorbij drijvende wolken en stelde me voor dat ik ook een wolk was en dat ik vrij zou zijn…echt vrij.

Ook was er een herder die heel goed voor ons zorgde, we hadden geen enkel tekort, behalve saamhorigheid en liefde. Daar kon de herder natuurlijk niets aan doen. Hij deed wat hij geleerd had om schapen te houden.

Op een dag stond ik bij het hek weer weg te dromen, toen er een hele grote marmot aan de andere kant kwam staan. Hij vroeg me; “wat doe je achter dat hek? Zijn jullie gevangenen?” Ik stond met een mond vol tanden en wist even niets te zeggen.

Nadat de marmot weer weg was ging ik met andere schapen praten en hen vragen stellen; “waarom staan we eigenlijk achter een hek? Zijn we gevangenen? Kunnen we er ook voor kiezen om de wijde wereld in te gaan? ”

Geschrokken keken mijn soortgenoten me aan. “Wat zeg jij nu? Ben je wel goed bij je hoofd? Je bent een dromer die de weg kwijt is. Natuurlijk blijven we hier achter het hek, hier is het veilig. De herder beschermt ons tegen allerlei wilde dieren en gevaren die daar zijn. Jij bent altijd een rare geweest en dat zul je altijd blijven,” zei één van de schapen. “Vanaf nu zeggen we niets meer tegen jou, je hoort niet meer bij de kudde. Vanaf nu moet je achteraan staan bij het voederen.”

Mijn hart klopte wild van spanning en ook van schaamte. Ik, die alleen maar een vraag stelde en graag antwoord wilde, werd voor gek verklaard en mocht geen deel meer van de kudde zijn. Ik voelde me vreemd en aan de kant gezet. In de nacht keek ik naar de maan, de gulle maneschijn verlichte mijn ogen, het leek net alsof zij glimlachte. Mijn hart maakte een sprongetje; er is meer veel meer dan alleen deze kudde. Ik droomde over natuurwezens en prachtige luchtschepen, ik voelde me ineens niet meer alleen, maar blij en vrij.

De volgende dag zag ik toen ik wakker werd dat het hek van de weide openstond. Bij het hek stond dezelfde grote marmot. Blij huppelde ik naar dit prachtige dier toe. “Hallo” zei ik, “gisteren heb ik over jouw vragen nagedacht, nu heb ik wat vragen. Is er gevaar buiten het hek? Zijn er daar wilde dieren die mij kunnen verwonden of opeten? Hoe is het daar echt? Ben je buiten het hek echt vrij? Of is het beter om binnen het veilige hek te blijven? “

De Marmot lachte vriendelijk en zei; “misschien kun je het eens proberen om een stapje buiten het hek te doen, dan kun je het zelf ervaren. Ik ben een vrij wezen die geen grenzen kent en geen belemmeringen. Samen met andere marmotten hebben we het fijn en voelen ons gelukkig omdat we alles zelf kunnen beslissen en op ieder moment weer opnieuw kunnen voelen wat goed voor ons is.”

Ik stapte één stapje buiten het hek en tegelijkertijd mekkerden er vele ander schapen; meeeehhhhhh “herder…het hek staat open, er ontsnapt een schaap”. Alle schapen waren erg opgewonden en mekkerden mee…meeeeh, ”herder kom snel. Het hek staat open, wij bibberen van angst voor de wilde dieren. Zo komen ze naar binnen en kunnen ons opeten.”

Nieuwsgierig stapte ik uit het hek en voelde het fijne frisgroene gras onder mijn hoefjes. Het leek alsof ik doof geworden was door al dat gemekker. Elke stap die ik zette voelde zo vrij en ik huppelde met grote sprongen vrolijk achter de vriendelijke marmot aan. Wat een feest van de meest heerlijke geuren en kleuren die steeds helderder en intenser leken te worden. “Kom maar mee” zei de Marmot, ”je bent welkom in ons hol. Jij bent anders dan al die andere schapen, jij hebt het altijd al in je gehad om jouw vrijheid volledig te kunnen ervaren in alles wat je doet en gaat doen. Nooit zal iemand jou als slaaf nog kunnen bestempelen. Ook ben je vrij van kuddegedrag en zul je jouw eigenheid kunnen leven.”

