Er zit een liedje in het blad

2 reacties

(door David Price)

Doe al je werk alsof je nog duizend jaar te leven hebt, en zoals je het zou doen als je wist dat je morgen moet sterven.

– Moeder Ann van de Shakers

*

Taal die als doel op zichzelf wordt gebruikt, om een ​​gedicht te zingen of een verhaal te vertellen, gaat goed, gaat richting de waarheid. Een schrijver is iemand die zich bekommert om de betekenis van woorden, wat ze zeggen en hoe ze het zeggen. Schrijvers weten dat woorden hun weg zijn naar waarheid en vrijheid, en daarom gebruiken ze hen met zorg, met nadenken, met angst en met vreugde. Door woorden goed te gebruiken versterken ze hun ziel. Verhalenvertellers en dichters besteden hun hele leven aan het leren van de vaardigheid en de kunst van het goed gebruiken van woorden. En hun woorden maken de zielen van hun lezers sterker, helderder en dieper.

– Ursula K. Le Guin

*

Wat kan ik zeggen?

Wat kan ik zeggen dat ik nog niet eerder heb gezegd?

Dus ik zeg het nog een keer.

Er zit een liedje in het blad.

Steen is het gezicht van geduld.

In de rivier schuilt een onvoltooibaar verhaal

en je bent ergens daarin

en het zal nooit eindigen totdat alles voorbij is.

Breng je drukke hart naar het kunstmuseum en de

kamer van koophandel

maar neem haar ook naar het bos mee.

Het liedje dat je in het blad hoorde zingen toen je

het kind was

zingt nog steeds.

Ik heb tot wat jaren geleefd, vierenzeventig tot nu toe,

en het blad zingt nog steeds.

~Maria Oliver

*

Taal kan sierlijkheid en kracht in zich dragen of kan lomp en onhandig zijn, afhankelijk van wie het gebruikt en wat hun doel is. Taal die wordt gebruikt om te manipuleren, om je iets te laten kopen dat je waarschijnlijk niet nodig hebt, is één ding, maar taal die wordt gebruikt om je te vertellen hoe je dieper in het leven kunt kijken, heeft een delicate benadering nodig. Er is een gevoel voor macht en nuance nodig dat zowel discipline als bekwaamheid vereist.

Net als al het andere is creëren met woorden persoonlijk, maar je gebruikt dezelfde gereedschappen en materialen die iedereen kan gebruiken. Het is een raadsel hoe daar een persoonlijke stijl uit voortkomt, maar dat is wel zo, zelfs als je het niet probeert. Vooral als je het niet probeert.

Toen ik opgroeide, wilde ik minstens twintig talen spreken, maar uiteindelijk spreek ik alleen vloeiend Frans en functioneel Italiaans en Spaans. Ik zou echter nooit proberen in het Frans te schrijven. Ik heb geen goed gevoel voor de subtiliteiten en ik wil niet iets onhandigs produceren.

Ik heb Engels, mijn moedertaal, door de jaren heen zien veranderen in een veel minder subtiele en expressieve vorm van communicatie. Het is vreemd, en ik vraag me af of we een algemene degradatie van onze cultuur zien. Toen ik jong was, zagen we vaak intellectuelen, schrijvers en dichters op televisie. Op een gegeven moment verdwenen ze en werden ze vervangen door entertainers en mensen die beroemd waren vanwege hun beroemdheid.

Ik woon niet in mijn geboorteland, dus ik bekijk deze culturele verschuiving vanuit de verte , maar ik ben niet de enige die het heeft opgemerkt. Natuurlijk muteren talen, dat is onvermijdelijk, maar je vraagt ​​je af of ons onderwijssysteem een ​​volledige herziening nodig heeft.

Christian Schloe

Ik heb op de middelbare school Spaanse, Latijnse en Griekse mythologie gestudeerd. Er was ook kunst, muziek en theater, maar misschien was het een speciale school. In sommige landen, bijvoorbeeld Frankrijk, onderwijzen alle scholen in het hele land precies hetzelfde. In Amerika moet je extra betalen voor een goede opleiding. Veel nietsvermoedende kinderen worden door dit systeem bedrogen.

Ik denk dat kinderen moeten leren over de natuur, over de wereld, over schoonheid en hoe deze zich manifesteert in de mens, en aangemoedigd moeten worden om een ​​brede interesse in zulke dingen te hebben. Ze moeten een overzicht hebben van de menselijke geschiedenis en van wat de menselijke familie heeft gedaan, zowel goed als slecht.

Technische kennis alleen en een paar onbetwiste feiten vormen een zeer slecht lanceerplatform voor een zinvol leven.

Isaac Ilyich Levitan — Before the Storm, 1890

*

Bron: https://davidprice-26453.medium.com/the-leaf-has-a-song-in-it-3f58d2048a58

Vertaling uit het Engels door Anna Krasko

Cover image: Janet Pulcho

Het tumult tot kalmte brengen

Een reactie plaatsen

(door David Price)

Verwacht niet dat er iets zal gebeuren. Wacht gewoon. Dit wachten is een diepe aanvaarding van het moment als zodanig. Nietzsche noemde het amor fati – onvoorwaardelijke liefde voor alles wat ervoor heeft gezorgd dat je hier bent. Je bereikt een punt waarop je daar gewoon zit en vraagt: “Wat is dit?” – maar zonder interesse in een antwoord. Het verlangen naar een antwoord ondermijnt de kracht van de vraag. Kun je tevreden zijn met het rusten in deze verwondering, deze verbijstering, op een diep gefocuste en belichaamde manier? Gewoon wachten zonder verwachtingen?

Vraag ‘Wat is dit?’ en stel jezelf dan volledig open voor wat je ‘hoort’ in de stilte die volgt. Sta open voor deze vraag, net zoals je naar een muziekstuk zou luisteren. Schenk totale aandacht aan de polyfonie van de vogels en de wind buiten, het voorbijvliegende vliegtuig boven je hoofd, het gekletter van de regen op een raam. Luister aandachtig en merk op hoe luisteren niet alleen een opening van de geest is, maar een opening van het hart, een vitale aandacht of zorg voor de wereld, de bron van wat wij compassie of liefde noemen.

– Stephen Batchelor

*

Een van de meest kalmerende en krachtige acties die je kunt doen om in te grijpen in een stormachtige wereld is opstaan en je ziel laten zien… De lantaarn van de ziel tentoonspreiden in schimmige tijden als deze – fel zijn en genade tonen naar een ander toe, beide zijn daden van enorme moed en grootste noodzaak. Worstelende zielen vangen licht op van andere zielen die volledig verlicht zijn en bereid zijn het te laten zien. Als u wilt helpen het tumult tot kalmte te brengen, is dit een van de sterkste dingen die u kunt doen.

~Clarissa Pinkola Estes

*

Ik ben geïnteresseerd in hoe we licht ontvangen en hoe we het verder doorgeven aan andere wezens. Het is onmogelijk niet te merken hoeveel duisternis er verspreid wordt door verwarde mensen, die het leven moeilijker maken dan het hoeft te zijn. Beslissingen worden genomen door mensen in machtsposities die geen besef hebben van zichzelf of van de gevolgen die hun beslissingen kunnen en zullen hebben.

De losjes georganiseerde chaos die wij het normale leven noemen, heeft dringend mensen nodig die op een hogere vibratie leven en die een soort baken in de mist kunnen zijn.

We zoeken naar wijsheid omdat we weten dat in wat we om ons heen zien deze ontbreekt, en wij lijden zelf onder dat gebrek. Jezelf ophelderen (“clarifying yourself”) moet gebeuren voordat je zelfs beseft dat je een licht hebt om aan iemand door te geven. Veel mensen denken dat ze licht hebben, terwijl ze alleen maar een knuppel hebben om je mee te slaan.

Een cultuur die ons onderwerpt met religie en ‘onderwijs’ is erop uit alle flikkeringen van licht uit te schakelen die het in ons opmerkt als we jong zijn. Tegen de tijd dat we tieners zijn, zijn we zo onderdrukt, onbewust en heimelijk angstig en boos dat we in feite kleine bommen van duisternis die in ons midden vallen.

