Eenvoudige blik

(door David Price)

Als je wandelt, heeft de wereld heden noch toekomst: niets anders dan de cyclus van ochtenden en avonden. Altijd hetzelfde om de hele dag te doen: wandelen. Maar de wandelaar die zich verwondert tijdens het lopen (de blauwe tint aan de rotsen in het avondlicht in juli, in het middaguur – het zilvergroen van olijfbladeren, de ochtendheuvels gehuld in het paars) heeft geen verleden, geen plannen, geen ervaring. Hij heeft het eeuwige kind in zich. Tijdens het wandelen ben ik slechts een simpele blik.

– Frédéric Gros – Een filosofie van het wandelen.

*

De afgelopen tien jaar ben ik mij steeds meer bewust geworden van de sterfgevallen onder mijn tijdgenoten. Mijn generatie is aan het weggaan, en elke dood heb ik gevoeld als een plotselinge scheiding, als een losscheuring van een deel van mezelf. Er zal niemand zijn zoals wij als wij er niet meer zijn, maar dan is er niemand zoals iemand anders. Als mensen sterven, kunnen ze niet worden vervangen. Ze laten gaten achter die niet kunnen worden opgevuld, want het is het lot – het genetische en neurale lot – van ieder mens om een uniek individu te zijn, om eigen pad te vinden, eigen leven te leiden, om eigen dood te sterven.

Ik kan niet doen alsof ik zonder angst ben. Maar mijn voornaamste gevoel is er een van dankbaarheid. Ik heb liefgehad en ben geliefd; Ik heb veel gekregen en ik heb er ook iets voor teruggegeven; ik heb gelezen en gereisd, gedacht en geschreven. Ik heb een liefdesrelatie met de wereld gehad, een bijzondere relatie van schrijvers en lezers.

– Oliver Sacks

*

Wij hebben een kat die een half uur lang rustig naar ons kan zitten staren. Een eenvoudige, rechtstreekse blik die je doet afvragen waarom en wat hij zou kunnen denken. Misschien zit er geen motief, geen gedachte achter dit gedrag. Misschien kan hij daar gewoon zitten en onze energie en aanwezigheid opslurpen, zonder enige ideële “coating” of vernisje. Mensen die de ‘Eeuw van de Rede’ voorbij zijn, kunnen dat normaal gesproken niet doen, tenzij ze een zogenaamde ‘stille mind’ cultiveren. En wie doet dat nog in deze wereld?

Mediteerders, dichters, kinderen en kunstenaars van welke aard dan ook zijn de enige mensen die behoefte hebben aan een simpele blik. Alle anderen hebben het te druk met de complexiteit van het doorkomen van de dag. Zodra we iets zien, gaan we erover nadenken. We kennen het waarden, herinneringen en oordelen toe. De kat ziet zijn realiteit waarschijnlijk duidelijker dan wij, omdat hij gewoon zijn energetische signatuur voelt en dienovereenkomstig reageert. Wij daarentegen hebben de neiging om levende verbindingen te laten dempen onder taal en mentale beelden.

Het is zeldzaam dat een volwassene zo’n eenvoudige blik zou hebben. We stellen ons voor dat de creatieve geest eindeloos inventief is en altijd nieuwe ideeën en theorieën genereert, maar het is onmisbaar om een stille ontvankelijkheid in het moment voor de realiteit te hebben, zonder inmenging. Dat is wat de simpele blik is. Dat is waar poëzie in de eerste plaats vandaan komt. Daarna komt het vormgeven en opnieuw kneden ervan tot een ontwerp, die je meer voldoening brengt. Er wordt veel gekozen, afgewezen en vormgegeven om de oorspronkelijke visie die je zag in een moment van eenvoudige waarneming te behouden.

Uit “Riflessioni”

Het is voor ons mensen niet gemakkelijk om in het heden te leven. De meesten van ons projecteren zichzelf voortdurend in het verleden of in de toekomst. We hebben een discipline nodig die ons in het huidige moment houdt, zoals kunst maken of meditatie. Ons vermogen om onze focus te verbreden en te verkleinen, om in te kleuren en gereedschappen en materialen te hanteren, geeft ons enorme creatieve kracht. De simpele blik helpt ons echter in contact te blijven met de essentiële realiteit. Als we dat verliezen, wordt onze uitvinders-geest gevaarlijk. We kunnen enorme en overweldigende systemen creëren die het leven vernietigen, omdat we de poëtische blik zijn kwijtgeraakt.

De blik van de kat, zo geduldig en kalm, zo standvastig en vol aandacht, kan ons misschien iets leren.

Daniella Willet-Rabin

Bron: https://davidprice-26453.medium.com/the-simple-gaze-494149b31737

Cover art: Mia Tavonatti


DAT GING HEEL DIEP……

(door Emma Krebs)

We hadden heerlijk gegeten met vrienden veel gepraat en nu op weg naar station Muiderpoort, hier splitsten onze wegen, wij gingen op weg naar Den Haag, overstappen in Amsterdam.

Op dat kleine stukje zeer gezellig gepraat met een jonge vrouw uit Azerbeidzjan, we stapten uit en wensten elkaar goede reis toe. Deze keer had ik 2 tassen mee, handtas en schoudertas en ben eigenlijk altijd wel alert, deze keer niet.

“He, ik miste mijn schoudertas gewoon weg met alles erop en in ik vloog terug de trein in alle mensen wegduwend maar niets, niets, weg, dit alles in enkele seconden. In 1ste instantie kreeg ik een doodsschrik, alles zat erin, verschillende betaalpasjes, paspoort, cash geld, camera, ook de pasjes van mijn broer, allerlei persoonlijke gegevens en bril.

Ik herstelde me heel snel…actie…terug naar Muiderpoort, misschien stond de tas daar nog onder een bankje (haha, wens), de vriendin vloog mee ze was met mij mee gereisd op mijn voordeelurenkaart.  Dus ook geen vervoersbewijzen meer…helemaal niets meer wat belangrijk is in deze maatschappij.

Er begon zich iets wonderlijks te voltrekken: ik begon het grappig te vinden had niets meer wat mijn bestaan hier op aarde kon vertellen dat ik Emma was. De vriendin begon zich op te winden, hoe kan je nu zo rustig zijn? Ik kwam los van dat alles.

Bij de Muiderpoort was natuurlijk geen tas onder een bankje of zo. Terug naar restaurant waar we gezeten hadden ,nee niets gevonden wel veel medeleven.

Er bleef ons niets anders over daar naar de politie te gaan aangifte doe. Om 22.30 uur op het politie buro waar een jonge agent dienst had.

Nu gaat het echt dol worden “Nee, mevrouw, kunt geen aangifte doen want U weet niet of het gestolen of verloren is.

Nu zei ik “zo U wilt verloren, daarna bleek gestolen. Omdat we waren gaan zoeken, heette het verloren.

En…….. nu komt het: ik moest bewijzen wie ik was, wat de vriendin ook zei “ja, dat is echt Emma, ik ken haar al jaren.” Ze kon wel van alles zeggen zei de agent. Ik moest bewijzen tonen…het werd steeds grappiger en vriendin die ook haar mond niet hield, de hele inhoud van de tas maakte me eigenlijk niets meer uit en bewijzen had ik niet. Wat nu?

Ik moest vaststellen dat ik niemand was, ik had geen identiteit meer, ik alleen wist dat ik echt Emma was en vrienden die mij kenden. Bankpasjes laten blokkeren, nee, zei de agent en nog eens nee, wat een gedoe, eindelijk. Dan ja, mocht ik de banken bellen, 3 stuks (ik was mentor van mijn broer via de rechtbank aangesteld, hij had agressieve alzheimer, vandaar zijn pasjes).

ING bank ging vlot, ABN Amro had storing die tot de volgende dag duurde – blokkeren onmogelijk… Meisje van de Rabobank vertikte het, nu dus 2 rekeningen niet geblokkeerd. Ik vroeg de agent om een ondertekend schrijven dat mijn tas met inhoud gestolen was zodat we zonder vervoersbewijs met de trein konden reizen. De agent sputterde nog tegen maar… uiteindelijk schreef hij het dan op een vodje papier.