Na een lange reis, was ik niet moe maar juist heel energiek, we kwamen aan bij een grot die verscholen lag onder de meest prachtige struiken met magisch gekleurde bladeren en bloemen. “Kom maar verder helder schaap. Als jij dat wil mag je jezelf hier thuis voelen. Welkom in de nieuwe wereld.”

Ik werd zo blij en diep gelukkig dat ik er van ging huilen. Er kwamen andere marmotten op me af en ze omhelsden me en fluisterden zachtjes in mijn oren dat ik welkom was omdat ik de keuze had gemaakt om werkelijk vrij te willen zijn. Ik had me nog nooit zo fantastisch gevoeld. Ik jubelde luidkeels…toch was dit geen gemekker, maar een mooie hoge toon van sprankelende muziek die ik hoorde. Wat vreemd. Ik keek naar mijn vacht, maar ook mijn vacht was van wollige krullen veranderd in een zacht grijsbruine glanzende dos met haar. “Ik ben veranderd,” riep ik. “Ben ik ook een marmot geworden?” De andere marmotten lachten vriendelijk, “jouw verschijningsvorm is veranderd zodat je je hier beter thuis kunt voelen, maar van binnen ben je dezelfde als altijd; een prachtig vrij en helder wezen die geen angst kent alleen maar onvoorwaardelijke liefde.”

Toen het donkerder werd, gingen we allemaal naar binnen. Daar wat dieper in de grot lag heerlijk zacht mos. Iedereen kroop tegen elkaar aan. Dat was wel wat wennen voor mij, maar voelde mezelf snel vrij om dat ook te doen. Al snel viel ik in slaap en droomde dat er geen hekken in deze wereld meer waren en dat iedereen vrij was van angst, slavernij en kuddegedrag. In deze nieuwe wereld was er alleen maar vrede en verstonden alle mensen en dieren elkaar. Zelfs de bomen en de planten spraken zichzelf liefdevol uit. Alles was er in overvloed en iedereen was gezond en sterk.

Ze leefden op deze prachtige planeet nog heel lang en zeer gelukkig.

Toen ik uit mijn droom ontwaakte wist ik dat dit werkelijkheid is. Wanneer en hoe wist ik toen nog niet, maar nu zie ik het plaatje van de nieuwe wereld voor me. Heb maar vertrouwen.

Lieve groet Arina

Roodkapje en de wijze wolf

Een reactie plaatsen

(Rineke van den Berg) Sinds mensenheugenis zijn vertellingen de manier om informatie te delen. Tijdens het delen van deze vertellingen bleef niet alleen de informatie van het verhaal bij de toehoorders hangen, maar ook diegene die het vertelde. Die verhalenverteller bleef je bij, samen met de emotie van het verhaal.

Ik nodig je uit om zelf verhalen te gaan vertellen, gewoon vanuit je fantasie of hoe jij de werkelijkheid wilt zien. Vertellingen bouwen aan jouw eigen creatiekracht. Door dit te delen kan het zomaar zijn dat jouw verhaal levensecht
gaat worden. 

Het sprookje en de droom zijn in mijn (fantasie) wereld werkelijkheid.

Geniet van het samen delen en maak je eigen vertellingen waar. 

Roodkapje en de wijze wolf 

een levensecht sprookje

Zoals alle sprookjes beginnen; er was eens…..Een lief klein meisje, dat heel veel van haar oma hield. Vaak ging ze naar haar oma toe, dat kon ze best alleen. De weg daarnaar toe was recht en Katinka, ook wel Roodkapje genoemd, kende het pad. Ze hield haar ogen gericht op een grote eiken boom, want daar achter was de gezellige boerderij van oma. Gewoon midden in het bos. Bij oma was het altijd leuk. Katinka leerde van oma dat er veel natuurwezens in het bos leefden. Soms zag Katinka ze ook, maar alleen als ze niet bang was. Oma vertelde dat deze behulpzame wezentjes je altijd kunnen helpen als je met ze samen gaat werken.