Het is behoorlijk moeilijk om erachter te komen wat er echt mis is, omdat we zo overspoeld worden met de logica van de duisternis. Zelfs het vinden van de vragen die een paar deuren naar de waarheid zouden kunnen openen, vergt inspanning, waarvan ons vaak wordt verteld dat het tevergeefs en volkomen nutteloos is.

Een pastoor uit Austin, Jim Rigby, vertelt over parochianen die klagen dat de uitspraken van Jezus over liefde en mededogen ‘ouderwets’ en achterhaald zijn. De moderne manier van leven vereist volgens zulke mensen een veel meer zelfbeschermende en ‘harde’ mentaliteit.

Firelei

Mijn vraag is: willen wij die wereld, de oog-om-oog-wereld? Is dat de enige rationele, mogelijke wereld, of zouden we allemaal de voorkeur geven aan een vriendelijkere, mooiere wereld waarin we daadwerkelijk om andere levens geven, en omdat we zelf daar duidelijkheid over hebben, kunnen we er zelfs een hint van geven.

Duidelijk worden is niet gemakkelijk, dat is niet wat ik beweer. Ik zeg dat het mogelijk is, maar we moeten het op waarde schatten en in onszelf voor werken. Daar begint het, anders worden we agenten van nog meer onheil.

Ik ben op een leeftijd waarop het, terugkijkend, duidelijk is hoe slecht ik met sommige van mijn uitdagingen omging. Ik heb nu de kans gekregen om mijn motieven te herzien en te identificeren. Duisternis is in ons, is mijn observatie, en als we het niet herkennen, worden we in zijn kielzog meegesleurd. Ik ben geen uitzondering.

We zitten allemaal in deze boot en we zouden allemaal in de nacht kunnen zinken als we geen licht hebben om eruit te navigeren. De mensheid heeft licht nodig en de wezens die het kunnen laten schijnen. Het is een keuze, maar we hebben de vragen nodig die een lichtje opsteken in de stilte, en dat vereist moed.

Teis Albers

*

Bron: https://davidprice-26453.medium.com/calming-the-tumult-c81f66fc26a0

Cover image: “Anima Mundi” by Leilani Bustamante

Calming The Tumult

(by David Price)

“Anima Mundi” by Leilani Bustamante

Don’t expect anything to happen. Just wait. This waiting is a deep acceptance of the moment as such. Nietzsche called it amor fati — unquestioning love of whatever has fated you to be here. You reach a point where you’re just sitting there, asking, “What is this?” — but with no interest in an answer. The longing for an answer compromises the potency of the question. Can you be satisfied to rest in this puzzlement, this perplexity, in a deeply focused and embodied way? Just waiting without any expectations?

Ask “What is this?,” then open yourself completely to what you “hear” in the silence that follows. Be open to this question in the same way as you would listen to a piece of music. Pay total attention to the polyphony of the birds and wind outside, the occasional plane that flies overhead, the patter of rain on a window. Listen carefully, and notice how listening is not just an opening of the mind but an opening of the heart, a vital concern or care for the world, the source of what we call compassion or love.

— Stephen Batchelor

*

One of the most calming and powerful actions you can do to intervene in a stormy world is to stand up and show your soul… To display the lantern of soul in shadowy times like these — to be fierce and to show mercy toward others, both, are acts of immense bravery and greatest necessity. Struggling souls catch light from other souls who are fully lit and willing to show it. If you would help to calm the tumult, this is one of the strongest things you can do.

~Clarissa Pinkola Estes

*

I’m interested in how we catch light from and pass light to other beings. We can’t help but notice how much darkness is spread by confused people making life more difficult than it has to be. Decisions are made by people in positions of power who have no understanding of themselves or of what repercussions can and do result from their decisions.

The loosely organized chaos we call normal life desperately needs individuals who live at a higher vibration and who can be some kind of beacon in the fog.

We seek wisdom because we know that what we’re seeing around us lacks it, and we ourselves suffer from that lack. Clarifying yourself has to happen before you can even know you have a light to pass on to anyone. A lot of people think they have a light when they only have a club to beat you with.

A culture that beats us into submission with religion and ‘education’ is intent upon turning out any flickers of light it might notice coming from us when we’re young. By the time we’re teenagers we are so repressed, unconscious, and secretly fearful and angry that we are in effect little bombs of darkness dropping in our midst.

It’s pretty hard to figure out what’s really wrong because we’re so inundated with the logic of darkness. Even finding the questions that might open a few doors to truth requires effort, which we are often told is futile and completely useless.

An Austin pastor named Jim Rigby talks about parishioners who complain that the sayings of Jesus about love and compassion are ‘old fashioned,’ outdated. The modern way of life requires a much more self protective and ‘tough’ mindset, according to such folks.

Firelei

My question is, do we want that world, the eye-for-an-eye world? Is that the only rational, possible world, or would we all prefer a kinder, more beautiful world where we actually care about other lives, and because we’re personally clear we can actually offer a hint of it.

Becoming clear is not easy, I’m not saying it is. I’m saying it’s possible, but we have to value it and work for it within ourselves. It starts there, otherwise we become agents of more mischief.

I’m at an age where, looking back, it’s obvious how badly I dealt with some of my challenges. I’ve now been given the chance to review and identify my motives. Darkness is in us, is my observation, and if we don’t know it, we’re going to be dragged along in its wake. I’m no exception.

We’re all in this boat and we could all sink in the night if we have no light to navigate from. Humanity needs light and the beings who can shine it forth. It’s a choice, but we need the questions that strike a match in the silence, which requires courage.

Teis Albers

*

Source: https://davidprice-26453.medium.com/calming-the-tumult-c81f66fc26a0

Cover image: “Anima Mundi” by Leilani Bustamante

Stille vreugde en ego

Een reactie plaatsen

(door David Price)

Wetenschappers hebben ontdekt dat de kleine, moedige daad van samenwerken met een andere persoon, vertrouwen verkiezen boven cynisme, vrijgevigheid boven egoïsme, de hersenen doet oplichten van stille vreugde.

~Natalie Angier

*

De stem van het ego praat vaak met je over overleven, angst, negativiteit en kortstondig succes, dat vaak verband houdt met competitie en gekonkel. De stem van het ego zal je nooit de waarheid vertellen over je huidige situatie… (Het) zal je nooit vrede brengen en alleen als je vrede hebt, ben je verbonden met de waarheid…

Ontkoppel je van je illusionaire staat om de kosmische staat binnen te gaan en zie jezelf dan gereïncarneerd op aarde om een uniek doel te vervullen. In deze staat kun je verbinding maken met de waarheid en zal de stem van het ego vervagen.

—Barbara Rozenkruis

*

…misschien als we de kans hadden om echt
onze ziel te onderzoeken
we zouden zien dat ze dat zijn
eigenlijk helder stralende kopjes
misschien wel elk leven dat we leiden
onze ziel raakt gevuld
met de gloed van alle mensen
die we ons mee hebben
verweven
terwijl wij rondhobbelden
in onze pakken van huid
misschien de zin van
ons bestaan is niet
om iets te bereiken
anders dan een relatie hebben
dansende bekers van stralend licht
die allemaal zijn teruggekeerd naar de bron
met andere soul-kopjes

~John Roedel

*

Het meest moedige wat we ooit zullen doen is dragen, in nederigheid, het mysterie van onze eigen realiteit.

– Richard Rohr

*

Deze vergankelijkheid is onze vrijheid

– James Laag

*

Als we in onze moderne samenlevingen strompelen, hopend maar iets vooruit te komen, vergeten we waarom we leven en wat belangrijk is. Ons meten van hoe goed we de tests van onze samenleving doorstaan, is de manier van hoe we waarde voor onszelf en ons leven toekennen of wegnemen – hoe goed we concurreren in het systeem.

Dit is hoe we vergeten te leven, dit is hoe we de draad verliezen van wat het Mysterie betekent waarvan we deel uitmaken. We zijn geplant in een fysiek universum met zijn eeuwenoude fysieke geschiedenis en we ontvangen intense boodschappen uit een onopgelost verleden die via onze eigen fysieke wezens binnenkomen. Deze situatie brengt ons in verwarring en we kunnen ons nauwelijks organiseren voordat het voorbij is.

