Something inside, a spacious intelligence, the silent voice of the timeless, the conscious space with no boundary across the Universe and in our deep inner core, dissolves all separation into itself.
Whenever we hold a steady inward gaze, we find it, quietly knowing all there is to be known, aware of itself inside all of us everywhere, it emerges into our life as intuition and knows every moment of our experience of being human.
It’s generating all life everywhere by transforming itself into complex streams of woven biochemistry, clusters of molecular wave patterns like music inside the orchestration of every living cell.
Vanochtend kwam er een heel intens gevoel en dit gedicht (of een soort aanroeping?) Spreekt grote realiteit met de kleinere realiteit hier? Indringend, met de stem die vanaf alle muren en plafonds weerkaatst. Met een groots gevoel van dankbaarheid en verbinding.
I feel grateful that there is a place, clean, soft, dry, When my body asks for rest so I can lie, When my eyes are tired, and close.
And I feel so thankful to be with you, The wonderous Exalted One, The life-bringing Divine, The hall, the player, and the music, All three are Thine, And Thine is the glory.
I feel thankful for the simple gifts Of delicious foods and sweet drinks. Nothing short of wonder, all within reach, Sustained are all my Relations Without failing or breach.
And I feel thankful to be with you, The wonderous Exalted One, The life-bringing Divine, Every imaginable colour is Thine, And Thine is the glory In the realm of No Time.
And I gaze in awe At your green coves full of refreshing shades, At your blue straights With the tremble of ripples and the rustle of waves, At the golden streams of light Nourishing my every cell, At sandy dunes and mountainous heights.
And I feel so thankful to be with you, The wonderous Exalted One, The life changing Divine, The Dance, the Dream and the Breath are Thine, And Thine is the glory.
Je kunt mij en de site supporten met jouw donatie, elk bedrag is welkom, want deze maand komen er abonnementskosten van 360 euro. Bedankt voor de donaties, die ik al moge ontvangen!
We denken dat de Aarde de Aarde is en dat wij iets buiten de Aarde zijn. Maar in feite zijn wij in de Aarde. Stel je voor dat de Aarde een boom is en wij een blad. De Aarde is niet de omgeving, iets buiten ons waar we voor moeten zorgen. De Aarde zijn wij. Net zoals je ouders, voorouders en leraren in je zitten, zit de Aarde in je. Door voor de Aarde te zorgen, zorgen we voor onszelf.
Als we zien dat de Aarde niet alleen de omgeving is, dat de Aarde in ons zit, kun je op dat moment echt contact hebben met de Aarde. Maar als we de Aarde alleen als de omgeving zien, met onszelf in het centrum, dan willen we alleen iets voor de Aarde doen om te overleven. Maar dat is niet genoeg. Dat is een dualistische manier van kijken.
We moeten oefenen om naar onze planeet te kijken, niet alleen als materie, maar als een levend en voelend wezen. Het Universum, de Zon en de sterren hebben veel elementen aan de Aarde bijgedragen en als we naar de Aarde kijken, zien we dat het een prachtige bloem is die de aanwezigheid van het hele Universum bevat. Als we naar onze eigen lichaamsvorming kijken, zien we dat we zijn gemaakt van dezelfde elementen als de planeet. Het heeft ons gemaakt. De Aarde en het Universum bevinden zich in ons.
Als we bewuste stappen op de Aarde zetten, verenigen ons lichaam en onze geest zich en verenigen we ons met de Aarde. De Aarde heeft ons voortgebracht en de Aarde zal ons weer ontvangen. Niets gaat verloren. Niets wordt geboren. Niets sterft. We hoeven niet te wachten tot ons lichaam uiteen is gevallen om terug te keren naar Moeder Aarde. We gaan elk moment terug naar Moeder Aarde. Wanneer we ademen, wanneer we lopen, keren we terug naar de Aarde. Zelfs als we onszelf krabben, zullen huidcellen afvallen en terugkeren naar de Aarde.
Bij het inademen, weet ik dat Moeder Aarde in mij is. Bij het uitademen, weet ik dat Moeder Aarde in mij is. <…>
Delphinium, foto door Trish Philip Simpson Boulsbee op Flickr
Wandelmeditatiegedicht
Ik zoek mijn toevlucht bij Moeder Aarde. Elke ademhaling, elke stap laat onze liefde manifest, aanwezig zijn. Elke ademhaling brengt geluk. Elke stap brengt geluk. Ik zie de hele kosmos in de aarde.
Thich Nhat Hanh
Thich Nhat Hanh (1926-2022) is een beroemde Zen-leraar en dichter, de oprichter van de Engaged Buddhist-beweging en auteur van vele boeken
We think that the earth is the earth and we are something outside of the earth. But in fact we are inside of the earth. Imagine that the earth is the tree and we are a leaf. The earth is not the environment, something outside of us that we need to care for. The earth is us. Just as your parents, ancestors, and teachers are inside you, the earth is in you. Taking care of the earth, we take care of ourselves.
When we see that the earth is not just the environment, that the earth is in us, at that moment you can have real communion with the earth. But if we see the earth as only the environment, with ourselves in the center, then we only want to do something for the earth in order for us to survive. But that is not enough. That is a dualistic way of seeing.