De agent ging door met zijn werk bekeek ons niet meer. Ik begon het zat te worden, leunde over zijn verhoging waar hij achter zat en zei: “Ik lijk Rene Visser wel”. Meer niet. Zijn reaktie was prachtig: heel langzaam draaide hij zijn hoofd weg van zijn papier mijn richting uit. Onze ogen ontmoeten elkaar…ik grijnsde heel onschuldig en had echt leedvermaak. Zei: “…nu ben ik ook zonder alles, alleen ongewild maar verder wel hetzelfde.” (Rene Visser had in die tijd al zijn pasjes doorgeknipt. Rene had gezegd dat dat zeker invloed had op jou als mens).

Heel bijzonder, wat een schat aan ervaringen kreeg ik. De agent stopte zijn aantekeningen in een la en ik kreeg het vodje papier met alleen telefoonnummer van ‘gevonden voorwerpen’ Amsterdam.

We gingen op weg naar het station, ik voelde me wonderlijk…ik was niemand, ik grijnsde. Ik wist wel beter, ik was mijn ware zelf en ontdekte hoe en wat voor invloed dat soort pasjes hebben. Dat vond ik verbijsterend daar ik er nooit veel mee had gehad alleen maar omdat het niet meer anders kon, systeem! Nu kwam ik tot de ontdekking dat het altijd invloed heeft, daar je in het systeem zit. De ervaring was anders.

Echt niemand zijn, alleen je ware Zelf, ik voelde me vrij, zonder ballast, geweldig. Ineens hoorde ik keihard een stem die riep: “HET komt terecht”. Ik keek om me heen, niemand te zien en vroeg de vriendin “hoorde jij dat ook?” Vragend werd ik aangekeken “wat” die keiharde stem. Ik was in de veronderstelling dat iedereen dat kon horen. Alleen ik had het gehoord. De reis naar huis verliep voorspoedig, alleen de vriendin wondt zich weer op, nu over mij “hoe kan je zo rustig zijn, je straalt.”

Het weer was heerlijk heel warm, heerlijk thuis geslapen, volgende dag kriebelde het en ik miste mijn bril erg. De zon scheen en het lokte me naar dezelfde plek terug te gaan, stel, dat ze mijn bril vonden en hem afgaven bij de politie, die moesten toch weten wie zie moesten bellen……o, nee dat kon niet want ik kon niet bewijzen wie ik was dat ik was wie ik was voor de maatschappij. Voor de maatschappij.! Ik vond nog wat kleingeld voor een drankje en ging op weg met alleen mezelf.

Genietend van de treinreis kwam ik aan op station Muiderpoort, het was puffend heet, ik besloot alle bossages in de buurt van het station door te werken. Het aparte is dat ik dit deed zonder gene, gewoonlijk zou ik denken: wat zullen de mensen wel denken ….nu niet. Ik had een rede.

Een man hielp nog een tijdje mee zoeken, daarna alleen, niemand keek en vroeg: wat doet U daar, of rare blikken. Ik was vrij, ik was mijn ware zelf.

Al genietend hoe raar dat ook klinkt, ontdekte ik een hele verborgen wereld tussen de struiken…matrassen, hutjes en van allerlei bezittingen, de mijne niet en ook mijn bril niet. Ik kroop onder en door de bossages, wat veel groter was dan ik dacht. Nog eens naar het restaurant waar we heerlijk gegeten hadden. De straten zagen er anders uit: het zonlicht gaf een helderheid met veel ruimte lichtend overal, de brede wandelweg met grasranden leken wel marmer, en daar liep ik – iemand die niemand was.

Daardoor was ik juist meer aanwezig dan ooit. Een zacht briesje waaide zachtjes door mijn haren, het streelde mijn huid, wat een rijk gevoel hier zo op deze manier aanwezig te zijn! In het restaurant vond ik ook weer geen tas, kocht van de laatste euro’s een broodje, wat verrukkelijk smaakte, wat een genot in deze wonderlijke wereld om mij heen. Raakte verzeild in het verhaal van het Turkse jongetje. Driehoog op een piepklein balkonnetje aan het spelen met een ballon, een briesje liet de ballon naar beneden zweven, danste tussen de auto’s door. Het jongetje rende naar beneden en mama gilde op het balkon, het was ook levensgevaarlijk. Een kleine knal maakte een einde aan de gevaarlijke situatie – ballon was niet meer. Een klein jongetje in mijn armen snikkend van verdriet, totdat de moeder buiten adem de deur uit kwam rennen en het kind een hele retirade moest aanhoren…

Mijn omzwervingen brachten mij na een poosje bij een terrasje, pff, wat was het warm, had nog 2 euro en besloot mezelf op een biertje te trakteren … loom zat ik erbij, relaxed en fijn los van alles, de kelner vond de 2 euro goed, daar het zo warm was. Op weg naar het politieburo even door het Oosterpark. Daar werd een verjaardag gevierd, een groep zigeuners speelde de sterren van de hemel, ze nodigden me uit en ik ging er gezellig bij zitten. Ja, en dan eindelijk het buro, ik stapte naar binnen, vertelde het verhaal. Nee, er was niets afgegeven, ook geen bril, nee, ik kon geen aangifte doen. Ik bleef niemand. Wonderlijk, hoe dat afhankelijk is van een stel kaartjes.

Zo nog wat gaan dwalen daar houd ik van, de tijd vorderde en ging naar het station terug, stapte over in Amsterdam Centraal, was al op het goede perron en … deed mij op mijn schreden terugkeren naar de gevonden voorwerpen, dat ik daar niet aandacht had. Het was een ingeving.

Een medewerker kwam naar mij toe, ik vroeg hem of ze een hele oude zwarte handtas binnengekregen hadden, een tas die er niet uitzag. Zijn ogen begonnen te glinsteren, het gaf mij hoop en, ja, daar was hij weer en aan z’n vinger bungelde mijn oude tas. Ik joelde: ”Ja, daar is ze, Emma is er weer.” Maar moest nog even geduld hebben voordat ik Emma kon verwelkomen. De man vroeg wat erin zat, ik somde steeds wat op, alles was er: paspoort, bankpasjes fotocamera behalve mijn cashgeld, had daarvoor net gepind 300 euro, weg. Ach, jammer, maar het mocht de pret niet drukken. De man vroeg nog eens naar mijn naam, vergeleek het met de inhoud, het klopte en hij reikte mij de tas.

Ik sloot Emma in mijn armen, kuste haar overal, de tas dus, uitroepend: Emma, je bent er weer! (Natuurlijk, maakte ik toneel, maar het voelde wel zo.) De man herkende wat ik deed, hij was een vluchteling, even gepraat, statenloos zijn, hoe wonderlijk.

Lang ben ik blijven voelen, dat mijn tas met z’n totale inhoud mijn persoon was. Ik bleef een tijd dit duidelijk voelen, niemand zijn, los van alles. Ik was in een ander energieveld terecht gekomen, wat ik zelf diep ervaren heb, verbonden met mijn afkomst en wandelde door een wonderlijke wereld waar ik later weer in terug duikelde af en toe nog even weer dat, wat ik Ben… maar de persoonlijkheid kwam weer terug en ik was weer Emma als aardemens.

Toch sijpelt het andere er steeds weer doorheen, het is in mij, bij mij.

Art cover: Maxfield Parrish: Princess Parizade Bringing Home the Singing Tree


Verloren schoonheid

(door David Price)

De afgelopen paar eeuwen zijn mensen die meer dan dertig jaar geleefd hebben ineens of geleidelijk gaan beseffen dat ze vreemdelingen zijn in een veranderde, onbegrijpelijke wereld: landen van ballingschap voor vluchtelingen, steden van ruïnes voor degenen wier natie aan oorlog lijdt, een labyrint van geavanceerde technologie waarin de ongetrainde geest verbijsterd ronddwaalt, een wereld van enorme rijkdom waar de armen naar staren door het ondoordringbare glas van een etalage of een televisietoestel. . . . Vanaf het begin van de negentiende eeuw werden de stabiele, losstaande werelden van pre-industriële samenlevingen afgebroken en meegesleurd in een multiversum van voortdurend toenemende verscheidenheid en verandering.