Is deze vergankelijkheid een valstrik of is het onze vrijheid? Het lijkt mij dat we het risico lopen ons hele leven in een staat van foutief aangenomen identiteit te leven. We weten dingen die niet waar zijn en we houden ons daaraan vast. In onze cultuur leggen we de nadruk op concrete dingen die echter niet zo concreet zijn als we ons voorstellen. De kwantumfysica laat ons weten dat de fysieke wereld niet eens bestaat, behalve als toneeldecor. Maar waarom? Het lijkt duidelijk dat we de reden van onze vergankelijkheid gewoon niet willen zien.

Uit het werk van Tarana Wesley

Zou het kunnen dat het fysieke bestaat, zodat de geest erin kan dansen? Wat als het materiële universum een andere vorm van geest is? Wat als ons vermogen om te zien, horen en proeven eenvoudigweg een manier is om de essentie van het bestaan te concretiseren, duidelijk te maken door het, hoe kort ook, tastbaar te maken?

Maar we missen nog steeds het punt omdat we de fysieke wereld voor “zuivere munt” aannemen, tenminste, dat doen we in ons deel van de wereld. Maar wat doet ertoe aan het einde van ons individuele leven? Ik denk dat het gaat om hoeveel we werkelijk liefhadden, hoe blij we waren, hoe verbonden we waren. Het zal niet uitmaken hoe welgesteld we waren, hoe goed we overleefden volgens onze culturele normen.

Het is vreemd hoe ver een hele cultuur kan afdwalen van de reden waarom het bestaat, maar het is een situatie die iedereen treft die erin opgroeit. We worden uitgedaagd om een grotere reden van het leven te vinden, iets dat verband houdt met vreugde en onderlinge verbondenheid. Een leven vol overlevingsproblemen maakt het moeilijk om een groter doel van onze individuele levens te zien. We hebben een samenleving opgebouwd die het onnodig moeilijk maakt om de bredere context van onze betrokkenheid te zien, maar als we dat niet kunnen zien, vervallen we in een beklemmend denkkader van angst.

Het is ons opdracht om de geestelijke bron van de fysieke wereld te zien.

Uit het werk van Tarana Wesley

Bron: https://davidprice-26453.medium.com/?source=post_page—–ebf002369d46

Art cover: uit het werk van Tarana Wesley

Poetisch Bewustzijn

Een reactie plaatsen

(door David Price)

Maar het is een gedicht, geen roman.
En de enige personages hier zijn jij en ik,
Alleen in een verzonnen kamer
Die zal verdwijnen na een paar regels
Om ons geen tijd te bieden om geweer op elkaar te richten
Of al onze kleedstukken in de laaiend open hard te gooien.
Ik vraag je: wie heeft de man op de trein nodig
En wie heeft interesse in wat zijn reistas bevat?
We hebben iets beters dan al dat onstuimigheid
Die naar een of andere rampzalige einde afstevent.
Ik bedoel het geluid die we zullen horen
Zodra ik stop met het schrijven en deze pen neerleg.
Ik hoorde eens dat iemand vergeleek het
Met het geluid die krekels maken in een tarweveld
Of, nog zachter, alleen de wind
Boven dat veld, die iets doet roeren wat we nooit zullen zien.

~𝑩𝒊𝒍𝒍𝒚 𝑪𝒐𝒍𝒍𝒊𝒏𝒔, uit “The Great American Poem”

*

Als een Aziaat mij om een definitie van Europa zou vragen, zou ik hem moeten antwoorden: het is dat deel van de wereld dat wordt achtervolgd door de ongelooflijke illusie dat de mens uit het niets is geschapen en dat zijn huidige geboorte zijn eerste verschijning is in het leven.

~ Arthur Schopenhauer

*

Ik ben vaker geboren dan wie dan ook, behalve Krishna.

~ Mark Twain

*

Materie is geest die traag genoeg beweegt om gezien te worden.

~ Pierre Teilhard de Chardin

*

De mens heeft een ziel die de wereld anders waarneemt dan hoe onze mind deze interpreteert. We meten en nemen de werkelijkheid op in Euclidische systemen van rechte lijnen omdat het ons geruststelt, terwijl we onze grenzen moeten accepteren: we kunnen niet alleen niet alles verklaren, maar het is in de asymmetrie van de natuur dat de mens het beste reageert.

– maxgazzè

*

Ik woon met een kat die dingen ziet, hoort en begrijpt die ikzelf nooit eens iets vanaf zal weten. Natuurlijk weet ik ook belangrijke dingen die hij nooit zal vermoeden, belangrijke dingen die veel verder gaan dan hoe je kattenvoer uit de koelkast pakt. Ik kan nadenken over de zin van het leven. Ik kan lezen en schrijven en zeer gedifferentieerde geluiden maken om te communiceren. Ik kan gereedschappen en symbolen gebruiken en over het universum nadenken.

Maar we zijn allemaal nog steeds specialisten die beperkt worden door het menselijk bewustzijn. Elke soort wezen erft een bepaald soort bewustzijn en reageert op de uitdagingen ervan binnen een spectrum, binnen grenzen. Het is een manier waarop het bewustzijn het ‘Zijn’ dieper onderzoekt.

Waarom zouden wij anders zijn?

Uit: Tarana Wesley

Maar ondanks onze geërfde soortspecifieke beperkingen beschikken we over enorme bewustzijnskrachten die spiritueel genoemd kunnen worden, die we zelden of helemaal niet gebruiken. In onze cultuur hebben we ons gespecialiseerd in gereedschappen, manieren en middelen, bruikbaarheid in al zijn vormen. We zijn meer geïnteresseerd in macht dan in de poëzie van het leven. Maar de mensheid is verbazingwekkend divers in waar zij zich bewust van is. Verschillende culturen ontwikkelen een gespecialiseerd bewustzijn dat specifieke thema’s onderzoekt. Onze macht is macht, die uiteraard een donkere kant heeft.

Wie kunnen beter dan dichters en filosofen wijzen op de blinde vlek, de les die we weigeren te leren? Een cultuur die wordt gecreëerd en geleid door geldwisselaars is een trieste aangelegenheid. Ik denk dat we mensen die schoonheid creëren en belangrijke vragen stellen meer nodig hebben dan we beseffen.

We hebben bewustzijn, we zijn bewustzijn, we leven binnen het rijk van het bewustzijn – dat niet is opgebouwd uit ‘Euclidische rechte lijnen’. Bewustzijn is ook poëzie, het is ook esthetisch, het is een schepper van schoonheid, van contemplatie, van inzicht.

Bewustzijn kan ongelooflijke gereedschappen creëren, maar we moeten nog steeds weten waarom. En we hebben nog steeds een aangeboren behoefte aan schoonheid. We moeten nog steeds leren hoe we bewust kunnen zijn en verbonden kunnen blijven met Planeet Aarde. Als creatief denkende dieren moeten we ons nog steeds verzoenen met wat voor soort wezens we zijn en zowel onze krachten als onze beperkingen accepteren.

Uit: Astro Lovers

*

De vierde boek van mijn serie Meditations on Living is nu op Amazon gepubliceerd. Als je het leest, zou je s.v.p. een review schrijven.

https://www.amazon.com/dp/B0CFDB16NR?binding=kindle_edition&searchxofy=true&ref_=dbs_s_aps_series_rwt_tkin&qid=1695336051&sr=8-9

Bron: https://davidprice-26453.medium.com/poetic-consciousness-ad30747b679b

Cover art: Stephanie Rew

Het hart van de mens

Een reactie plaatsen

(door David Price)

In de Ojibwa- en Cree-cultuur was de betekenis van leiderschap niet macht, het was zorgzaamheid.