We have to practice looking at our planet not just as matter, but as a living and sentient being. The universe, the sun, and the stars have contributed many elements to the earth, and when we look into the earth we see that it’s a very beautiful flower containing the presence of the whole universe. When we look into our own bodily formation, we are made of the same elements as the planet. It has made us. The earth and the universe are inside of us.
When we take mindful steps on the earth, our body and mind unite, and we unite with the earth. The earth gave birth to us and the earth will receive us again. Nothing is lost. Nothing is born. Nothing dies. We don’t need to wait until after our body has disintegrated to go back to Mother Earth. We are going back to Mother Earth at every moment. Whenever we breathe, whenever we step, we are returning to the earth. Even when we scratch ourselves, skin cells will fall and return to the earth.
Breathing in, I know Mother Earth is in me. Breathing out, I know Mother Earth is in me.
Walking Meditation Poem
I take refuge in Mother Earth. Every breath, every step manifests our love. Every breath brings happiness. Every step brings happiness. I see the whole cosmos in the earth.
Thich Nhat Hanh
Thich Nhat Hanh (1926-2022) is a renowned Zen teacher and poet, the founder of the Engaged Buddhist movement and author of many books
In het spitsuur zat ik in de trein naar huis en las ik op brongenoten.nl het stukje ‘De Kracht van Voelen’ (link), wat Nicola heeft geschreven. Haar foto van een waterval met twee stromen, in combinatie met wat ze schreef over de vele dimensies van voelen, heeft mij geïnspireerd om de volgende tekst op papier te zetten, nog in de trein zittend. Het water nam mij mee naar de wereld van voelen. Ik moest ook denken aan wat Martijn over water heeft gezegd:
“Water kun je programmeren, we hebben het gehad over de frequenties, maar dat is wat er gebeurd. Door de verbondenheid op geestelijk niveau, opent in ons zich een frequentie, die we in het veld [ = water] laten stromen en ook in het water kun je zien, hoe het water aangaat. Dus het geestelijke vermogen van een wereld, wordt ook gemeten, via het water. Water is er een heel groot transdimensionaal hologram, waarin alle beschavingen die open zijn, alle beschavingen kunnen kijken, wat er in die wereld gebeurt. En als je dat ziet is het een dansende waterweg, met allemaal informatie erin – ik ga het even in computertaal zeggen – die heel feitelijk te lezen is. Dat kan gezien worden.
Voelen Het kristalheldere water borrelt op uit haar Bron Stil Rond Vloeiend Schoon
Voelen Zacht klaterend zoekt het haar weg langs dieptes, stenen, bomen, oevers Het verrijkt zich met lucht, licht en het vuur van de zon, het Leven Ze ademt in en uit Ze geeft leven aan de Aarde terug Geeft het leven in haar bedding beschutting Ze verandert van vorm, klank, kleur en helderheid Neemt de energie op van haar ervaringen NU Slaat het op in haar vorm en wezen Geeft het door in alle aderen van Gaia Draagt haar informatie mee met haar leven gevende ZIJN
Voelen Een lang zilveren lint verrijkt het landschap Onveranderlijk van begin tot eind En verbonden met haar bron Haar zuivere klank, klinkende kristallijne tonen Gehoord in Stilte Haar klank wordt geabsorbeerd door de Aarde Voeding vanuit de Oorsprong Alleen het hart weet die Bron van Oorsprong te vinden
Voelen Schuim vormt zich als ze geperst wordt in onnatuurlijke stromen Bruisend en krachtig reageert ze daarop Nijdig Worstelt zich los Met de Kracht vanuit haar Oorsprong Versnelling Ritme Vrijheid
Voelen Andere waterstromen voegen zich bij haar Haar kracht en ervaringsvolheid nemen toe Vormen een veld van leven geven Samenkracht Voortdurend veranderend
Voelen Het landschap wordt breder en ruimer Haar stroom rustiger Ze blijft aldoor Zichzelf in haar essentie Trouw aan haar bron De geabsorbeerde en opgebouwde energie geeft ze weg om niet
Voelen Een levensdans door het landschap Vruchtbaarheid gevend Leven gevend Alléén door haar aanwezigheid Allesdoordringend Aanwezigheid
Voelen Alles verbindend Samenbrengend Samenvloeiend In de Oceaan van Oorsprong Verbonden in het Nu Alkracht
Martijn: Ja ik denk dat het wel heel fijn is om onszelf daar inderdaad te bekrachtigen. We zouden dat kunnen relateren aan het thema, dus ook van de natuur.
Dus laten we allemaal, op onze eigen wijze natuurlijk, en vooral op zoek gaan eerst naar een plekje binnen in onszelf, een natuurlocatie waar je jezelf heel prettig en plezierig voelt, en laten we ons verbinden met de kracht van de natuur met het veldbewustzijn, waar al het leven in communiceert.
Bekrachtiging
Dus je mag lekker je ogen dicht doen als je dat fijn vindt en lekker ontspannen zitten.
Haal eens rustig en diep adem op je eigen tempo en realiseer je, dat je je lichaam vanaf je schedel tot aan je voeten ontspant.
In het moment van de ontspanning merk je ook, dat er rust in je lichaam aanwezig is en dat het ook rustiger wordt in je hoofd. Besef ook in dit moment, dat je een reiziger/reizigster bent uit een andere wereld en dat je een menselijke ervaring hebt in het lichaam waarin jij nu aanwezig bent.