– Ursula K. Le Guin

*

Dit is een vreemde wereld, die je alle seks kan geven die je wilt, maar waarin liefde taboe is. Het lichaam kan een compromis accepteren en de geest kan het verleiden. Alleen het hart komt in opstand. Het hart: pure koolstof in een wereld van silicone.

— Jeanette Winterson, uit PowerBook

*

Emotionele verwaarlozing in de kindertijd is wat er tijdens je opvoeding niet is gebeurd. Het is wanneer een kind in het dagelijks leven niet genoeg emotionele aandacht, erkenning, validatie of reactie van zijn ouders krijgt. Het is onzichtbaar en niet geprent in geheugen, en daarom wordt het zelden geïdentificeerd.

… Zoveel volwassenen begrijpen niet de enorme impact van het buitengesloten worden van de wereld van emoties voor een lange tijd.

– Jonice Webb, Phd

*

Als kinderen zijn we verbijsterd door wat er ontbreekt. We blijven zoeken naar de erkenning van onze realiteit en naar tekenen dat deze gewaardeerd wordt. Het is verwarrend om onzichtbaar te zijn voor onze eigen vrienden en familie. We koesteren heimelijk de vraag of we in wezen waardeloos zijn of dat mensen gewoon blind zijn. We worden gevangengenomen door een zoektocht naar zichtbaarheid en validatie.


Deze situatie is een belediging voor de ziel van een kind dat zelden wordt genezen, waardoor er in hun verdere leven geen einde komt aan onheil. Onze levens zijn zo georganiseerd rond oppervlakkige kwesties en worden zo in beslag genomen door overleven dat we niet toegerust zijn om lief te hebben of zelfs maar te zien de behoefte van het kind om echt te worden. We zijn op deze wereld gekomen om een heel bijzondere realiteit te manifesteren en we hebben daarbij eigenlijk hulp nodig.

Ouders die ons niet kunnen of willen zien, zijn een grote klap voor ons vertrouwen om uit te groeien tot ons essentiële zelf. En dan traint de samenleving waarin we leven ons natuurlijk voor haar eigen doeleinden. We leren onszelf te beschouwen als instrumenten in de culturele gereedschapskist die (min of meer) nuttig zijn voor het systeem.


Het is eigenlijk bevrijdend om te beseffen dat je niet heel nuttig bent voor het systeem zoals het nu is en dat als je überhaupt “nuttig” bent, is het voor de creatievelingen en sensitieven die op zoek zijn naar een dieper leven.


Sommige mensen vergeten nooit het gevoel uit hun kindertijd dat er ‘iets ontbreekt’, het gevoel van “is-dit-al-wat-er-is?” aspect van het dagelijks leven. Omdat iets essentieels daadwerkelijk ontbreekt. Sommige mensen gaan op levenslange zoektocht. Sommige van die mensen komen met gemakkelijke antwoorden, andere niet. Degenen die dat niet doen, blijven kijken en leren, die kunnen behulpzaam zijn.

‘Ghost Cat’ door Sam Wolfe



En we hebben inderdaad hulp nodig. We begrijpen zo weinig, zien zo weinig van de werkelijkheid dat het de blinden zijn die de blinden leiden in de grotere cultuur. Waarden zijn scheefgetrokken en ideeën zijn oppervlakkig omdat ze gericht zijn op succes in een corrupt en verward systeem.

Onze cultuur is een intense competitie van energieën die over elkaar heen tuimelen in een strijd om te overleven, en daarvoor is energie nodig die alleen wij kunnen geven, door middel van aandacht, geld en geloof. Wanneer we beseffen dat het een truc van een vampier is om ons levensbloed af te nemen, beginnen we de basis terug te winnen die we als kinderen verloren.

Het is onze taak om te herstellen van het feit dat we niet erkend en geliefd worden in onze kern, ons bezielde zelf. Die oorspronkelijke wond is onze achilleshiel.

Als je echt bent, ben je het meest nuttig.


Andrei Remnev



Bron: https://davidprice-26453.medium.com/the-lost-beauty-ca81fdc035c2
Cover image: Niphisi ( Dirk Fleischmann)


The Lost Beauty

(by David Price)

Niphisi ( Dirk Fleischmann)

For the last couple of centuries, people who live more than thirty years or so have been likely to realize, suddenly or gradually, that they are strangers in a changed, incomprehensible world: lands of exile for refugees, cities of ruin for those whose nation suffers war, a labyrinth of high technology in which the untrained mind strays bewildered, a world of huge wealth which the poor stare at through the impenetrable glass of a shop window or a TV set . . . . From the early nineteenth century on, the stable, single worlds of pre-industrial societies were broken down and drawn into a multiverse of constantly increasing variety and change.

— Ursula K. Le Guin

*

Strange world this is, which can give you all the sex you want but in which love is taboo. The body can accept compromise and the mind can seduce it. Only the heart rebels. The heart: pure carbon in a world of silicon.

— Jeanette Winterson, from PowerBook

*

Childhood emotional neglect is what didn’t happen throughout your upbringing. It’s when a child doesn’t receive enough emotional attention, acknowledgment, validation, or response from their parents in their day-to-day lives. It’s invisible and unmemorable, and that’s why it’s rarely identified.

…So many adults do not understand the colossal impact of being excluded from the world of emotions for so long.

— Jonice Webb, Phd

*



We are bewildered as children by what’s missing. We keep looking for the recognition of our reality and for signs that it is valued. It’s confusing to be invisible to our own friends and family. We secretly harbor the question of whether we’re essentially worthless or if people are just blind. We find ourselves captured by a search for visibility and validation.

This situation is an insult to the soul of a child that rarely gets healed, creating no end of mischief in their eventual lives. Our lives are so organized around surface issues and are so preoccupied by survival that we aren’t equipped to love or to even see the child’s need to become real. We come into this world to manifest a very particular reality and we actually need help to do that.

Parents who can’t or won’t see us are a major blow to our confidence to grow into our essential selves. And then, of course, the society we live in trains us for its own purposes. We learn to think of ourselves as tools in the cultural toolbox of greater or lesser use to the system.

It’s actually freeing to realize you’re not much use to the system as it exists, that if you’re any use at all it’s going to be to the creatives and sensitives who are looking for a deeper life.

Some people never forget that childhood feeling of “something missing,” of is-this-all-there-is quality to daily life. Because something essential is, in fact, missing. Some people are set on a lifelong path of searching. Some of those people come up with facile answers and some don’t. Those who don’t, who keep looking and learning, can be helpful.

‘Ghost Cat’ by Sam Wolfe



And we do need help. We understand so little, see so little of reality that it’s the blind leading the blind in the larger culture. Values are skewed and ideas are shallow because they’re centered around success in a corrupt and confused system.

Our culture is an intense competition of energies tumbling over each other in a struggle to survive, and for that it needs energy only we can give, through attention, money and belief. When we realize it’s a vampire’s trick to take our life’s blood we’re starting to regain the footing we lost as children.

Our task is to recover from not being recognized and loved in our essential, soulful self. That original wound is our Achilles’ heel.

Being real is the best usefulness.

Andrei Remnev


Source: https://davidprice-26453.medium.com/the-lost-beauty-ca81fdc035c2



Het Lichaam van de Wereld

(door David Price)

Dit is je lichaam, je grootste geschenk, zwanger van wijsheid die je niet hoort, verdriet waarvan je dacht dat het vergeten was, en vreugde die je nooit hebt gekend.