– Tanya Talaga

*

Telkens wanneer de energie van woede naar boven komt, willen we deze vaak uiten om de persoon te straffen van wie we denken dat hij de bron van ons lijden is. Dit is de gewoonte-energie in ons. Als we lijden, geven we altijd de ander de schuld omdat hij ons heeft laten lijden. We realiseren ons niet dat woede in de eerste plaats onze zaak is. Wij zijn in de eerste plaats verantwoordelijk voor onze woede, maar we geloven heel naïef dat als we iets kunnen zeggen of doen om de ander te straffen, we minder zullen lijden. Dit soort overtuigingen moeten worden ontworteld, want wat je ook doet of zegt in een staat van woede, zal alleen maar meer schade aanrichten in de relatie. In plaats daarvan moeten we proberen niets te doen of te zeggen als we boos zijn.

Vrede is een beoefening en geen hoop.

~ Thich Nhat Hanh, “Woede: wijsheid om de vlammen te koelen”

*

Het spijt me, vergeef me alsjeblieft, ik hou van je, dank je wel.

– Ho’oponopono Mantra

*

Het leven van een mens valt niet in één keer uiteen; het zijn de kleine compromissen, kleine liefdesverdriet, kleine fouten die de weg vrijmaken voor achteruitgang en overweldigende wanhoop.

Een land valt ook niet in één keer uiteen. Het is niet één ding, maar veel dingen die ons langzaam naar een punt brengen waarop we om ons heen kijken en zeggen: “Oh mijn God, wat is er met dit land gebeurd?”

Maar de woorden van Albert Camus gelden zowel voor een land als voor een individu: “Midden in de winter heb ik ontdekt dat er in mij een onoverwinnelijke zomer heerste.”

Het is het elfde uur, maar het is nog geen middernacht… er is nog tijd als we de tijd goed gebruiken.

– Marianne Williamson

*

We zijn allen één. Alleen ego’s, overtuigingen en angsten scheiden ons van elkaar af.

– Nikola Tesla

*

Ik betwijfel of we ons realiseren hoeveel van onze overtuigingen en reacties worden gedicteerd door de cultuur waarin we opgroeien en hoe beperkt we daardoor worden. Wat normaal is in onze cultuur is feitelijk een bedreiging voor de vrede op een fundamenteel niveau. Het is normaal om anderen de schuld te geven voor ons lijden. Wraak willen is ‘normaal’ als we voelen dat ons onrecht ia aangedaan. Oorlog is normaal, straf wordt als gerechtvaardigd beschouwd, dus natuurlijk moet goed gedrag voortkomen uit angst voor pijn. In dit systeem dragen we vrijwel ons hele leven ongeadresseerde wonden met ons mee.

Sommige inheemse culturen hebben manieren ontwikkeld om innerlijke blokkades op te schonen die onze behoefte aan innerlijke en uiterlijke vrede compliceren en frustreren. Een mensheid die verscheurd wordt door innerlijke onrust creëert individuen die gehinderd worden door onopgeloste conflicten. Deze conflicten zijn kleine persoonlijke branden die soms uitgroeien tot onbeheersbare branden. Iedereen die er niet in is geslaagd een solide innerlijke vrede tot stand te brengen, wat zeldzaam is, moet er gezegd worden, mag niet in machtsposities verkeren of in het bezit zijn van dodelijke wapens.

Maar dat is niet de wereld waarin we leven. We zijn geboren uit een ras dat een lange geschiedenis van onrecht en wonden probeert te negeren, te onderdrukken en gewoon doorgaat met ‘normaal’ leven. We zijn tevreden als we er normaal uit kunnen zien voor anderen, maar we struikelen steeds over iets onverwachts. Dat is een onzichtbaar deel van ons dat niet kan worden opgelost omdat we weigeren het te herkennen. Onze oplossing is om de daders de schuld te geven en te straffen, want die moeten een lesje worden geleerd.

Zolang we dit proces accepteren zonder het te bevragen, zitten we gevangen in een wereld die zal blijven exploderen en onschuldige mensen doden “zoals gepland”. Onze hoop om vreedzaam te kunnen vertoeven op deze planeet zal ongetwijfeld worden gefrustreerd. Onze trauma’s zijn geërfd van zowel verre als recente gebeurtenissen uit het verleden die niet zijn vergeven of begrepen. Ze uit het zicht duwen is een mislukte strategie, maar om de een of andere reden hebben we dat nog niet gemerkt.

Lala Ladedalounge

Een grote wereldbevolking met zo’n primitief bewustzijn zal geen duurzame vrede creëren. Vrede ontstaat niet door oorlog, wraak of wreedheid. Dat is waar – onvermijdelijk – tragedie en ellende worden geboren. Als het menselijk bewustzijn op dit niveau vastzit, kunnen we er zeker van zijn dat oorlogsinstrumenten verder zullen worden ontwikkeld en gebruikt. Deze arsenalen zijn zeer verleidelijk voor een psychologie die is door macht gefascineerd.

Een vreedzame, zorgzame geest is zo zeldzaam in het bestuur en in het zakenleven, daarmee ziet onze toekomst er niet erg geruststellend uit. Aan de andere kant kunnen de weinigen die erin zijn geslaagd vrede en empathie in zichzelf te vestigen en te behouden de storm tegenhouden totdat er genoeg gelijkgestemde anderen komen opdagen die hun handen aan het roer leggen. We navigeren nu door de wildwaterbaan. Het heldere bewustzijn dat we nodig hebben is mogelijk, maar niet vanzelfsprekend, dus het is kantje boord. Daarom moeten we allemaal onze blindheid aanpakken.

Lala Ladedalounge

Deel drie van mijn serie Meditations on Living is nu gepubliceerd op Amazon. Als je het leest, laat dan een recensie achter.

https://www.amazon.com/dp/B0CFDB16NR?binding=kindle_edition&searchxofy=true&ref_=dbs_s_aps_series_rwt_tkin&qid=1695336051&sr=8-9

Bron: https://davidprice-26453.medium.com/the-human-heart-faf8e186479c

Cover image: Lala Ladedalounge

The Human Heart

(by David Price)

Art: Lala Ladedalounge

In Ojibwa and Cree culture, leadership didn’t mean power, it meant caring.

— Tanya Talaga

*

Whenever the energy of anger comes up, we often want to express it to punish the person whom we believe to be the source of our suffering. This is the habit energy in us. When we suffer, we always blame the other person for having made us suffer. We do not realize that anger is, first of all, our business. We are primarily responsible for our anger, but we believe very naively that if we can say something or do something to punish the other person, we will suffer less. This kind of belief should be uprooted because whatever you do or say in a state of anger will only cause more damage in the relationship. Instead, we should try not to do anything or say anything when we are angry.

Peace is a practice and not a hope.

~ Thich Nhat Hanh, “Anger: Wisdom for Cooling the Flames”

*

I’m sorry, Please forgive me, I love you, Thank you.

— Ho’oponopono Mantra

*

A person’s life doesn’t fall apart all at once; it’s the little compromises, little heartbreaks, little mistakes, that pave the way to decline and overwhelming despair.

A country doesn’t fall apart all at once, either. It’s not one thing, but a lot of things that take us slowly to a point where we look around and say “Oh my God, what happened to this country?”

But Albert Camus’ words apply to a country as well as to an individual: “In the midst of winter, I have found there was, within me, an invincible summer.”

It’s the 11th hour, but it isn’t midnight yet…there’s still time if we will use time well.

— Marianne Williamson

*

We are all one. Only egos, beliefs, and fears separate us.

— Nikola Tesla

*

I doubt if we realize how much of our beliefs and reactions are dictated by the culture we grow up in and how limited we are by them. What is normal in our culture is actually a threat to peace on a basic level. It’s normal to blame others for our suffering. To want revenge is “normal “ if we feel wronged. War is normal, punishment is considered justified so of course good behavior must come from fear of pain. In this system we carry unaddressed wounds practically all our lives.

Some native cultures have developed ways of clearing inner logjams that complicate and frustrate our need for inner and outer peace. A humanity riven by inner turmoil creates individuals hampered by unresolved conflicts. These conflicts are little personal fires that sometimes grow into conflagrations that can’t be contained. Anyone who has not managed to establish a solid inner peace, which is rare it must be said, should not be in positions of power or in possession of lethal weapons.