Verder waren er bij oma veel dieren rond haar boerderij. Oma kon heel lekker koken, vooral als Katinka bij haar op visite was, dan kookte ze extra lekker. Als Katinka bij oma was, waren ze beiden zo gelukkig. Ooit werd er in het dorp over gesproken dat een oude man ziek was geworden van een muggensteek. Zo ziek dat hij bijna dood ging. Het vreemde was dat er ook mensen in de buurt ziek werden. Van dezelfde mug misschien? De bewoners van het dorp dachten daardoor dat een steek van deze mug zo ziekmakend en besmettelijk was dat iedereen in het dorp daaraan dood kon gaan. Ook de papa en mama van Katinka waren heel bang. De meester van school deed de schooldeur op slot om besmetting van de muggenziekte te voorkomen, maar ook de winkels gingen dicht. Niemand, maar dan ook niemand, durfde dicht bij elkaar te komen. Die vreselijke ziekte was gevaarlijk. Alle mensen van het dorp zaten binnen en keken door hun ramen naar buiten. Ze hielden hun adem in als ze een dorpsbewoner op straat zagen. Wat gevaarlijk is het om naar buiten te gaan…stel je voor dat die gevaarlijke mug je prikt of dat iemand je besmet met deze vreselijke dodelijke ziekte. Nee niemand wilde dit risico nemen. Beter thuis in veiligheid, dan ziek worden in vrijheid. Katinka vond het eerst wel fijn om niet naar school te hoeven gaan, maar later was ze wel een beetje verdrietig. Verdrietig omdat ze niet naar buiten mocht en ook omdat papa en mama zo bang waren. In bed huilde ze stilletjes zodat niemand haar kon horen. Niemand, maar dan ook niemand, dacht aan oma. Hoe gaat het met haar? Weet zij van de vreselijke muggenziekte en dat je daar dood van kon gaan? Vaak dacht Katinka aan oma. Naar haar toe gaan was door papa en mama verboden. Stel je voor dat Katinka deze ziekte zou overbrengen aan oma. Stel je voor dat oma alleen in het bos ziek werd en misschien wel dood ging. Katinka huilde hele warme tranen van verdriet. “Ik mis mijn oma zo”, zei ze tegen mama. “Ach”, zei mama, “straks als alles weer voorbij is kan je weer naar oma. We moeten nu geen enkel risico nemen. Wees maar een sterk meisje en denk er maar aan dat, doordat jij niet bij oma komt, oma ook niet ziek kan worden.”

Die nacht droomde Katinka een heel wonderlijke droom. Ze zweefde in haar rode lievelingsjas door het bos. Ze ontmoette de meest prachtige natuurwezens in heldere kleuren, maar ook de bomen hadden een gezicht en lachten breeduit naar Katinka. Alle dieren in het bos waren samen gekomen op een open plek in het bos. Daar was een heel groot vuur, zo groot dat het hele bos verlicht was. Katinka zweefde nieuwsgierig naar deze plek. Wat zou daar zijn? Waarom zijn alle dieren bij elkaar? Een grote wolf wenkte haar met zijn grote grijze poot en sprak: “Kom maar hier lieve Katinka. We hebben hier een vergadering, we zijn bezorgd over alle mensen in het dorp. We zien ze niet meer tijdens wandelingen. Maar onze grootste zorg is dat ze niet meer voor elkaar zorgen. Dat ze elkaar geen knuffels of aanraking meer geven en alleen maar thuis zitten. Dit allemaal omdat er één mug heeft gestoken. Wij als raad van de dieren hebben de mug verhoord. De mug heeft de waarheid gesproken. Deze mug heeft in onze ogen helemaal niets speciaals gedaan dan alleen maar gestoken om een heel klein beetje mensenbloed op te zuigen. Deze zwangere mug heeft dit nodig om haar kinderen gezond op de wereld te laten komen. Zij draagt geen ziekten bij zich en heeft de prik heel netjes en pijnloos gegeven. We snappen eigenlijk niet dat de mensen zo bang zijn.”