– Marion Houtman

 *  

Maar ik zal je vertellen wat kluizenaars beseffen. Als je naar een heel ver bos gaat en heel stil wordt, zul je gaan begrijpen dat je met alles verbonden bent.

– Alan Watts  

*  

Mensen leven met gesloten ogen te midden van magische kliffen.

— Le Paysan de Paris », 1925 door Louis Aragon

*

Je kunt niet van een vrouw of een man houden zonder ze eerst te hebben uitgevonden, je kunt niet van iemand anders houden zonder ze te hebben uitgevonden, ze zich te hebben voorgesteld…

— La Nuit Sera Calme de Romain Gary.

*

Het enige wat we nodig hebben is de wil. De komende decennia bieden een laatste kans om een stabiel huis voor onszelf te bouwen en de rijke, gezonde en prachtige wereld te herstellen die we van onze verre voorouders hebben geërfd. Onze toekomst op deze planeet, voor zover wij weten de enige plek waar leven van welke aard dan ook bestaat, staat op het spel.

– Sir David Attenborough

*

We stellen ons de wereld voor zonder hart, beroofd van familierelaties, in stukken gebroken. Waarom doen we dat? Zou het kunnen zijn omdat wij zelf gebroken en verbannen zijn? Als dat zo is, waarom? Hoe zijn wij wezen geworden die aan de storm werden overgelaten?

Het lijkt verdacht veel alsof we ons deze wereld hebben voorgesteld en gevangen zitten in onze eigen uitvinding, zonder te vermoeden dat we een keuze hebben. Er is een groot verschil tussen jezelf voorstellen dat je met alles verbonden bent, en dat je met niets verbonden bent. Een cultuur die zichzelf in een staat van isolatie waant, is heel anders dan een cultuur die overal familie ziet. Zijn aannames over het leven zijn vol eenzaamheid en dreiging. De kinderen leren hun leven te plannen op basis van overleving in plaats van creativiteit of simpele vreugde.

Zoals de zaken er nu voorstaan, stellen we ons een wereld voor die beperkt wordt door bekrompen eigenbelang, waarbij elke levensvorm met elke andere levensvorm concurreert om zijn fundamentele voortbestaan. Dit is de wereld die we ons voorstellen, uitvinden en onderhouden. En toch bestaat het eigenlijk niet buiten menselijke constructies. Het kan zijn dat we de term ‘levensweb’ horen zonder de implicaties ervan volledig te begrijpen. Het potentieel van het menselijk bewustzijn om over de hele planeet een wederzijds en vrij bloeiende tuin van Eden te creëren, wordt onderdrukt door angst voor aanvallen.

We merken dat te veel of te weinig middelen de creativiteit belemmeren. Het voldoen aan de basisbehoeften die nodig zijn om te leven zonder angst voor ziekte of honger, lijkt voldoende te zijn om de creatieve instincten van de meeste mensen vrij te maken. Gek genoeg is te veel net zo slecht als te weinig, zo blijkt uit de onderzoeken. In de VS is het voor de hand liggende probleem dat van weinig tot geen basisveiligheid, zodat de meeste mensen een leven niet kunnen voorstellen waar ze kunnen spelen en nieuwe dingen te verzinnen. We zijn gedwongen ons te concentreren op overleven.  

Rosso Emerald Crimson, “In The Flow”

De wereld wacht erop dat wij ons bewust worden van wat zij werkelijk is, en dat is niet wat wij ons voorstellen dat het is. Als we de schoonheid en de wonderbaarlijke en speelse vreugde ervan willen opmerken, zullen we moeten zien hoe we een spiegelbeeld blijven bedenken van onze zelfgecreëerde isolatie en hoe dat ons belemmert. Onze relaties worden geplaagd door de manier hoe we anderen in onze mind opnieuw uitvinden, maar nog belangrijker is dat we de wereld waarin we leven op dezelfde manier steeds heruitvinden.

We leven toevallig op een planeet die we nauwelijks kennen, omdat we onszelf nauwelijks kennen. We hebben een fictieve wereld uitgevonden die het heilige web van Leven in de hele plant vernietigt, omdat we de realiteit, de echtheid ervan niet kunnen zien. De kern van deze situatie is hoe we kijken en fantaseren. We hebben een gevaar bedacht dat hoeft niet te bestaan. Onze verzinsels dagen ons uit om er doorheen te kijken en ons weer bij de familie van wezens aan te sluiten.

Julia Whitney Barnes

Bron: https://medium.com/@davidprice-26453/body-of-the-world-527546606cf0

Cover art: Phyllis Shafer, “Her Little Parasol to Lift”

*

Volume two of David’s series Meditations on Living is now published. If you read it, please leave a review. https://www.amazon.com/dp/B0CFD8KQ1Q


Wat is Scheppen, wanneer ben je een “blok-programma” en wanneer is de leeuwenbrul nodig?

(fragment uit Kwantum Kosmische geleider, juli 2023)

Als je schept, heb je de macht letterlijk, de macht van de Kosmos. Scheppen is macht. Het is de macht van de schepping ten behoeve van alles en iedereen. Ten gunste van alles en iedereen. Want als een mens weer kan scheppen, als een Wezen van welke orde weer kan scheppen, schept dat Wezen voor ál het leven. Op maat gemaakt voor ieder Wezen. Er is geen parlement meer wat kiest: we gaan het doen, en driekwart van de zaal zegt: “Dat willen wij niet”. Sorry, maar de keuze is dat het wél wordt. In de wereld waar ik het over heb valt het op individuele basis voor de één wel en de ander niet, de één wel en de ander niet. Dit is een compleet andere vorm van bewustzijn.

Dus als jij schept dan schep jij het volgende nu moment. Eigenlijk schep je er ruimte in. Dat is wat je doet. Je zet de machinerie van het aangeleverde materiaal aan, frequentievelden/taalvelden wat driedimensionaal iets wordt, die zet je op pauze door de brul van je leeuw, de leeuwenkracht, je scheppen, jezelf zijn om dat in volle aandacht te brengen. Dat betekent als je naar een ander luistert, in volle aandacht naar de ander luistert. Dat je goed kijkt met volle aandacht wat een volle situatie is. Dat je goed kijkt naar jezelf van…. waar wordt ik nu zelf door belemmerd. Wat is die emotie? Wat is scheppen?

Scheppen is energie bouwen en dat is niet maar even een plaatje van 3-demensies. Scheppen is/heeft een diepgang die niet is te benoemen. Het gaat door alle dimensies heen. Het is net als een soort boom. Een frequentieveld is een soort boom, waarbij de boomstam… — dus de wortels zijn je hart, je eigen emotiekracht in je denken… dat is 1– — en dan komt er een boomstam en die boomstam is de geleider en elke dimensie, elke dimensie krijgt een tak van die boom, als een antenne, tik, hup, elke dimensie. Dat is de levensboom. Dat is wat emotiekracht is, dat is de scheppende kracht. En wat doe je als je schept? Als je die boom opzet en het frequentieveld opzet? Wat ben je eigenlijk aan het doen? Je bent steeds meer energie aan het genereren. Dus je loopt uit een soort trillingsgetal, waardengetal. Dan neem je fundamenteel toe. Je frequentieveld wordt steeds rijker.

Je moet het niet zien dat het steeds groter wordt, want het frequentieveld is al groot, is oneindig van ieder mens.

Alleen de dichtheid, de gevuldheid ervan, de trillingen die erin zitten dat wordt voller en steeds levendiger. Dat is het Wezen van wie je bent. Dus hoe meer er in/naar jezelf wordt geluisterd en geen trauma’s, dus heel je leven hier, trauma loos hier zijn, dan zou je kunnen zien, vanuit een dimensie kijken naar het frequentieveld van jou zelf, dan zie je dat je gedurende dat je leeft, dat frequentieveld steeds gevulder raakt. En dat gevulder raken, dat is intelligentie en die intelligentie kun je zien als een soort bewustzijn frequentie – die wordt ook steeds groter en voller- en die krijgt steeds meer invloed op de materie op dimensies, waarin dat frequentieveld zich beweegt en die beweegt zich dus in alle dimensies, via al die takken.