But that’s not the world we live in. We are born of a race that tries to ignore and suppress a long history of injustices and wounds and just get on with living “normally.” We’re satisfied if we can look normal to others but we keep getting tripped up by something unexpected. That’s an invisible part of us that can’t be resolved because we refuse to recognize it. Our solution is to blame and punish the perpetrators, who should be taught a lesson.

As long as we accept this process without question we are trapped in a world that will keep exploding and killing innocent people right on schedule. Our hopes for a peaceful sojourn on this planet are bound to be frustrated. Our traumas are inherited from both distant and recent past events that weren’t forgiven or understood. Pushing them out of sight is a failed strategy, but for some reason we haven’t yet noticed that.

Lala Ladedalounge

A large human population with such a primitive consciousness is not going to create lasting peace. Peace is not created by war or revenge or cruelty. That’s where tragedy and misery is born, inevitably. With human consciousness stuck at this level we can be sure instruments of war will continue to be developed and used. Those arsenals are very tempting to a psychology mesmerized by power.

With a peaceful, caring spirit so rare in governance and business our future doesn’t look very reassuring. On the other hand, the few who have succeeded in establishing and maintaining peace and empathy in themselves can hold back the storm until enough like minded others show up and put their hands to the rudder. We are navigating the rapids now. The clear consciousness we need is possible but not assured, so it’s touch and go. That’s why we each have to address our blindness.

Lala Ladedalounge

*

Volume three of my series Meditations on Living is now published on Amazon. If you read it, please leave a review.

https://www.amazon.com/dp/B0CFDB16NR?binding=kindle_edition&searchxofy=true&ref_=dbs_s_aps_series_rwt_tkin&qid=1695336051&sr=8-9

Source: https://davidprice-26453.medium.com/the-human-heart-faf8e186479c

Rouwen om schoonheid

Een reactie plaatsen

(door David Price)

Sport traint het lichaam en ontwikkelt uithoudingsvermogen en conditie. Maar de geest van concurrentie en macht die het overheerst is niet goed; het weerspiegelt een verwrongen visie op het leven.

Er is geen fundament, of beginsel van (oosterse) vechtsporten.

– Taisen Deshimaru

…deze verklaring aan mij van Deshimaru adviseert om respect en evenwicht tussen geest en lichaam te behouden bij het bestuderen en beoefenen van de vechtsporten, om zo het juiste pad te behouden en niet alleen maar geregeerd te worden door de competitieve mind…

— Bushinden Tasmanië Budo Dojo

*

Eurydice

Eurydice ging naar de hel.
Wat moeilijk was
was de reis, die
Bij aankomst wordt vergeten.
Overgang
is moeilijk.
En bewegen tussen twee werelden
Nog moelijker;
de spanning is erg groot.
Een doorgang
vervuld van spijt, van verlangen
waartoe we in de wereld
slechts weinig toegang toe of geheugen van hebben.
Slechts voor een moment
wanneer het donker van de onderwereld
weer om haar heen neerdaalde
(zachtaardig, respectvol),
slechts voor een moment, kon
een beeld van de schoonheid van de aarde
haar weer bereiken, de schoonheid
waar ze om rouwde.
Maar om te leven met menselijke onstandvastigheid,
Dat is een andere zaak.

— Louise Gluck

*

Dit is de grootste
Uitdaging van het leven:
Om getuige te zijn van het onrecht
van de wereld
en het niet toelaten
om ons licht te verbruiken.

Uit “Ossenherdboy”

*

Er is maar één manier om de Schaduw te herkennen: door in bewustzijn te verblijven. Op dat moment en alleen dan zal het volledig Licht worden…

– Eldo Stellucci

*

Kinderen zijn altijd van ons, stuk voor stuk, over de hele wereld; en ik begin te vermoeden dat wie niet in staat is dit te onderkennen, wellicht ook niet in staat is tot moraliteit.”

~James Baldwin

*

Worden we niet geregeerd door de ‘competitieve mind’? We leven midden in een waanzinnige strijd om te verkrijgen, uit te geven en op zijn minst te overleven. Wat belangrijk is bij deze inspanningen is dat het onze aandacht afleidt van wat er echt toe doet, namelijk de betekenis en schoonheid van het bestaan en de bloei ervan. In onze angst om te concurreren voor wat wij als schaarse grondstoffen beschouwen, vertrappen we de ‘wereldziel’. Onze oogkleppen verhinderen ons dan het lijden op te merken dat we veroorzaken.

We leven in een tijdperk waarin mensen eindelijk ál het leven op aarde kunnen uitroeien, dus de vraag wordt of ze dat ook zullen doen. De reden dat we die vraag niet kunnen beantwoorden, is omdat we een beetje geschiedenis kennen. Het geeft je niet veel vertrouwen in de mensheid.

We rouwen misschien niet bewust om de schoonheid die we hebben verloren en elke dag verliezen, maar iets in ons weet ervan en voelt het verlies, dat vertekend beeld. Wij zijn tenslotte de vingers en tenen van een zeer creatieve god. Als we genoeg ontspannen om op te merken dat deze ondoorgrondelijke god (of goden) in staat is tot een constante stroom van wonderen, kunnen we niet anders dan overal de gevolgen van onze blindheid zien.

Barbara Rezenkruis

En dan is er nog een probleem, een heet hangijzer, van de psychopaten die de boel runnen. Ze hebben genoeg controle gekregen over regeringen, geld en wapens om de meerderheid te intimideren en ze menen het. Het is moeilijk om dezelfde passie voor macht als die van hen te evenaren, maar we negeren deze situatie op eigen risico. Onverschilligheid tegenover de wereld van de politiek en de financiële wereld zet ons in het nadeel. Dit zijn precies het soort krachten die de term ‘uit de hand lopen’ kunnen illustreren.

De competitieve mind is een belangrijk kenmerk van de westerse beschaving, maar komt in ieder leven in een of andere vorm voor. Fysiek overleven is essentieel, maar onze cultuur heeft dit op een gevaarlijke manier centraal gesteld in ons leven. Het is onze reden van leven geworden. We denken dat we iets hebben bereikt als we een race winnen of promotie krijgen, maar we merken niet hoe bekrompen onze visie wordt als we die definitie van het leven accepteren.

Degenen onder ons die vasthouden aan de grootsheid en magie van een onderling verbonden matrix van Wezens hebben de uitdagende taak gekregen om een bredere visie te ontwikkelen en daarnaar te leven. En erover te praten.

P. Diogo Cravid

*

Volume three of my series Meditations on Living is now published on Amazon. If you read it, please leave a review.

https://www.amazon.com/dp/B0CFDB16NR?binding=kindle_edition&searchxofy=true&ref_=dbs_s_aps_series_rwt_tkin&qid=1695336051&sr=8-9

Source: https://davidprice-26453.medium.com/grieving-for-the-beauty-1556df544461

Cover image: Carole Bressan

Verlossing

Een reactie plaatsen

(door David Price)

‘In de tien jaar dat ik niet in de ring had gestaan, werd ik predikant. Soms had mijn auto een booster nodig en kwam er iemand langs om me te helpen. Ik vroeg hoeveel ik hem schuldig was. Hij zei: ‘Ga weg, grote jongen.’ Hij wist niet eens dat ik ooit wereldkampioen zwaargewicht was geweest, maar hij was zo aardig voor me. Iedereen was zo aardig voor me en ik dacht altijd: ‘Ik wou dat ik weer kampioen kon worden, want ik had aardiger tegen mensen moeten zijn.’ Toen ik terugkwam, bouwde ik mijn profiel weer op en betaalde ik alle mensen terug teren wie ik onaardig was geweest. De comeback was mijn manier om sorry te zeggen dat ik de eerste keer zo onaardig was. Dat was de beste tijd uit mijn hele bokscarrière, toen ik terugkwam omdat ik iets teruggaf. Toen ik in Reno, Nevada was, kon ik geen handtekeningen uitdelen of mensen de hand schudden omdat ik mijn hand had verstuikt, dus ging ik gewoon bij een post zitten en liet iedereen langskomen om te praten of een foto te maken. Dat deden ze. Ik was daar drie uur en het was de mooiste tijd van mijn leven als bokser. Niets vergeleken met dat moment – zelfs niet het verslaan van Frazier, of het samenzijn met Ali in Zaïre.’