De wolf, die heel wijs is, ging verder: “Fijn dat jij er bent Katinka. Jij vertegenwoordigt de mensen in het dorp. Jij hebt je ogen wijd open en ziet wat er allemaal aan de hand is. Er is geen enge ziekte en er is zeker geen reden om zo bang te zijn voor de mug en voor anderen. Het is compleet veilig om naar buiten te gaan en met alle mensen te praten, hen te knuffelen en te omarmen. Feest te vieren, te zingen en te dansen. Jij bent zo dapper en kan samen met je oma de mensen in het dorp veranderen. Ze zullen naar jullie luisteren en beseffen dat de werkelijke ziekte angst heet. Als de angst weg is, is de ziekte opgelost. Er zullen vele mensen worden gestoken door vele muggen. Er zullen vele muggenbulten ontstaan, maar niemand, echt niemand, zal daaraan sterven. Jullie zullen de mensen in het dorp laten genezen van hun angsten omdat jij en je oma de waarheid kennen. Wees niet bang, want anders verandert er in het dorp helemaal niets.

Breng een bezoek aan je oma in het bos. Zij is net zo wijs als jij. Vraag haar om met de mensen te spreken over jouw droom. Deze droom is namelijk echt, je bent nu in het bos. Wij zorgen ervoor dat je weer veilig thuis in je bed komt. Maar je moet ons beloven dat je naar je oma gaat.  Pluk onderweg wat bloemen en geef ze aan haar. Met deze bloemen reizen natuurwezens met je mee. Zij kunnen je meehelpen om jouw droom goed aan haar te kunnen vertellen.” Plof, Katinka werd ineens wakker in haar eigen bedje. Haar kamer was verlicht door de maan en de sterren fonkelden nog meer dan voorheen. Katinka voelde zich heel blij, ze wilde direct naar oma toe om haar droom te vertellen.

Snel deed ze haar kleren en haar rode jasje aan. Zachtjes sloop ze de trap af en stapte heel handig over een krakende traptrede. Ze glimlachte in zichzelf; wat ben ik toch slim. Maar waar kon ze het huis uit komen? Alles was op slot. De sleutel had papa mee naar boven genomen. Weer naar boven gaan is geen goed plan. Ineens, als in een flits, wist ze dat het keukenraam altijd op een kier stond en dat ze daar gemakkelijk doorheen kon komen. Zo kwam Katinka buiten in het donker te staan. 