En besef ook, dat je hier op de aarde aanwezig bent om de kracht van creatie met elkaar terug te halen in het bewustzijn van de aarde. En dat je een deel bent van het veld van het leven, the force of creation, the force of life. Jij representeert al het leven in elk universum en je brengt deze kracht van creatie hier op de aarde en je realiseert je, dat je niet alleen in je lichaam bent, maar dat dit lichaam in je persoonlijkheid in staat is ten dienste te zijn om je grotere kosmische wezen aanwezig te laten zijn hier op aarde.
En je gaat met je aandacht uit de omgeving weg naar binnen, in eerste instantie in je hoofd en terwijl je met je aandacht in je hoofd aanwezig bent, stel je je voor dat je aanwezig bent in je brein en ervaar je hoe bijzonder het is, dat jij als wezen uit een andere wereld met je aandacht aanwezig bent in de locatie waar werkelijkheid wordt geïnterpreteerd. Alles wat je hoort, wat je ziet, alle zintuiglijke waarnemingen komen bijeen in het brein en daar ben jij nu met je voorstellingsvermogen aanwezig.
Je ademt rustig diep in en met de uitademing voel je een switch in je veld, wat je brein ontspant en wacht op een instructie van kracht vanuit het hart.
Je gaat met je aandacht uit je hoofd naar beneden naar je hart en je legt lekker één van je handen of beide handen op de plek van je fysieke hart en terwijl je dit in stilte doet, ervaar je ofwel heel subtiel ofwel heel krachtig, het intellectuele, spirituele heelheidsbewustzijnsveld.
Neem hiervoor de tijd.
En deze stilte, sereniteit, warmte brengt heel veel informatie vanuit Kracht en Liefde op gang en dit Levensveld, dat jij representeert, is hetzelfde Levensveld dat je tegenkomt als je contact maakt met de aarde, met de natuur, met de insecten, de dieren, de elementen van de aarde. En je beseft in dit moment ook heel goed door met aandacht in je hart aanwezig te zijn vanuit stilte en vanuit een kosmisch bewustzijn, dat je hier op de aarde bent uit een ander universum, dat deze ervaring gelijkgesteld mag en kan worden aan interactie met de natuur. En je kent vast wel een plek op de aarde en dat je deze plek zo lief hebt, dat je er nu naar toe reist. Stel je voor dat je daar bent, in de natuur waar jouw hart ligt, ga met je observatie, met je waarneming in contact met de elementen van de natuur. Ga er maar heen. En midden in dit moment mag je ook beseffen, dat deze plek in de kern een hele aarde is, elke plek op de aarde waar dan ook. En tot een diep inzicht vanaf je voeten tot aan je hoofd, in elke cel van je lichaam, word je je bewust, dat je telkens waar je ook aanwezig bent op de aarde, het contact met de elementen van de aarde, het bekijken van een bloem, het aanraken van een boom, het inademen van heidelucht, dat het 100% gelijkgesteld kan en mag worden aan de hartkracht in jezelf. En dat is waarom jij hier bent op de aarde om deze begrippen, deze kennis, deze gevoelens terug te brengen in het fysieke lichaam, zodat de mens niet meer hoeft te vluchten alleen maar naar het hart, omdat de mens zich bewust wordt, dat ze op de aarde en in de aarde in het hart leeft.
En dan doe je rustig je ogen weer open.
Bekrachtiging: Daar, waar de natuur roept om herstel, aandacht en liefde, dat er instant nu de “Force of Life” aanwezig is in elke cel op de aarde
Laten we lekker ontspannen en laten we beseffen, dat we geen softies zijn en dat we daadkrachtig, kosmisch bewustzijn zijn in een menselijke hoedanigheid. En in deze uitzending hebben we ook heel goed met elkaar weten aan te raken, dat we dragers zijn, een krachtdrager uit een andere werkelijkheid en dat alle elementen van de natuur op deze prachtige planeet een onderdeel zijn, rechtstreeks, met het bewustzijn in je hart, de “Force of Life”. En wereldwijd op deze prachtige, blauwe bibliotheek is er aandacht nodig, nu, vanuit jouw hart samen met andere wezens op deze wereld, andere mensen, om intentie van kracht, een brevet van kracht uit te dragen naar elke cel op de aarde.
Dus ga met je aandacht naar je hart en je beseft in dit moment, dat je een legitieme houder/houdster bent van dit fysieke lichaam, dat je representeert de “Force of Life” en je stelt je nu voor terwijl je aanwezig bent in je lichaam, dat je de aarde waarneemt vanuit een baan om de aarde, en dat je de aarde ziet in een opstelling van een 2 tot 2 ½ meter groot en je ziet de aarde draaien. En heel diep in je hart besef je heel goed, dat op deze aarde 7 miljard mensen leven, individueel met een eigen ervaring. Je beseft dat op deze aarde ontelbare hoeveelheden dieren leven in de aarde, op de aarde, in het water, in de atmosfeer, van de Noordpool tot aan de Zuidpool. Je beseft, dat deze aarde zuiver bewustzijn is van al het leven en dat het gedrag, het collectieve gedrag van de bewoners op deze planeet ook veel schade heeft berokkend en nog steeds berokkent op dit moment.