Dus wat je doet in dit leven hier op de aarde, je moet gewoon even naar de plek toe waar je nu zit, is contant energie genereren en steeds voller raken en meer invloed krijgen op de werkelijkheid.

Er zijn twee systemen om te voorkomen om de invloeden die jij hebt op de werkelijkheid, dat die niet worden doorgezet.

De ene manier om dat te voorkomen is, door je in dienst te laten zijn van het systeem waarin je leeft en dan weet je het gewoon niet. Daar heeft iedereen last van in deze wereld, zonder dat ze er last van hebben, want je bent je er niet bewust van. Dus al die energie die wordt gegenereerd, zeg maar wat ermee gebeurt.

De tweede manier, waardoor het wordt voorkomen door mensen die er zich bewust van zijn dat zij door trauma worden tegen gewerkt. En dat geldt trouwens voor de groep hiervoor ook. Maar die zijn zich daar niet bewust van.

Herhaling: er zijn twee verschillende systemen die ervoor zorgen dat je invloed om ‘tijd’ ánders te laten vibreren, om dàt géén doorgang te laten vinden.

Het eerste punt is… doordat het merendeel van de mensen van deze wereld helemaal niets van dit onderwerp weten. Dus het zit in een systeem verpakt. Martijn weet de exacte cijfers niet, maar… denkt nog steeds dat – hoeveel bewustzijn er is in spiritualiteit en veel beweging – er meer dan 99% van de mensheid zich daar niet bewust van is.

Maar… dat komt omdat jij je leeuwenkracht moet laten zien. En dat is ook niet waar, want er zit nog wel meer achter waarom dat wordt afgeremd. Maar in hoofdzaak is het dat wel.

Het tweede punt is dat mensen die zich er wel bewust van zijn, die ook in die systemen leven maar wel bewust zijn van dat ze in die systemen zitten en dat er iets is wat wij… ‘kwantumfysica’ noemen en ‘scheppende informatievelden’. Dat die mensen zich heel vaak of bijna altijd, of heel erg vaak laten omverschieten door trauma momenten. En daardoor hun leeuwenkracht, hun eigen stationaire krachtsbewustzijn, er boem, helemaal onderuit gehaald wordt.

Dat zie je vaak bij mensen zoals ‘ons’ gebeuren.

In alle eerlijkheid is dit gewoon wat er gebeurt. Bij de één gebeurt het soms en bij de ander gebeurt het heel vaak en soms… gebeurt er bij die ene waar dit heel weinig gebeurt, ineens ook heel vaak. En bij die ander, waarbij het bijna nooit gebeurt ook heel vaak.

En die ene… waar het heel vaak bij gebeurt, ineens helemaal niet meer. Dus het is niet stationair wat er zo beweegt.

Het lijkt wel of het een soort radarwerk is, waarbij men op de één of ander manier de verstoring die er collectief is, constant toewijst aan mensen, een intelligentie die daarachter zit en dan…..nu ga jij een tijdje de vruchten plukken van al jouw werk. Ze laten je nu een tijdje met rust en gaan die anderen uitdagen. Met een scheef oog kijkt dat heel geavanceerde systeem… nu komt die persoon wel in erg veel goede energie… en begint veel reactie te krijgen… in het nu moment waar veel rust en geesteskracht van de mens terug keert. Boem, Boem, Boem, Boem…, Ik hoop ook echt dat de mensen, wij hier… en ook andere mensen hier aanwezig… dat die goed beseffen, dat als ze in problemen zitten dat ze ogenblikkelijk… uit die problemen moeten gaan, ogenblikkelijk eruit. Als je in een guillotine komt en je komt daar in te hangen of in een strop zodat andere mensen…macht over je gaan krijgen… want er gebeuren dingen… – het gaat hier niet over rechtvaardigheid… – het gaat over de leeuwenkracht – .

Je moet daar dus uitstappen, touw doormidden knippen, strop van je nek af halen, een andere zone opzoeken omdat jij niet die omgeving bent, ook die situatie niet, je daar dus uit moet. Jezelf overeind houden.

En wat er dus veel gebeurt, is… dat wij door trauma, dírect, ons energieveld kwijtraken. Wat gebeurt er als jij denkt: ‘ik wil niet met mensen omgaan’, wat gebeurt er eigenlijk als jij denkt: ‘ik ga dat wel of niet dat doen’? Op dat moment ben jij niet die leeuw. Die leeuw, het frequentieveld van je autonome bewustzijn, wij zijn dat op dat moment niet, op dat moment zijn wij programma’s.

Snoeihard, wij zijn op dat moment scripten.

Want wij twijfelen namelijk nooit aan ons zelf. Want wij weten wat ons gevoel ons vertelt en daarvoor is stilte en ruimte nodig en soms moet je ook even slaan en schoppen om het eruit te halen. Maar de stilte en ruimte binnenin, vertelt ons als we daar de tijd voor nemen, ook al lukt dat soms ook niet direct dan moet je dat maar een paar keer doen.

Terug naar jezelf, terug naar je thuisbasis, naar je koninkrijk binnenin. Wat is het aller diepste gevoel wat je hierbij kunt voelen, wat is de reden dat ik dit voelde. Kan het nog eens terugkomen….kom maar, kom maar terug. En in één keer gaat het hele lichtveld gaat open – je weet waarom je dat doet – en op dat moment is de leeuwenkracht weer aan.

En vanaf dat stuk moet er gesproken worden. En dan komt het trauma weer en dan ga je kijken naar dat trauma in plaats dat het macht over jou krijgt, of je dat frequentieveld op een andere manier kunt laten vervloeien. Het is heel belangrijk om te snappen, dat dit is wat er gebeurt. Dat je op dat moment een programma bent. En alleen het programma zelf kan het zien. (goed luisteren wat ik nu heb gezegd!)

Want het oorspronkelijke krachtveld van wie we zijn, de oorspronkelijke spirit, je zou wel kunnen zeggen: ik kan het zien, maar die is daar niet in geïnteresseerd. Onze emotiekracht, als wij daarin zitten in wie we echt zijn, die is zo hyperintelligent, zo voelend, dat hij eigenlijk niet eens acht slaat op dat programma. Op dat moment dat dat programma er niet is – omdat wij er zijn – omdat wij er zijn – omdat wíj er zijn – dan is wie jij bent, is zo groot dat dat programma niet eens bestaat, is zo weg.

Maar als je zelf in dat programma zit, vertaald… je bent dat programma, dan als je jezelf kunt zien, dat programma kan zichzelf zien, dan pas kan hij uitgezet worden. Want vanuit het programma moet het oorspronkelijke zelf aangaan. Boem. Dus in het programma zelf – het programma moet zichzelf herkennen – in dat programma – dat is het neurologische bewustzijn, dat is intelligent, dus dat is niet wat ik doe, dat is ah… dit is wat ik doe, dat is een programma, dat is interessant, ik ben een programma. Op dat moment dat je dat wéét, komt van binnenuit de golf van het bewustzijn. En die gaat open. Net als een plantje dat uit de grond komt, die het zonlicht ziet en daaruit tevoorschijn komt.

En ik zeg het nu even bewust even achterste voren om ook andere ingangen te kunnen laten ontstaan voor de mensen die het niet voor elkaar krijgen om uit het oorspronkelijke of het voelend bewustzijn dat traumaveld, dat programma te kunnen zien en uit te kunnen leggen.