-George Foreman

*

Proberen belangrijk te zijn en aardig te zijn, doet verschillende soorten mensen ontstaan. Iedereen die enkele tientallen jaren heeft geleefd, kan niet anders dan zich momenten van ongeduldige onvriendelijkheid herinneren. We hebben scholen nodig die leren hoe we onze menselijkheid kunnen laten groeien, maar in plaats daarvan vullen we ons hoofd met kennis en denken we dat we ‘onderlegd’ zijn. Onze religie heeft geen enkele invloed op onze onvriendelijkheid. In sommige gevallen vergroot het het.

Wat is tenslotte een succesvol mens? Speelt vriendelijkheid een rol? Hoe vertaalt zich dit in succes? Kun je een goed leven leiden als je alleen maar gefocust bent op je vooruitgang in de ogen van de wereld? Is filantropie gewoon een andere manier om indrukwekkend over te komen?

Ik denk dat we verlossing nodig hebben van de waarden die onze cultuur ons heeft gegeven, dat we moeten inzien hoe ons is geleerd om onaardig te zijn tegen onze eigen natuur, dat we ons plotseling kunnen realiseren dat we dingen doen en gedachten denken die beschamend zijn. Waar komt dat gedrag vandaan? Wordt het veroorzaakt door de maatschappij of zijn we gewoon slechte mensen?

Verlossing is reëel, het is nodig en wordt ogenschijnlijk aangeboden door religie, maar een echte verandering van hart is zeldzaam. We zijn eraan gewend dat er tegen ons wordt gepredikt en dat we overtuigende redenen en een ijzersterk moralisme krijgen, maar vreemd genoeg veranderen harten door de magie van vriendelijkheid. En soms moet je gewoon besluiten dat de richting die je opgaat je niet bevalt en weigeren daarheen te gaan.

Misschien besluiten we om onszelf duidelijker te zien door de noodsituaties die we voor onszelf creëren, en misschien besluiten we gewoon een leven te leiden dat de innerlijke monsters uitdrijft. Onze samenleving helpt ons niet reëler of vriendelijker te worden; zij daagt ons uit om meer menselijker te worden ondanks al die druk.

Artem Rogowoi

Jezelf vergeven voor je onvriendelijkheid is onmisbaar voor de verlossing, en het is moeilijk om te doen. Onaardig zijn tegen jezelf wordt ten onrechte aangezien voor goed, oprecht en rechtvaardig. Onvriendelijkheid is echter onvriendelijkheid, thuis of in het buitenland. Als we geluk hebben, hebben we genoeg tijd op aarde om de beste versie van onszelf te worden. Maar omdat we vooral gedrag leren imiteren, denken we eerst na over hoe we eruitzien in plaats van over wie we zijn in welke situatie dan ook.

Verlossing vindt plaats op het niveau van wie we zijn. Hoe het gebeurt is soms mysterieus. Het kan zijn dat we beu worden van wie we zijn en dat we het niet meer kunnen rechtvaardigen. Misschien ontdekken we een innerlijke opslagplaats van angst en woede waarvan we ons niet eens bewust waren. Het is onmogelijk om enige fundamentele verandering in onszelf te ondergaan als we de wortels van de angst niet herkennen en er geen aandacht aan besteden. Het is moeilijk om als mens te functioneren als er boosheid of woede in ons huizen. We moeten deze delen van onszelf benaderen met een verlangen om te begrijpen, met andere woorden, vriendelijk.

Artem Rogowoi

Bron: https://davidprice-26453.medium.com/redemption-84107d26c472

Cover art: Jun Akutsu

Redemption

(by David Price)

‘In the 10 years out of the ring I became a minister. Sometimes my car would need a booster, and a stranger would stop by to help me out. I asked how much I owed him. He said, ‘Get out of here, big ‘un.’ He didn’t even realise I was once heavyweight champion of the world but he was so kind to me. Everyone was so kind to me and I used to think, ‘I wish I could be champion again because I should have been nicer to people.’ When I came back I built my profile up again and I repaid all the people I had been unkind to. The comeback was my way of saying sorry for being so unkind the first time round. That was the best time of my whole boxing career, when I came back because I gave back. When I was in Reno, Nevada I couldn’t sign autographs or shake people’s hand because I had sprained my hand, so I just sat by a post and let anyone come over and talk, or take a picture. They did. I was there for three hours, and it was the nicest time of my life as a boxer. Nothing compared to that moment — not even beating Frazier, or being with Ali in Zaire.’

– George Foreman

*

Trying to be important and being kind make different kinds of people. Anyone who can remember decades of living can’t help but recall moments of impatient unkindness. We need schools that teach how to grow our humanity, but instead we fill our heads with knowledge and think we’re “educated.” Our religion doesn’t affect our unkindness in the least. In some cases it magnifies it.

What is a successful human being, after all? Does kindness play a part? How does it figure into success? Can you have a good life just focused on your advancement in the eyes of the world? Is philanthropy just another way to look impressive?

I think we need redemption from the values we are given by our culture, that we need to see how we are taught to be unkind in spite of ourselves, that we may suddenly realize we are doing things and thinking thoughts that shame us. Where does that behavior come from? Is it induced by society or are we just bad people?

Redemption is real, it’s needed, and it’s ostensibly offered by religion, but a real change of heart is rare. We’re used to being preached to and given convincing reasons and rock solid moralisms, but hearts change by the magic of kindness, strangely enough. And sometimes you just have to decide you don’t like the direction you’re going and refuse to go there.

Maybe we decide to see ourselves more clearly through the emergencies we create for ourselves and maybe we just decide to make a life that exorcizes the inner monsters. Our society doesn’t help us become more real or more kind, it challenges us to become more humane in spite of its pressures.

Artem Rogowoi

Forgiving yourself for your unkindness is indispensable for redemption, and it’s hard to do. Being unkind to yourself is mistaken for being good, being upright and righteous. Unkindness is unkindness, though, at home or abroad. If we’re lucky we’ll have enough time on earth to become the best version of ourselves. But since we mostly learn to imitate behaviors we think first about how we look instead of who we are in any situation.

Redemption is at the level of who we are. How it happens is mysterious sometimes. We may just get sick of who we are and become unable to justify it anymore. We may discover an inner store of fear and rage we weren’t even aware of. It’s impossible to undergo any fundamental change in ourselves if we don’t recognize and attend to the roots of fear. It’s hard to function as a human being if we harbor rage or fury. We need to approach these parts of ourselves with a desire to understand, in other words, kindness.

Artem Rogowoi

Source: https://davidprice-26453.medium.com/redemption-84107d26c472

Eenvoudige blik

Een reactie plaatsen

(door David Price)

Als je wandelt, heeft de wereld heden noch toekomst: niets anders dan de cyclus van ochtenden en avonden. Altijd hetzelfde om de hele dag te doen: wandelen. Maar de wandelaar die zich verwondert tijdens het lopen (de blauwe tint aan de rotsen in het avondlicht in juli, in het middaguur – het zilvergroen van olijfbladeren, de ochtendheuvels gehuld in het paars) heeft geen verleden, geen plannen, geen ervaring. Hij heeft het eeuwige kind in zich. Tijdens het wandelen ben ik slechts een simpele blik.

– Frédéric Gros – Een filosofie van het wandelen.

*

De afgelopen tien jaar ben ik mij steeds meer bewust geworden van de sterfgevallen onder mijn tijdgenoten. Mijn generatie is aan het weggaan, en elke dood heb ik gevoeld als een plotselinge scheiding, als een losscheuring van een deel van mezelf. Er zal niemand zijn zoals wij als wij er niet meer zijn, maar dan is er niemand zoals iemand anders. Als mensen sterven, kunnen ze niet worden vervangen. Ze laten gaten achter die niet kunnen worden opgevuld, want het is het lot – het genetische en neurale lot – van ieder mens om een uniek individu te zijn, om eigen pad te vinden, eigen leven te leiden, om eigen dood te sterven.