En vanuit je hart met je voorstellingsvermogen breng je je handen naar de aarde toe en je houdt je handen onder de aarde vanuit eerbied en respect. En je beseft dat je werkt vanuit je eigen Kracht en op dat moment hier duizenden mensen tegelijkertijd hier in ruimte en tijd nu mede dragen in het dragen van moeder aarde. En zo staan er duizenden mensen in een cirkel rondom de aarde en we dragen samen onze moeder. We spreken het uit met woorden en we dragen het vanuit ons hart. Vanuit liefde en kracht, vanuit zuiverheid en dienstbaarheid, vanuit harmonie en vrede voor al het leven. Moeder aarde, wij zijn dankbaar, dat we hier zijn. En we spreken vanuit het eenheidsveld, de “Force of Life”, dat elke cel op de aarde, waar deze plek zich ook bevindt, waar pijn is, waar vervuiling is, waar op welke manier ook iets anders is dan heelheid, transparantie en doorstroming, dat deze plek geraakt wordt in het celbewustzijn vanuit ons hart en dat deze waarneming, deze kracht van liefde, zich verspreidt in elke cel van het aardebewustzijn, in het fysieke en het niet-fysieke, in ruimte en tijd, in het verleden, heden en de toekomst en dat zich dit als een golf verspreidt door en rondom de aarde. En je ziet op dit moment dat we gezamenlijk de aarde dragen, dat de aarde in het Licht gezet wordt. Dankbaarheid en eerbied dat jij er bent, dankbaarheid en eerbied voor al het leven, eer het leven ook in jezelf.
En zo is het.
En dan doe je je ogen weer lekker open.
Bekrachtiging – ca 52 min
Bekrachtiging: ca. 1:56:20
Bron: transcript Crowd Power 21 De Aarde en de natuur met Arjan Bos en Martijn van Staveren
Vandaag, 10 december, is er een kalibratie op de planeet gestart. De polsslag van de Aarde komt met de polsslag van de Melkweg in een nieuw octaaf. Hogere planetaire frequenties worden verankerd. Technisch gezien zou de stabilisatie van de nieuwe frequentie voltooid moeten zijn tegen de 12e (de datum is een symbool van collectieve overeenkomst).
Op de foto is wat ik vandaag tegenkwam in de bergen.
Lee Karpaten 10 december
Voor mensen betekent dit een periode van ‘vreemd voelen’, veroorzaakt door het falen van mentale programma’s. Het falen treedt op als gevolg van een faseovergang in de frequentie van het lichaam in z’n geheel en de hersenen in het bijzonder. Je kunt je dit voorstellen als een uitbreiding van het waarnemingsbandbreedte, waarbij een completer beeld ontstaat.
Zoals het omzetten van een platte afbeelding in een driedimensionale afbeelding. Lichamelijk kun je ook enige problemen ervaren met het zenuwstelsel, bloedvaten en het hart. Andere ritmes vereisen enige aanpassing.
Een groot deel van dit werk zal in je slaap gebeuren. Dus, als je wilt, doe dan overdag een dutje… Iemand zou vandaag verbaasd zijn geweest dat hij/zij vanochtend moeite had met wakker worden. Wees niet verrast. Simpel gezegd: je gedachten kunnen verward raken en je lichaam kan zich zwak voelen.
Het enige dat hier de moeite waard is om te ‘ondernemen’ is jezelf toe te staan de verruiming van het bewustzijn binnen te laten en niet te proberen naar problemen in het lichaam te zoeken. Alles is oké!
Binnen een paar dagen zul je automatisch stabiliseren, sommigen zullen nieuwe verbindingen in je DNA ontdekken, sommigen zullen een golf van nieuwe kracht voelen, sommigen zullen een radicale vernieuwing in het lichaam teweegbrengen – energie van een hogere frequentie. Alles is prima!
Blijf zoveel mogelijk dicht bij de natuur en het water. Aai, bijvoorbeeld, een kat, geef de plant op de vensterbank wat water, drink een glas of twee water, ga langer onder de douche staan dan normaal.
Er zal deze dagen een golf van transformatie door het collectieve bewustzijn gaan. Nadat het gepasseerd is, wordt het algemene planetaire frequentie-band geactiveerd. Het verenigen van mensen op onbewust niveau.
De egregoren, sociale sjablonen, van de driedimensionale wereld komen in antifase met dit gezamenlijke Bewustzijn van de Mens en de Aarde en beginnen te vervagen.
Alles is goed! Accepteer het in jezelf! En ‘buiten’ word je ondersteund door de Aarde.
De laatste jaren heb ik vaak de uitdrukking “starseeds” gehoord. Naar verluidt zijn ze tijdens deze periode massaal geïncarneerd om te helpen tijdens de transitie. Bestaat een dergelijk fenomeen? Wie zijn zij? Kennen wij hen als verlicht?
❗️ ANTWOORD van lee:
In zijn oorspronkelijke betekenis werd dit concept geïntroduceerd met een andere betekenis. Misschien ziet tegenwoordig “elk het door zijn eigen bril”, maar toch is de betekenis heel specifiek.