Als ik in een trauma-respons zit, in een irritatie zit, of er gebeurt iets, ik ben lekker bezig en er gebeurt iets in mijn leven, waardoor in één tel in één keer, boem, slaat het aan als een foto recht voor mijn neus. En alles waar ik mee bezig was, – ja dat weet ik allemaal wel – maar de verbinding waar ik mee bezig was is compleet weg, compleet weg. Ik word gewoon – maar ik wil het niet – maar ik word gewoon beziggehouden door de gedachte wat ik net op mijn beeldscherm heb gekregen. En het gaat gewoon weg, ja weg jij, oorspronkelijk dus niks aan de hand. En ik moet heel eerlijk zijn en de eerlijkheid gebiedt mij tegen mij zelf te zeggen, jongen, …je bent op dit moment niet reëel. Jij bent op dit moment geframed door die gebeurtenis. Sterker nog, jij bént die gebeurtenis. Sterker nog, jij bént op dit moment een programma. Het programma zit in jou, het programma kijkt nu door jou heen wie jij bent. Kijkt als programma. Op dat moment heb ik letterlijk, doordat ik dat besef, heb ik toegang tot dat programma. Die weg moet je ook gaan doorzoeken. (De aanval op de gemoedstoestand)

Je kunt je er bewust van zijn als je lekker bezig bent met datgene waardoor je voelt: ik léef, dit is écht, dit móment, ik léef, ik bén echt gewoon. Het is heel waardevol dat je wéét in die momenten om te staan. Dus je moet het ook ergens in je achterkamertje hebben van, dat er dingen zullen kunnen gebeuren, kan gebeuren die jou gaan proberen af te leiden. Je moet dus paraat staan voor het feit als er wat gebeurt. En stel je dat moment voor, als er wat gebeurt, dat is cruciaal, stel je dat voor, je moet het gewoon inladen als bewustzijn, dénkend en voelend. Stel je voor dat je dat moment, datgene wat er gebeurt, wat dat ook is, dat dat op geen enkele manier, je ziet het gebeuren, je denkt, je kunt het volledig zien en ervaren, maar dat het op geen énkele manier je gemoedstoestand binnen dringt. Dit zijn de parels.

Stel je voor dat dat op géén énkele manier gebeurt, zonder énig probleem, zonder énige uitdaging, helemaal niks, zou je dat andere kunnen afronden en je gemoedstoestand is dus gewoon stationair. Het maakt niks uit, er is niks aan de hand.

Daar krijg je een klap op, dat is wat er gebeurt. En wat willen wij altijd doen als we een klap krijgen…..terugslaan. En dat gebeurt ook in het geestelijk stuk en dat is de grote kosmische oorlog omdat dit bewustzijn wat in het lichaam zit dat naast ons oorspronkelijke bewustzijn ook een lichamelijk bewustzijn is en dat lichamelijke bewustzijn is een optelsom van honderden andere bemoeienissen en tientallen andere beschavingen die ervoor zijn, moet je ook beseffen dat er echt wel leeuwenkracht nodig is om al die andere mogelijkheden die ook willen reageren, om die níet te laten reageren.

Daarom is deze kennis ook belangrijk. Als je de kennis niet hebt waaruit situaties allemaal uit kunnen ontstaan dan kun je dat ook niet in je bewustzijn laden. Dus probeer nog een keer allemaal voor jezelf goed te kijken van als er in mijn leven iets gebeurt, je bent lekker bezig, het leven heeft zin, je bent bezig met aardse dingen, je bent bezig met dieren, je bent bezig met sterren, met het grote geheel waar je vandaan komt, voel ik, kom je ook iets brengen, je komt iets neerzetten, ombouwen, je gaat met elkaar openen, iets heel oorspronkelijks terug brengen op/in deze wereld. Als er dan iets gebeurt waardoor ik heel hevig geïrriteerd raak, of ik moet me driedimensionaal bezighouden met iets, breng je je aandacht daarheen, dat dat kan, zonder dat je je gemoedstoestand aantast.

Dus wat er gebeurt brengt je dus wel direct in contact met wát er gebeurt, de aandacht wat datgene vraagt geef je ook en het wordt afgerond. En je gemoedstoestand van daarvoor is gewoon intact.

Scheppen is informatie en bewustzijn opbouwen en dan ontstaat er iets en dan komt er iemand naar je toe en zegt: Ik heb ergens een probleem mee (en dat kun je dus ook zelf zijn, maar in dit geval even een ander). Je luistert naar die persoon, die vertelt wat er aan de hand is, kijkt naar deze wereld en ziet wat er in deze wereld aan de hand is. Er wordt contact gelegd, contact wordt neergelegd op een manier waarvan je denkt, ow, ik zie wat er aan de hand is, dit zijn allemaal dezelfde verbanden. En dan ga je luisteren naar wat er in jezelf ontstaat.

Dus iemand vertelt iets over zichzelf.

Wat gebeurt er als je observeert? Je observeert je cliënt, een situatie is ook een client. Je luistert ernaar, je bestudeert het, je doorvoelt dat, je maakt er contact mee en er gebeuren dingen met jou. Je bent degene die het observeert. Jij bent degene die het sensorisch gevoelsmatig invoelt. Maar ook met je zintuigen beluistert. En al die informatie wordt als het ware opnieuw in jezelf opgebouwd. Dus de situatie die gepresenteerd wordt in verhaal, een beeld, wordt door jezelf opnieuw opgebouwd en ontstaat als energie in je systeem.

Als iemand vertelt: ik ben heel erg ziek, dat en dat is er aan de hand, dan wordt het verháal van die persoon en ook het béeld van die persoon en de trillingen van die persoon worden allemaal aangehoord. En die worden door je eigen bewustzijn opnieuw opgebouwd, dus die frequentie wordt als het ware nagebootst, dus in je. Maar nu gaat erom van of je ook gaat reageren op die situatie van die persoon of dat je gaat beseffen dat degene die ergens last van heeft, ziek is, ergens een verstoring heeft, of geestelijke neergang heeft of wat dan ook, dat die persoon dat eigenlijk alleen maar heeft, niet omdat die persoon daar last van heeft, maar omdat dat een blok-programma is die het vermogen van dat punt waarin die persoon zit op moment dat dat traumapunt gaat draaien, dat je gaat beseffen dat de klacht niets anders is dan samengetrokken scheppingskracht, verpakt in dat blok-programma. En die persoon gaat tegen jou vertellen wat er aan de hand is en gaat huilen of niet huilen. Maar die gaat aan jou dat verhaal vertellen.

Eigenlijk wordt niet de klacht overgebracht naar jou maar eigenlijk wordt de scheppende kracht aan jou getoond van die persoon. En wat de intelligenties hierachter willen is dat wij mentaal gaan reageren op het blok-programma. Dat wij gaan meedenken hetzelfde wat de client vertelt. En dat moment, dat ik dat doe, dat luisteren naar wat de client vertelt en ik ook meedenk op basis van die client op dat moment is de uitkomst gewoon niets wat met schepping te maken heeft maar is de uitkomst constante oplossingen, mogelijkheden, therapieën, sessies en eigenlijk een heleboel prietpraat en heeft helemaal niets te maken met de kern waar die persoon mee bezig is.

Want die persoon wordt ergens door geblokkeerd in een punt waarin zoveel energie is gegenereerd.

Dus wat doe jij? Hoe kijk jij naar die ene persoon? Op twee verschillende manieren.

Je beseft dat die persoon iets vertelt wat de overtuiging is van de derde dimensie van die persoon. Het wordt gevoeld, het lichaam laat het zien, het is allemaal bewijsbaar. Jij weet dat en daar hou je ook in alle prioriteit rekening mee, omdat dat ook echt de beleving is van de ander en de ander dat ook echt meemaakt in de derde dimensie. Die persoon kan hartstikke ziek zijn.

Maar jij wéet terwijl je ernaar kijkt, weet je ook dat de energie door de ontmoeting en de waarneming en de observatie en de verbondenheid, het contact wat je legt met de ander, kwaliteit van het samen met elkaar zijn, wéet je óok alles wat die ander zegt, ook door je eigen vermogen opnieuw wordt opgebouwd, in jezelf.

Er vindt geen overdracht van energie plaats, maar een reproductie. Hoe groter de aandacht is voor de ander – je hoeft niet te snappen wat die ander vertelt – aandacht is gewoon het sensorisch bewustzijn van ons. Hoe groter de aandacht is, hoe groter het frequentieveld, de informatie in jezelf uit je eigen fabriek van binnenuit weer opnieuw wordt ingebouwd.