Ik kan niet doen alsof ik zonder angst ben. Maar mijn voornaamste gevoel is er een van dankbaarheid. Ik heb liefgehad en ben geliefd; Ik heb veel gekregen en ik heb er ook iets voor teruggegeven; ik heb gelezen en gereisd, gedacht en geschreven. Ik heb een liefdesrelatie met de wereld gehad, een bijzondere relatie van schrijvers en lezers.

– Oliver Sacks

*

Wij hebben een kat die een half uur lang rustig naar ons kan zitten staren. Een eenvoudige, rechtstreekse blik die je doet afvragen waarom en wat hij zou kunnen denken. Misschien zit er geen motief, geen gedachte achter dit gedrag. Misschien kan hij daar gewoon zitten en onze energie en aanwezigheid opslurpen, zonder enige ideële “coating” of vernisje. Mensen die de ‘Eeuw van de Rede’ voorbij zijn, kunnen dat normaal gesproken niet doen, tenzij ze een zogenaamde ‘stille mind’ cultiveren. En wie doet dat nog in deze wereld?

Mediteerders, dichters, kinderen en kunstenaars van welke aard dan ook zijn de enige mensen die behoefte hebben aan een simpele blik. Alle anderen hebben het te druk met de complexiteit van het doorkomen van de dag. Zodra we iets zien, gaan we erover nadenken. We kennen het waarden, herinneringen en oordelen toe. De kat ziet zijn realiteit waarschijnlijk duidelijker dan wij, omdat hij gewoon zijn energetische signatuur voelt en dienovereenkomstig reageert. Wij daarentegen hebben de neiging om levende verbindingen te laten dempen onder taal en mentale beelden.

Het is zeldzaam dat een volwassene zo’n eenvoudige blik zou hebben. We stellen ons voor dat de creatieve geest eindeloos inventief is en altijd nieuwe ideeën en theorieën genereert, maar het is onmisbaar om een stille ontvankelijkheid in het moment voor de realiteit te hebben, zonder inmenging. Dat is wat de simpele blik is. Dat is waar poëzie in de eerste plaats vandaan komt. Daarna komt het vormgeven en opnieuw kneden ervan tot een ontwerp, die je meer voldoening brengt. Er wordt veel gekozen, afgewezen en vormgegeven om de oorspronkelijke visie die je zag in een moment van eenvoudige waarneming te behouden.

Uit “Riflessioni”

Het is voor ons mensen niet gemakkelijk om in het heden te leven. De meesten van ons projecteren zichzelf voortdurend in het verleden of in de toekomst. We hebben een discipline nodig die ons in het huidige moment houdt, zoals kunst maken of meditatie. Ons vermogen om onze focus te verbreden en te verkleinen, om in te kleuren en gereedschappen en materialen te hanteren, geeft ons enorme creatieve kracht. De simpele blik helpt ons echter in contact te blijven met de essentiële realiteit. Als we dat verliezen, wordt onze uitvinders-geest gevaarlijk. We kunnen enorme en overweldigende systemen creëren die het leven vernietigen, omdat we de poëtische blik zijn kwijtgeraakt.

De blik van de kat, zo geduldig en kalm, zo standvastig en vol aandacht, kan ons misschien iets leren.

Daniella Willet-Rabin

Bron: https://davidprice-26453.medium.com/the-simple-gaze-494149b31737

Cover art: Mia Tavonatti

Verloren schoonheid

Een reactie plaatsen

(door David Price)

De afgelopen paar eeuwen zijn mensen die meer dan dertig jaar geleefd hebben ineens of geleidelijk gaan beseffen dat ze vreemdelingen zijn in een veranderde, onbegrijpelijke wereld: landen van ballingschap voor vluchtelingen, steden van ruïnes voor degenen wier natie aan oorlog lijdt, een labyrint van geavanceerde technologie waarin de ongetrainde geest verbijsterd ronddwaalt, een wereld van enorme rijkdom waar de armen naar staren door het ondoordringbare glas van een etalage of een televisietoestel. . . . Vanaf het begin van de negentiende eeuw werden de stabiele, losstaande werelden van pre-industriële samenlevingen afgebroken en meegesleurd in een multiversum van voortdurend toenemende verscheidenheid en verandering.

– Ursula K. Le Guin

*

Dit is een vreemde wereld, die je alle seks kan geven die je wilt, maar waarin liefde taboe is. Het lichaam kan een compromis accepteren en de geest kan het verleiden. Alleen het hart komt in opstand. Het hart: pure koolstof in een wereld van silicone.

— Jeanette Winterson, uit PowerBook

*

Emotionele verwaarlozing in de kindertijd is wat er tijdens je opvoeding niet is gebeurd. Het is wanneer een kind in het dagelijks leven niet genoeg emotionele aandacht, erkenning, validatie of reactie van zijn ouders krijgt. Het is onzichtbaar en niet geprent in geheugen, en daarom wordt het zelden geïdentificeerd.

… Zoveel volwassenen begrijpen niet de enorme impact van het buitengesloten worden van de wereld van emoties voor een lange tijd.

– Jonice Webb, Phd

*

Als kinderen zijn we verbijsterd door wat er ontbreekt. We blijven zoeken naar de erkenning van onze realiteit en naar tekenen dat deze gewaardeerd wordt. Het is verwarrend om onzichtbaar te zijn voor onze eigen vrienden en familie. We koesteren heimelijk de vraag of we in wezen waardeloos zijn of dat mensen gewoon blind zijn. We worden gevangengenomen door een zoektocht naar zichtbaarheid en validatie.


Deze situatie is een belediging voor de ziel van een kind dat zelden wordt genezen, waardoor er in hun verdere leven geen einde komt aan onheil. Onze levens zijn zo georganiseerd rond oppervlakkige kwesties en worden zo in beslag genomen door overleven dat we niet toegerust zijn om lief te hebben of zelfs maar te zien de behoefte van het kind om echt te worden. We zijn op deze wereld gekomen om een heel bijzondere realiteit te manifesteren en we hebben daarbij eigenlijk hulp nodig.

Ouders die ons niet kunnen of willen zien, zijn een grote klap voor ons vertrouwen om uit te groeien tot ons essentiële zelf. En dan traint de samenleving waarin we leven ons natuurlijk voor haar eigen doeleinden. We leren onszelf te beschouwen als instrumenten in de culturele gereedschapskist die (min of meer) nuttig zijn voor het systeem.


Het is eigenlijk bevrijdend om te beseffen dat je niet heel nuttig bent voor het systeem zoals het nu is en dat als je überhaupt “nuttig” bent, is het voor de creatievelingen en sensitieven die op zoek zijn naar een dieper leven.


Sommige mensen vergeten nooit het gevoel uit hun kindertijd dat er ‘iets ontbreekt’, het gevoel van “is-dit-al-wat-er-is?” aspect van het dagelijks leven. Omdat iets essentieels daadwerkelijk ontbreekt. Sommige mensen gaan op levenslange zoektocht. Sommige van die mensen komen met gemakkelijke antwoorden, andere niet. Degenen die dat niet doen, blijven kijken en leren, die kunnen behulpzaam zijn.

‘Ghost Cat’ door Sam Wolfe



En we hebben inderdaad hulp nodig. We begrijpen zo weinig, zien zo weinig van de werkelijkheid dat het de blinden zijn die de blinden leiden in de grotere cultuur. Waarden zijn scheefgetrokken en ideeën zijn oppervlakkig omdat ze gericht zijn op succes in een corrupt en verward systeem.

Onze cultuur is een intense competitie van energieën die over elkaar heen tuimelen in een strijd om te overleven, en daarvoor is energie nodig die alleen wij kunnen geven, door middel van aandacht, geld en geloof. Wanneer we beseffen dat het een truc van een vampier is om ons levensbloed af te nemen, beginnen we de basis terug te winnen die we als kinderen verloren.

Het is onze taak om te herstellen van het feit dat we niet erkend en geliefd worden in onze kern, ons bezielde zelf. Die oorspronkelijke wond is onze achilleshiel.

Als je echt bent, ben je het meest nuttig.