Het is zo, dat mensen op deze planeet een complexe geschiedenis hebben van de vorming van hun DNA. Dit verwijst naar de deelname hieraan van honderden beschavingen uit verschillende tijden en ruimtes van de Melkweg.
De Anunnaki worden het vaakst genoemd, maar deze ‘reizigers’ hebben zelf een complexe geschiedenis van hoe ze ontstaan zijn en zich via sterren verspreidden. Bovendien namen ook andere wezens uit de toekomst en uit parallelle tijd deel aan het bevolken van de Aarde. Het algemene idee is dat er een ‘universeel DNA’ op de planeet wordt gevormd, dat iedereen buiten tijd en ruimte verenigt. Zoiets als een beschaving die de Melkweg vertegenwoordigt op een algemeen ‘congres van sterrenstelsels’.
Dus degenen die deelnemen aan dit ‘project’ worden ‘sterrenzaden’ genoemd. Veel mensen zijn in deze tijden de belichaming van zulke ‘architecten’. Als jij een van hen bent, voel je je aangetrokken tot sterren en geïnteresseerd in dergelijke onderwerpen.
Als u niet ‘een van hen’ bent, ben je hier misschien om je eigen redenen, die niet minder gewichtig en niet minder belangrijk zijn voor de rest. Soms is het rechtstreekse hulp aan de planeet, soms is het hulp ‘van bovenaf’ voor dezelfde ‘zaadjes’, soms ben je zelfs een gast uit een ander sterrenstelsel…
Onthoud gewoon dat dit geen race om prijzen is of een competitie van de “waardige” – deze wereld is een MULTIDIMENSIONEEL SPEL. En jij hoeft niet eens gehecht te raken aan jouw rol; je hebt over het algemeen de mogelijkheid om deze te veranderen.
Wanneer (en als) je meer zou willen weten, zal dit ‘meer’ je zonder enige inspanning worden onthuld. Het volstaat om in vreugde te spelen, zodat het nodige besef – kennis naar je toe zou komen.
In één van de webinars zei je dat een persoon zijn eigen planeet kan creëren en deze kan bevolken met dieren die deel uitmaken van zijn individuele bewustzijn (als ik het goed had begrepen). Is deze planeet ook door een mens geschapen? De planeet is in dit geval geschapen als een lichaam, en in samenwerking met een ander individueel bewustzijn dat het lichaam van de planeet gebruikt? wat creëren we?
❗️ ANTWOORD van lee:
Kijk dieper, het onderwerp is breder dan je denkt.
Wij hebben deze planeet gecreëerd. We hebben verschillende vormen aangenomen, waarbij we verschillende soorten trillingen gebruiken, en zijn geïncarneerd in stenen, bomen, mieren, vissen, vogels, katten en honden.
En we hebben het lichaam van MENS gecreëerd om deze variaties te BESEFFEN en alle creaties, alle schepsels, in de menselijke perceptie met elkaar te verbinden. Een mens ‘lijmt’ met zijn bewustzijn het bestaan van een mier, een bij, een ijsberg, wolken en een neushoorn aan elkaar. Elk van de ‘bewustzijns-soort’ heeft binnen zijn type een beperkt waarnemingsbereik. De mens krijgt zo’n breed spectrum om alles tot Eén te verbinden. Mensen zijn niet de meesters van de Aarde, mensen zijn de HOEDERS van de planeet. De aanwezigheid van de mens schept eenheid en houdt het bestaan van de diversiteit van soorten in stand.
В последние годы часто слышу такое выражение, как «звёздные семена» (starseeds). Якобы, они массово воплотились в этот период, чтобы помогать во время перехода. Существует ли такое явление? Кто они? Мы их знаем как просветлённых?
❗️ОТВЕТ lee:
В начальном смысле это понятие было введено с другим значением. Возможно, сегодня его склоняют и в хвост, и в гриву, но всё же смысл весьма конкретный.
Дело в том, что люди на этой планете имеют сложную историю формирования своих ДНК. Имеется в виду участие в этом сотен цивилизаций из разных времён и пространств Галактики.
Чаще всего упоминают Аннунаков, однако сами эти «путешественники» имеют сложную историю возникновения и распространения через звёзды. Более того, в заселении Земли участвовали и другие существа из будущего и из параллельного времени. Общий смысл в том, чтобы на планете была сформирована «универсальная ДНК», объединяющая всех вне времени и пространства. Нечто вроде единой цивилизации, представляющей Галактику Млечный Путь на общем «съезде галактик».
Так вот те, кто участвует в этом «проекте» – их называют «звёздные семена». Многие люди сегодня – это воплощение таких «архитекторов». Если вы из них, вы ощущаете «тягу к звёздам» и интерес к подобным темам.
Если вы не «одни из них», вы можете быть здесь по своим причинам, не менее значимым и не менее важным для остальных. Иногда это прямая помощь планете, иногда помощь «свыше» для тех же «семян», иногда вы вообще гость с другой галактики…
Просто помните, что это не гонка за призами и не соревнование «достойных» – этот мир МНОГОМЕРНАЯ ИГРА. И вам даже не нужно привязываться к своей роли – у вас вообще есть возможность её изменить.
Когда (если) вам нужно будет узнать больше, вам без всякого напряжения откроется это «больше». Достаточно играть в радости, чтобы к вам пришло нужно осознание-знание.