Dan komt het punt dat door die energie die jij hebt opgebouwd – heel gericht – als een leeuw, krachtig denken, soepel denken, souplesse, dynamisch denken dus ook niet BAM, maar met kracht dit veld op de ander, in de ander, kunt schenken. VRIJ.

En wat je dan doet is alle opgespaarde scheppende kracht, die geblokkeerd raakt doordat waar die persoon last van heeft, die scheppende kracht is via het geblokkeerde programma bij jou gekomen. Wat je doet is dat scheppende trillingsveld weer vrijgeven terug naar die persoon. En het bewustzijn wat dat doet is hartelijk, meebuigend, liefdevol maar ook heel daadkrachtig. Je ziet gewoon van dit is wat er gebeurt. Fijn dat het hier gezien wordt en fijn dat wij samen mogen werken want ik ben níet degene die het doet, wij zijn een FORCEFAMILIE. “Wat mij op dit moment niet lukt, maar ik reken op jou.”

“En wat jou niet lukt, mag je rekenen op mij!”

En het blijft schoon zolang we elkaar niet op de derde dimensie gaan bekritiseren, maar ook niet gaan therapeutiseren.

Want als ik nu als medium ga zeggen of als arts: je moet dat en dat doen en zus en zo doen – dat is goed als je een verstuikte enkel hebt, is het goed als je een paar goede tips krijgt van wat je wel en niet moet doen, en het is goed als je opgezwollen benen hebt dat je goede adviezen krijgt van wat je daarmee moet doen, dat is mooi – maar het bewustzijn erachter van degene die het doet die moet iets anders doen. Dat is Kosmische Geleiderschap.

Nu hebben we het dus over klachten van een persoon of een ander, maar we hebben ook klachten van onszelf, situaties van onszelf. Over wereldthema’s. We hebben het ook echt over het “contact leggen”. Nou, vergis je maar niet hoor! Het is echt heel bloedje serieus. Er ligt een arsenaal van gebeurtenissen klaar. In elke dimensie waar contact weer terugkeert aan scenario’s die gewoon in het matrixveld gaan draaien. Ze zitten overal, ze gaan overal draaien. Hoppa, hoppa.

Ik maakte er laatst bewust een soort opmerking over in Voerendaal. Het zijn mensen die bij het UAP- programma (wereldwijde UFO/ UAP-manier waarover gesproken wordt en over matrix onthullingen die er allemaal zijn, heel veel vlogs gaan eigenlijk over dat we inderdaad bezocht worden door BuitenAardsen), een ufo-retrieval programma, het programma waar al tientallen jaren onderzoek wordt gedaan naar de kwestie ruimteschepen. Die mensen die zitten daar al een hele tijd, in dat soort programma’s, in dat soort onderzoeksteams en nu sinds twee jaar wordt daar heel sterk en heel diep over gesproken. Mensen zitten in allerlei podcasts, overal praten ze erover. Maar het zijn hele grote geziene gasten want zij weten wat ufo’s zijn en zij weten wat er aan de hand is. Maar de tijd dát ze ín die teams zaten, spraken ze er niet over.

Je moet goed met je gevoel kijken van, klopt dit? Waarom werd er toen niet over gesproken en nu wel? Het is niet om die mensen nu af te serveren – dat is onzin, want die mensen hebben wel zinnige dingen te vertellen. En die mensen werken vanuit wie zij zijn ook mee om iets naar buiten te brengen.

Je moet goed kijken wat de controles achter de schermen allemaal hebben, om allemaal dingen te laten ontstaan, om jou te laten denken dat de ander kanker heeft en dat jouw gedachte op die kanker wordt ingesteld. En dat jij dan ook denkt, dan gaat de ander dus dood. We moeten er nog het beste van dienen te maken. Hoe het dat hele scenario van dat ‘nu-moment’ constant opnieuw reproduceert in het nu, omdat jouw bewustzijn daar stationair erin is gebracht.

En het contact wat deze mensheid hier op aarde gaat krijgen met interstellaire rassen, waarin wij zelf lid zijn… ‘thuis’… zal op een manier plaatsvinden, dat helemaal niet lijkt op wat allemaal wordt besproken tot nu over ufo’s.

Het zal overweldigend zijn. Het zal iets zijn wat je nog niet eens kunt schrijven in woorden. Zoiets. Dat kan niet. Dus alles wat er wordt geprobeerd nu te introduceren is… om de/het geleiderschap van jou… om dat op voorhand af te zwakken.

Dus goed kijken van hoe ga ik daar mee om. Deze lichamen die wij nu hebben zijn best wel stug op het gebied van wat wij allemaal kunnen. Je moet niet denken dat je 4 uur lang tegen een berg op kunt hardlopen. Op geestelijk gebied.

Als je voelt van… ik moet eventjes los, dat lichaam moet dat ook kunnen… het gaat via onze energie. Het lichaam moet het ook kunnen dragen, je moet ook even de boel kunnen loslaten en dan is het helemaal niet erg als jij in je eigen dagelijkse bestaan, dat je ook even los van deze informatie hier dingen beweegt. Snap je… want het zit toch wel in je. Je kan elk moment besluiten dat het… dat je het even aan de kant kunt laten zijn, maar je kunt elk moment besluiten… ‘nu aan’… Boem! Dan is hij erin.

Dus je hebt Master-schap, Mastership daarover. En dat moet je jezelf óok geven. Niet over de top, zoek de grens op waar je hem kunt oprekken, maar… blijf bij de grenzen weg… waar hij scheurt. Dáar moeten wij zitten.

Waar zit het moment van contact met andere beschavingen en kwantumfysica?

De ‘leeuw’… zijn, het is een coördinatie vanuit verschillende kanten. Hier moeten wij, hier op deze aarde, moeten wij op een niet extreem hoog niveau, maar hier op de aarde moeten wij stabiel, betrouwbaar, vriendschappelijk, bereidt om in te zetten én stationair bewustzijn zijn. Dat is wat we moeten zijn.

Moet je maar eens kijken, ik ga op mijn manier ook een beetje in de ‘picture’ wat er allemaal gebeurt bij samenkomsten en wat de mensen onderling allemaal doen. Ik zou bijna soms, als ik een pet op zou hebben, wel over mijn oog heen willen trekken. Als we zien wat er allemaal gebeurt.

Wat is stationair, wat is als je met elkaar een vibratieveld neerzet. Wat is dan het startpunt? Er zijn nog steeds mensen die denken, zelfs na wat wij jarenlang doornemen, die denken dat er contact gaat ontstaan… zónder in harmonisch vibratieveld te zijn… Dat is mijn antwoord.

Stabiel en goede vibratie zijn. En daarvoor hoef je niet bij elkaar op schoot te zitten. En daarom hoef je niet overal aan mee te doen en leuk gevonden te worden. Je mag ook gewoon ergens achterover hangen en zitten en voelen dit is mijn manier en ik wil vandaag niet overal in meegenomen worden maar ik ben er gewoon helemaal bij… En je voelt dat er geen weerstand is vanuit jou naar andere mensen, maar je voelt ook dat anderen mensen vinden… dat is ook oké en gaan daar ook lekker zitten. En ik vind dit soms zelf ook oké. Dus het gaat om een hele rustig, ‘samenzijn’ en met die mensen samen initieer je dan dat contact.

Ik heb al heel vaak gezegd op moment dat je er dichtbij in de buurt komt, breekt de kosmische oorlog uit… via de ingang van onze kwaadaardigheid. Daar bedoel ik de trauma’s mee.

Als iemand anders iets zegt of iets doet wat voor jou zinloos is, dan kan dat vastgesteld worden dat dat voor jou zinloos is. Waarom nu? Waarom moet dat nu op dit moment gezegd worden midden in dit gesprek?