Andrei Remnev



Bron: https://davidprice-26453.medium.com/the-lost-beauty-ca81fdc035c2
Cover image: Niphisi ( Dirk Fleischmann)

The Lost Beauty

(by David Price)

Niphisi ( Dirk Fleischmann)

For the last couple of centuries, people who live more than thirty years or so have been likely to realize, suddenly or gradually, that they are strangers in a changed, incomprehensible world: lands of exile for refugees, cities of ruin for those whose nation suffers war, a labyrinth of high technology in which the untrained mind strays bewildered, a world of huge wealth which the poor stare at through the impenetrable glass of a shop window or a TV set . . . . From the early nineteenth century on, the stable, single worlds of pre-industrial societies were broken down and drawn into a multiverse of constantly increasing variety and change.

— Ursula K. Le Guin

*

Strange world this is, which can give you all the sex you want but in which love is taboo. The body can accept compromise and the mind can seduce it. Only the heart rebels. The heart: pure carbon in a world of silicon.

— Jeanette Winterson, from PowerBook

*

Childhood emotional neglect is what didn’t happen throughout your upbringing. It’s when a child doesn’t receive enough emotional attention, acknowledgment, validation, or response from their parents in their day-to-day lives. It’s invisible and unmemorable, and that’s why it’s rarely identified.

…So many adults do not understand the colossal impact of being excluded from the world of emotions for so long.

— Jonice Webb, Phd

*



We are bewildered as children by what’s missing. We keep looking for the recognition of our reality and for signs that it is valued. It’s confusing to be invisible to our own friends and family. We secretly harbor the question of whether we’re essentially worthless or if people are just blind. We find ourselves captured by a search for visibility and validation.

This situation is an insult to the soul of a child that rarely gets healed, creating no end of mischief in their eventual lives. Our lives are so organized around surface issues and are so preoccupied by survival that we aren’t equipped to love or to even see the child’s need to become real. We come into this world to manifest a very particular reality and we actually need help to do that.

Parents who can’t or won’t see us are a major blow to our confidence to grow into our essential selves. And then, of course, the society we live in trains us for its own purposes. We learn to think of ourselves as tools in the cultural toolbox of greater or lesser use to the system.

It’s actually freeing to realize you’re not much use to the system as it exists, that if you’re any use at all it’s going to be to the creatives and sensitives who are looking for a deeper life.

Some people never forget that childhood feeling of “something missing,” of is-this-all-there-is quality to daily life. Because something essential is, in fact, missing. Some people are set on a lifelong path of searching. Some of those people come up with facile answers and some don’t. Those who don’t, who keep looking and learning, can be helpful.

‘Ghost Cat’ by Sam Wolfe



And we do need help. We understand so little, see so little of reality that it’s the blind leading the blind in the larger culture. Values are skewed and ideas are shallow because they’re centered around success in a corrupt and confused system.

Our culture is an intense competition of energies tumbling over each other in a struggle to survive, and for that it needs energy only we can give, through attention, money and belief. When we realize it’s a vampire’s trick to take our life’s blood we’re starting to regain the footing we lost as children.

Our task is to recover from not being recognized and loved in our essential, soulful self. That original wound is our Achilles’ heel.

Being real is the best usefulness.

Andrei Remnev


Source: https://davidprice-26453.medium.com/the-lost-beauty-ca81fdc035c2


Het Lichaam van de Wereld

Een reactie plaatsen

(door David Price)

Dit is je lichaam, je grootste geschenk, zwanger van wijsheid die je niet hoort, verdriet waarvan je dacht dat het vergeten was, en vreugde die je nooit hebt gekend.

– Marion Houtman

 *  

Maar ik zal je vertellen wat kluizenaars beseffen. Als je naar een heel ver bos gaat en heel stil wordt, zul je gaan begrijpen dat je met alles verbonden bent.

– Alan Watts  

*  

Mensen leven met gesloten ogen te midden van magische kliffen.

— Le Paysan de Paris », 1925 door Louis Aragon

*

Je kunt niet van een vrouw of een man houden zonder ze eerst te hebben uitgevonden, je kunt niet van iemand anders houden zonder ze te hebben uitgevonden, ze zich te hebben voorgesteld…

— La Nuit Sera Calme de Romain Gary.

*

Het enige wat we nodig hebben is de wil. De komende decennia bieden een laatste kans om een stabiel huis voor onszelf te bouwen en de rijke, gezonde en prachtige wereld te herstellen die we van onze verre voorouders hebben geërfd. Onze toekomst op deze planeet, voor zover wij weten de enige plek waar leven van welke aard dan ook bestaat, staat op het spel.

– Sir David Attenborough

*

We stellen ons de wereld voor zonder hart, beroofd van familierelaties, in stukken gebroken. Waarom doen we dat? Zou het kunnen zijn omdat wij zelf gebroken en verbannen zijn? Als dat zo is, waarom? Hoe zijn wij wezen geworden die aan de storm werden overgelaten?

Het lijkt verdacht veel alsof we ons deze wereld hebben voorgesteld en gevangen zitten in onze eigen uitvinding, zonder te vermoeden dat we een keuze hebben. Er is een groot verschil tussen jezelf voorstellen dat je met alles verbonden bent, en dat je met niets verbonden bent. Een cultuur die zichzelf in een staat van isolatie waant, is heel anders dan een cultuur die overal familie ziet. Zijn aannames over het leven zijn vol eenzaamheid en dreiging. De kinderen leren hun leven te plannen op basis van overleving in plaats van creativiteit of simpele vreugde.

Zoals de zaken er nu voorstaan, stellen we ons een wereld voor die beperkt wordt door bekrompen eigenbelang, waarbij elke levensvorm met elke andere levensvorm concurreert om zijn fundamentele voortbestaan. Dit is de wereld die we ons voorstellen, uitvinden en onderhouden. En toch bestaat het eigenlijk niet buiten menselijke constructies. Het kan zijn dat we de term ‘levensweb’ horen zonder de implicaties ervan volledig te begrijpen. Het potentieel van het menselijk bewustzijn om over de hele planeet een wederzijds en vrij bloeiende tuin van Eden te creëren, wordt onderdrukt door angst voor aanvallen.

We merken dat te veel of te weinig middelen de creativiteit belemmeren. Het voldoen aan de basisbehoeften die nodig zijn om te leven zonder angst voor ziekte of honger, lijkt voldoende te zijn om de creatieve instincten van de meeste mensen vrij te maken. Gek genoeg is te veel net zo slecht als te weinig, zo blijkt uit de onderzoeken. In de VS is het voor de hand liggende probleem dat van weinig tot geen basisveiligheid, zodat de meeste mensen een leven niet kunnen voorstellen waar ze kunnen spelen en nieuwe dingen te verzinnen. We zijn gedwongen ons te concentreren op overleven.  

Rosso Emerald Crimson, “In The Flow”

De wereld wacht erop dat wij ons bewust worden van wat zij werkelijk is, en dat is niet wat wij ons voorstellen dat het is. Als we de schoonheid en de wonderbaarlijke en speelse vreugde ervan willen opmerken, zullen we moeten zien hoe we een spiegelbeeld blijven bedenken van onze zelfgecreëerde isolatie en hoe dat ons belemmert. Onze relaties worden geplaagd door de manier hoe we anderen in onze mind opnieuw uitvinden, maar nog belangrijker is dat we de wereld waarin we leven op dezelfde manier steeds heruitvinden.

We leven toevallig op een planeet die we nauwelijks kennen, omdat we onszelf nauwelijks kennen. We hebben een fictieve wereld uitgevonden die het heilige web van Leven in de hele plant vernietigt, omdat we de realiteit, de echtheid ervan niet kunnen zien. De kern van deze situatie is hoe we kijken en fantaseren. We hebben een gevaar bedacht dat hoeft niet te bestaan. Onze verzinsels dagen ons uit om er doorheen te kijken en ons weer bij de familie van wezens aan te sluiten.

Julia Whitney Barnes

Bron: https://medium.com/@davidprice-26453/body-of-the-world-527546606cf0

Cover art: Phyllis Shafer, “Her Little Parasol to Lift”

*

Volume two of David’s series Meditations on Living is now published. If you read it, please leave a review. https://www.amazon.com/dp/B0CFD8KQ1Q