============== ==============
❓ВОПРОС:
В одном из вебинаров вы упоминали, что человек может создать свою планету и заселить её животными, которые являются частью своего индивидуального Сознания (если верно понято). Эта планета тоже создана каким-то человеком? Планета в этом случае создаётся как тело, и в кооперации с другим индивидуальным сознанием, которое использует тело планеты? что мы создаём ?
❗️ОТВЕТ lee:
Смотрите внимательно. Тема шире, чем вы думаете.
Мы создали эту планету. Мы приняли разные облики, используя разные виды вибраций, воплощаясь в камни, деревья, муравьев, рыб, птиц, кошек и собак.
И мы создали тело ЧЕЛОВЕКА, чтобы ОСМЫСЛИТЬ эти вариации, соединив все создания в человеческом восприятии. Человек «склеивает» своим осознанием существование муравья, пчелы, айсберга, облаков и носорога. Каждый из «родов сознания» имеет ограниченный диапазон восприятия в рамках своего вида. Человеку дан такой широкий спектр, чтобы соединить всё в Одно. Люди не хозяева земли, люди ХРАНИТЕЛИ планеты. Присутствие человека создаёт единство и поддерживает существование разнообразия видов.
Dit is je lichaam, je grootste geschenk, zwanger van wijsheid die je niet hoort, verdriet waarvan je dacht dat het vergeten was, en vreugde die je nooit hebt gekend.
– Marion Houtman
*
Maar ik zal je vertellen wat kluizenaars beseffen. Als je naar een heel ver bos gaat en heel stil wordt, zul je gaan begrijpen dat je met alles verbonden bent.
– Alan Watts
*
Mensen leven met gesloten ogen te midden van magische kliffen.
— Le Paysan de Paris », 1925 door Louis Aragon
*
Je kunt niet van een vrouw of een man houden zonder ze eerst te hebben uitgevonden, je kunt niet van iemand anders houden zonder ze te hebben uitgevonden, ze zich te hebben voorgesteld…
— La Nuit Sera Calme de Romain Gary.
*
Het enige wat we nodig hebben is de wil. De komende decennia bieden een laatste kans om een stabiel huis voor onszelf te bouwen en de rijke, gezonde en prachtige wereld te herstellen die we van onze verre voorouders hebben geërfd. Onze toekomst op deze planeet, voor zover wij weten de enige plek waar leven van welke aard dan ook bestaat, staat op het spel.
– Sir David Attenborough
*
We stellen ons de wereld voor zonder hart, beroofd van familierelaties, in stukken gebroken. Waarom doen we dat? Zou het kunnen zijn omdat wij zelf gebroken en verbannen zijn? Als dat zo is, waarom? Hoe zijn wij wezen geworden die aan de storm werden overgelaten?
Het lijkt verdacht veel alsof we ons deze wereld hebben voorgesteld en gevangen zitten in onze eigen uitvinding, zonder te vermoeden dat we een keuze hebben. Er is een groot verschil tussen jezelf voorstellen dat je met alles verbonden bent, en dat je met niets verbonden bent. Een cultuur die zichzelf in een staat van isolatie waant, is heel anders dan een cultuur die overal familie ziet. Zijn aannames over het leven zijn vol eenzaamheid en dreiging. De kinderen leren hun leven te plannen op basis van overleving in plaats van creativiteit of simpele vreugde.
Zoals de zaken er nu voorstaan, stellen we ons een wereld voor die beperkt wordt door bekrompen eigenbelang, waarbij elke levensvorm met elke andere levensvorm concurreert om zijn fundamentele voortbestaan. Dit is de wereld die we ons voorstellen, uitvinden en onderhouden. En toch bestaat het eigenlijk niet buiten menselijke constructies. Het kan zijn dat we de term ‘levensweb’ horen zonder de implicaties ervan volledig te begrijpen. Het potentieel van het menselijk bewustzijn om over de hele planeet een wederzijds en vrij bloeiende tuin van Eden te creëren, wordt onderdrukt door angst voor aanvallen.
We merken dat te veel of te weinig middelen de creativiteit belemmeren. Het voldoen aan de basisbehoeften die nodig zijn om te leven zonder angst voor ziekte of honger, lijkt voldoende te zijn om de creatieve instincten van de meeste mensen vrij te maken. Gek genoeg is te veel net zo slecht als te weinig, zo blijkt uit de onderzoeken. In de VS is het voor de hand liggende probleem dat van weinig tot geen basisveiligheid, zodat de meeste mensen een leven niet kunnen voorstellen waar ze kunnen spelen en nieuwe dingen te verzinnen. We zijn gedwongen ons te concentreren op overleven.
Rosso Emerald Crimson, “In The Flow”
De wereld wacht erop dat wij ons bewust worden van wat zij werkelijk is, en dat is niet wat wij ons voorstellen dat het is. Als we de schoonheid en de wonderbaarlijke en speelse vreugde ervan willen opmerken, zullen we moeten zien hoe we een spiegelbeeld blijven bedenken van onze zelfgecreëerde isolatie en hoe dat ons belemmert. Onze relaties worden geplaagd door de manier hoe we anderen in onze mind opnieuw uitvinden, maar nog belangrijker is dat we de wereld waarin we leven op dezelfde manier steeds heruitvinden.