Dit had Katinka nog nooit alleen gedaan, zomaar in het donker door het bos naar oma. Toen hoorde ze de stem van de wijze wolf net als in haar droom: “Breng een bezoek aan je oma in het bos. Zij is net zo wijs als jij. Jullie zullen de mensen in het dorp van hun angsten laten genezen omdat jij en je oma de waarheid kennen”. Katinka was totaal niet bang. Ze liep met grote stappen door het donkere bos. Ze kende het pad en wist waar de grote eik stond. Daarachter lag de boerderij van oma.  Ineens schrok Katinka, wat was dat? Er bewoog iets in de struiken. Ze kon niet goed zien wat het was. “Hallo” riep ze, “is daar iemand?” “Hallo” zei een bekende stem, “jazeker, ik ben het, de grijze wolf. Ik voelde dat je al op pad ging en ben je gevolgd. Ik bescherm je en breng je bij oma en weer veilig thuis.” Samen liepen ze in stilte op het bospad. Het voelde voor Katinka heel fijn en veilig. Onderweg plukte Katinka allerlei prachtige bloemen. Deze gaven een prachtig sprankelend schijnsel in alle regenboogkleuren. “Ooh”, dacht Katinka, “dit zijn de natuurwezens.” Ze voelde zich blij en ook belangrijk. Toen ze bij oma aankwamen, klopte Katinka op de houten deur en riep: “Oma, ik ben het, Katinka”. Het licht in de hal ging aan en de deur ging open. Oma stond met slaperige ogen te turen in het donker; “wie is daar?” “Ik ben het, Katinka, en breng je bloemen met de allermooiste natuurwezens. Ook is hier de wijze grijze wolf.” “Oh kind, kom binnen, ik zal direct thee zetten. Je zult wel een heel belangrijke boodschap voor me hebben, zo midden in de nacht.”  Zo spraken Katinka en haar lieve oma wel een uur lang. Katinka sprak en oma knikte begrijpend. “Ja, het is waar, de mensen hebben een grote angst voor iets wat heel klein en onbelangrijk is.” De wijze grijze wolf keek goedkeurend door het keukenraam en zag dat het goed was. Hij wachtte totdat Katinka klaar was met spreken om haar weer mee naar huis te nemen. Bij de deur gaven oma en Katinka elkaar een liefdevolle omhelzing. “Tot morgen oma”, knikte Katinka. “Tot morgen lieve schat. Samen gaan we de angst omzetten in liefde.”
Tevreden bracht de wolf Katinka naar thuis.

De volgende morgen werd Katinka vrolijk wakker. Snel kleedde ze zich aan en rende de trap af. Papa en mama waren net beneden aan het ontbijt. “Wat ben je vrolijk”, zei mama. “Ja”, zei Katinka, “vandaag is een heel belangrijke dag. Vandaag ga ik naar buiten!” “O nee”, zei mama en ook papa keek met angstige ogen. “Dat kan niet, dat mag niet. Je moet binnen blijven.”Tok tok tok; er werd op de deur geklopt. Katinka rende naar de deur en wist dat het oma was. “Oma” riep ze, “kom, we gaan gelijk naar het dorpsplein. Daar gaat het gebeuren.” “Kom maar op mijn kind, we zullen hier een grote verandering brengen. Deze verandering zal vele mensen genezen van angsten.” Katinka en oma liepen langs de huizen, klopten op de deuren en ramen en riepen: “Kom naar buiten, belangrijke mededeling: de vreselijke muggenziekte is over. Er is geen enkele ziekte meer, iedereen is gezond!” De mensen kwamen voorzichtig uit hun huizen, knipperden met hun ogen van het stralende zonlicht, dat veel helderder was dan anders. Nieuwsgierig kwamen ze dichterbij de waterput die in het midden van het dorp stond.

Katinka en oma stonden daar te zwaaien en de roepen. “We zijn zo blij dat alles nu over is, wij zijn allemaal vrij van ziekten.” Omdat het zo’n prachtige dag was met zoveel licht en kleuren, werden alle mensen zo blij. Ze dansten en zongen en maakten feest. Ze omhelsden elkaar en zagen dat iedereen gezond en blij was.
De natuurwezens, die alleen oma en Katinka konden zien, klapten in hun handen van vreugde, sprongen en riepen: “jaaa de liefde is weer terug, het duister is overwonnen. Door twee liefdevolle mensen die de waarheid kunnen zien en vooral er wat mee doen. Wij vieren feest, het feest van de vrijheid.” En zo zie je maar dat er één of twee liefdevolle en heldere mensen samen de verandering zijn, de wereld er totaal anders uit gaat zien.
Op een afstandje kijkt de wijze grijze wolf tevreden toe, wel zodat niemand hem kan zien. Hij weet dat er ook sprookjes zijn waar wolven als boos worden afgeschilderd.

En zoals alle sprookjes eindigen:

….en ze leefden nog lang en gelukkig in hun nieuwe liefdevolle wereld

Geschreven: door Rineke van den Berg

 Rineke heeft ook website:  www.sundancer.nl