We leven toevallig op een planeet die we nauwelijks kennen, omdat we onszelf nauwelijks kennen. We hebben een fictieve wereld uitgevonden die het heilige web van Leven in de hele plant vernietigt, omdat we de realiteit, de echtheid ervan niet kunnen zien. De kern van deze situatie is hoe we kijken en fantaseren. We hebben een gevaar bedacht dat hoeft niet te bestaan. Onze verzinsels dagen ons uit om er doorheen te kijken en ons weer bij de familie van wezens aan te sluiten.
In “The Lost World of the Kalahari” schrijft Laurens Van der Post over zijn reis en het leven tussen de Bosjesmannen van de Kalahari-woestijn en beschrijft hoe geschokt ze waren dat hij de sterren niet kon horen. Eerst dachten ze dat hij een grapje maakte of dat hij loog. Toen ze zich realiseerden dat hij de sterren echt niet kon horen, concludeerden ze dat hij erg ziek moest zijn en uitten ze hun grote verdriet. Want de Bosjesmannen wisten dat iedereen die de natuur niet kan horen, de ernstigste ziekte van allemaal moet hebben.
Gedurende bijna de hele tijd dat mensen op de planeet zijn, waren regelmatige gesprekken over de soortgrens heen een alledaags natuurlijk onderdeel van het leven.
Helaas lijkt dit een vreemde uitnodiging in de wereld van vandaag; de meeste mensen hebben moeite om zo’n gesprek te beginnen. Misschien komt dit omdat ons van jongs af aan is geleerd om de natuur als een verwijderd object, een levenloos object, een gebruikswaar te beschouwen. Deze verkeerde perceptie lijkt aan de basis te liggen van onze culturele kwalen.
Het vermogen van de mensheid om het bewustzijn van de aarde waar te nemen, is van cruciaal belang voor onze overleving en voor al het leven op aarde.
~ Rebecca Wildbear, the Animas Valley Institute
Over muziek, uit het boek “The Lost World of the Kalahari” door Laurens Van der Post
Soms zaten de vrouwen bij elkaar naast hun hutten, in het lange rechte licht van de avondzon, met hun kralen en kettingen als goud om zich heen. Elk hield een handvol lang droog gras vast en ze zongen allemaal samen, sloegen de maat met het gras en streelden de stengels met hun vingertoppen als de snaren van een gitaar. De melodie was geladen met alle onuitsprekelijke gevoelens die je krijgt bij het ondergaan van de zon over de grote aarde van Afrika. Ze noemden het lied de “Grass Song” en met de moeilijkheid van interpretatie konden noch Dabe, noch de zangers het gemakkelijk uitleggen. Ik kan me alleen het gevoel herinneren, de woorden geven het onvoldoende weer:
Dit gras in mijn hand voordat het werd gemaaid
Huilde in de wind om de regen die zou komen.
De hele dag huilt mijn hart in de zon
Voor mijn jager te komen.
Ze zongen dit keer op keer, waarbij het lied meer lading en meer betekenis kreeg door de herhaling, alsof ook het hart mee ging doen met het voortdurend verzoek, zoals gevraagd in het Nieuw Testament om te bidden, zodat leven en levenskracht toegankelijk wordt voor onze diepste smeekbeden. Het lied betoverde ons allemaal, zodat het me niet verbaasde dat de jonge mannen, die het crescendo van verlangen hoorden, zich vaak niet langer konden bedwingen. Ze lieten wat ze aan het doen waren vallen en kwamen uit de bush, hun voeten stampend op het woestijnzand als een trommel, hun handen wijd gestrekt en hun borstkas op en neer van emotie, huilend alsof het geluid uitgescheurd was, levend en bloedend, uit het midden van hun wezen: “Oh, kijk, als de adelaar, ik kom!”
Deze Bosjesmannen maakten ook muziek. Nxou was er constant mee bezig en het instrument dat hij bespeelde was als een boog en zeer populair. In zijn handen leek het een grotere boog te worden die naar betekenis schoot in de woestenij van geluid, niet met pijlen van vuursteen en ijzer, maar met darten van geordende tonen die de stilte tegemoet vlogen. Alle mannen konden het instrument bespelen, maar niemand zoals Nxou…
Het was nog donker. Ik was net wakker geworden en realiseerde me met een versnelde hartslag dat het uitzicht zo helder en groots was dat ik ster na ster kon zien opkomen boven de rand van de woestijn. Ik heb natuurlijk ontelbare keren de zon en de maan zien opkomen, maar nog nooit, zelfs niet op zee, was ik getuige van zo’n opkomst van sterren. Op dat moment begon Nxou plotseling een van zijn eindeloze reis-melodieën te spelen.
Het ritme, en het geluid, en de puls van ver sterrenlicht, evenals de golvingen van de grote deining van de duisternis die in schuim en nevel op de rots van de Melkweg uiteenspatte, klonken zo één met elkaar dat ik reageerde zoals ik deed toen ik Beethovens Negende symfonie voor het eerst hoorde; het volle koor van menselijke stemmen die onverschrokken opstijgt naar het uiteindelijke hoogtepunt van vastberadenheid in hun ontdekking van een universele betekenis in de tragiek van een individueel lot.
Wat me echter verbaasde, was dat de Bosjesmannen geen trommels hadden. Ze bevestigden het basisritme van hun muzikale gebeuren door het uit te slaan met een explosie van geluid tussen halfgebogen handpalmen, of, zoals bij hun dansen, door constant en krachtig met hun voeten op de aarde te beuken. Maar ze hadden een meer geëvolueerd instrument, een viersnarige lier precies zoals we die aan de voet van de Slippery Hills kapot hadden zien liggen. Alleen de vrouwen speelden deze, een jong meisje tikte meestal met een stokje op de snaren en een oudere vrouw bepaalde het geluid door behendig met haar duim over de snaar te strelen terwijl het meisje erop sloeg.
We ontdekten dat deze liefde voor muziek niet specifiek was voor onze eigen hechte groep, maar kenmerkend was voor al deze mensen in de woestijn, wat een weerspiegeling was van de traditie van vaardigheid van Bosjesmannen als muzikant en hun diepe toewijding aan muziek. Eens, ver weg van onze drinkputten, terwijl we uitrustten tijdens een jacht in de hitte van een vreselijke dag, hoorde ik hulpgeroep. We gingen allemaal geschrokken rechtop zitten en al snel kwam er een kleine groep Bosjesmannen in ernstige moeilijkheden door het bos strompelen. Ze hadden de rook van het vuur gezien dat was gemaakt voor onze middagthee en kwamen er regelrecht op af. Ze hadden al dagenlang geen water gehad en waren zwak en hongerig, hun ogen schitterden van een licht dat ik voor het laatst had gezien op de gezichten van mijn uitgehongerde medegevangenen in een Japans krijgsgevangenkamp.
Terwijl ze in onze schaduw gingen zitten, begon een vrouw met een bot te schrapen aan de enige overgebleven woestijnbol, ze ving het schraapsel op in haar hand en wrong er een paar dikke witte druppels uit recht in de mond van een kind met zwarte, gebarsten lippen. Ik proefde het en het smaakte naar gal. Ze waren nog een dagmars verwijderd van stationair water en hoewel Ben en Dabe zeiden dat ze het op eigen kracht hadden kunnen redden, betwijfelde ik het. Maar zodra ze van ons water hadden gedronken, haalden ze een lier tevoorschijn en begonnen muziek te maken.
“Wat zegt de muziek, Dabe?” vroeg ik.
“Het zegt ‘dank u’, Meester,” antwoordde hij met een zeldzame glimlach, terwijl hij met zijn handen naar de lucht en de brandende woestijn om ons heen zwaaide.
We kwamen tot de conclusie dat muziek voor hen net zo belangrijk was als water, voedsel en vuur, want we hebben nog nooit een groep gevonden die zo arm of wanhopig was dat ze geen muziekinstrument bij zich hadden. En al hun muziek, zang, gevoel voor ritme en beweging kwam tot uiting in hun dans. Ze brachten hun dagen en nachten doelbewust en energiek door, maar ook het dansen speelde dezelfde diepe rol in hun leven, zoals toegeschreven aan de Bosjesman van weleer in legendes en verhalen.
Uit “The Lost World of the Kalahari” Laurens Van Der Post
“Tijdens de Mfecane werden (vooral tussen 1826 en 1835) in de Drakensbergen de meeste San uitgeroeid of wat overbleef ging op in andere volken zoals de Sotho of werd naar de Kalahari verdreven, waardoor, verstoken van hun voorbeelden, de kennis van het rotstekenen bij de San verdween.
Er leven nu nog ongeveer 100.000 San verspreid in kleine gemeenschappen. Hun geschiedenis wordt getekend door een voortschrijdend verlies van hun land en strijd om te overleven. Tegelijkertijd zijn ze erin geslaagd een emancipatiebeweging in gang te zetten om hun cultureel erfgoed veilig te stellen en de gemeenschappelijke culturele identiteit te versterken.
In modern Zuid-Afrika zijn de San grotendeels opgegaan in de zogenaamde kleurlingen- of Kaap-kleurlingenpopulatie van de West- en Noord-Kaap.
In Namibië leven de San nu voornamelijk ten oosten van Waterberg. De San zijn in 1904 door de Duitse overheersers de woestijn richting het huidige Botswana in gedreven. Tienduizenden zijn daarbij omgekomen. Bij Waterberg is nog een Duitse begraafplaats te bezichtigen.” Wikipedia https://nl.wikipedia.org/wiki/San_(volk)
Op 12 april 1961 verliet Yuri Gagarin als eerste mens de planeet. Toen hij terugkwam, vertelde hij ons dit:
“Toen ik in het ruimteschip in een baan om de aarde cirkelde, zag ik hoe mooi onze planeet is. Mensen, laten we deze schoonheid behouden en vermeerderen, niet vernietigen!”
‘The Power of the Spirit’ wordt in het Russisch gezongen, op de woorden van de grote kosmonaut Yuri Gagarin. De titel komt van zijn citaat “De belangrijkste kracht in de mens – is de kracht van de geest!” Speciale dank aan Elena Gagarina voor toestemming om de woorden van haar vader te gebruiken voor dit stuk.
Christopher Tin – The Power of the Spirit (Official Video) feat. Royal Opera Chorus