Dat kan vastgesteld worden van dat dat bijzonder is. Dat is helemaal niet nodig. Maar dat kan dus vastgesteld worden zonder enige vorm van de tijd. Want… je kunt niet door de ander heen kijken, in dat moment, wat er werkelijk achter zit waarom iemand dat doet. Je kunt de vibraties en gevoelens, die bij die ander zijn… die kun je niet zien. Soms kan iemand heel heftig reageren en dan kun je daar van alles van vinden. Maar… daar zitten – en dat is niet een vrijbrief om het te doen – iedereen moet ook zijn eigen verantwoording nemen, diegene ook, maar… dan kun je daar niet iets over vinden in de zin van… want je weet niet wat erachter zit.

Je weet niet wat er bevrijd wordt. Je weet niet wat er wordt gevoeld, wat er wordt neer gezet, dat weten we niet.

Als iemand dan in de pauze gaat dansen, dan rammelen al mijn emotieklieren, rammelen door mijn lichaam, omdat ik me vrij voel, omdat zij zich gewoon laat zien in hoe ze zich voelt. Dat zijn de dingen van, hoe weet je wanneer het contact er is?

1) Wij kunnen ons alleen op persoonlijk niveau en in groepsverband niveau, waarbij ieder zichzelf is… op een heel volwassen, stationair, vriendschappelijk niveau, neerzetten. Dat is een must. Anders kom je in een ander uitzendingsfrequentie- bereik.

2) Het tweede is dat wij ook moeten beseffen, dat als wij dat níet zijn, of juist wel zijn… en het gebeurt en wij initiëren en wij zetten ons zelf open en we maken een goede TaskForce op dat gebied, om het neer te zetten, dat het nog altijd opgesloten wordt aan de kant van de confederaties en de afdelingen die daar mee bezig zijn.

Dat zij een veel groter overview hebben. Zij hebben gedetailleerd overview wat er met de matrix gebeurt. Wat er allemaal in gebeurt. Welke taalvelden en bezoekers daar allemaal doorheen lopen, welke besmettingen. Of het een feit is voor hen of voor ons, we gaan daar op zich… niet 100% over. Maar wat daar wel 100% over gaat… is… dat wij schoon zijn, dat we aanspreekpunten zijn, dat het niet gaat over verbeteren van onze persoonlijke levenssfeer, dat het gaat… om een stem te zijn van de volkeren van wie wij zijn… van ons…, een stem te zijn namens hen en een stem te zijn voor de wereld.

En daarbij moeten wij met zeer veel respect – daarom moeten we af en toe goed denken dat we de boel eruit meppen — als we voelen dat we vollopen met energie, dan moet het er ook even uit, op een bepaalde manier. Met respect omgaan met elkaar, ook echt waardering naar elkaar zien en ook uitspreken.

Respect uitspreken naar elkaar toe.

Waardering dat is zo iets moois. Ik heb er zo’n diep gevoel bij, het is zo mooi om met elkaar zo in aandacht te zijn. Dat is een frequentieveld waarin ‘de leeuwenkracht’, ook denkend, coördinerend over dit grote netwerk wat om ons heen aanwezig is, dat geïnitieerd wordt.

We moeten wel een gedachtensignaal wel een bewustzijn signaal afzetten. We moeten een opdracht geven, laten weten dat we ook echt – dat hele arsenaal gaan draaien, dat contact.

Dat ga je ook merken wanneer dat aangaat, dat contact, dat is net een soort circuit, een soort interface, circuit gaat draaien, je voelt hem ook gaan draaien, alles verandert. Ineens is de tijd waarin je zit precies hetzelfde maar het voelt anders.

Alles gaat veranderen. En dat is alleen mogelijk… want ik heb het over echt contact en niet over ‘blok-programma’s’ die contact simuleren… is echt mogelijk als mensen die zo diep in zichzelf geland zijn en die ook hun eigen problemen kunnen zien, hun eigen pijnpunten kunnen zien, en ook zien van ik krijg het op één of andere manier niet opgelost. Het maakt niet uit of het opgelost wordt… als de ‘macht’ er maar is. En dat stuk wat er dan nog zit, dat je kunt rekenen, “jij bent de andere vibratie, door met jou samen te zijn is het één groot communicatieveld en voel ik ook, dat die druk van die communicatie- programma’s ook weg zijn. En zo zet je dat met elkaar in beweging. Maar daar zijn wel echte opdrachten bij nodig.

Bron: Martijn van Staveren, Kwantum Kosmische geleider (17-07-2023 d2)

Foto: Reflection door Flos_shot4me

Met dank aan Anita voor het maken en delen van dit transcript


Eigen muziek:

Remember Who You are (Hans Zimmer) https://youtu.be/FNBAmsriyY8  

Run Free (Bryan Adams en Hans Zimmer) https://youtu.be/RkoQlQMEsmM  

Homeland (Bryan Adams en Hans Zimmer) https://youtu.be/1elnKmGCaGc


Eenvoudige liefde en haar bijwerkingen

(door David Price)

… De waarheid is dat ik concurrentie niet begrijp of er niet om geef, ik kan niet eens begrijpen waar Hemingway en zijn tegenhanger Mailer naar verwijzen als ze praten over het opnemen tegen een ander talent in de ring. Voor zover ik weet is er nooit een kunstwerk zich naar een ander kunstwerk verplaatste; de levenden concurreren niet met de doden, noch met de levenden.  

— Joyce Carol Oates  

*  

Leven in tevredenheid met kleine middelen. Om elegantie te zoeken in plaats van luxe, en verfijning in plaats van mode. Om waardig te zijn, niet respectabel, en welvarend, niet rijk. Luisteren naar sterren en vogels en baby’s en wijzen met een open hart. Hard studeren, nadenken in stilte, openhartig handelen, teder praten, gelegenheden afwachten. Nooit haasten. Kortom, laten het spirituele, het ongedwongene en het onbewuste door het gewoonlijke heen op te komen. Dit is mijn symfonie.  

— William Henry Channing, My symphony  

*  

Mijn werk gaat over de kwetsbaarheid van het leven en de moeilijkheid om lief te hebben en bemind te worden… Het onbewuste wordt door kunst tot bewustzijn gebracht. Mijn kunst is een manier om demonen uit te drijven die me sinds mijn jeugd achtervolgen… De enige echte kunst die ik mijn hele leven heb beoefend, is de kunst van het vechten tegen depressie, emotionele verslaving… Het overwinnen van angst is waar ik in geïnteresseerd ben…  

– Louise Bourgeois, uit Father Destruction  

*  

Heb je je ooit afgevraagd wat koffie is? Koffie is een excuus. Een excuus om een vriend te vertellen dat je van hem houdt.  

— Luciano De Crescenzo

*

Creativiteit gebaseerd op concurrentie lijkt een contradictio in terminis, iets wat zichzelf tegenspreekt. We stellen ons voor dat creatieve mensen gemotiveerd worden door alles behalve competitie en het is een beetje teleurstellend om te horen dat ze vaak een oogje hebben op het succesniveau van hun tijdgenoten. De middelen zijn tenslotte schaars en verhongerende kunstenaars bestaan echt. Het is gemakkelijk om je concentratie op waarheid en schoonheid te verliezen en je zorgen te maken over de huur. Je zou je moeten afvragen of dingen met opzet zo geregeld zijn.  

Er is enige standvastigheid voor nodig om na te streven wat je inspireert in een samenleving die bijna uitsluitend gericht is op de mechanismen van winst en verlies. De langzaam bewegende ziel gaat verloren in een cultuur die gedreven is door snelheid. Veel gaat verloren in de enorme snelheid van hoe we leven. Je krijgt niet de kans om op te merken hoe de natuur groeit en sterft, wat ze wil en hoe ze daadwerkelijk lijdt onder ons bewind. De levenloze wereld die we in onze geest toveren, bestaat niet echt. We hebben het verzonnen.  

Onze veronderstellingen van een levenloze wereld zeggen iets meer over ons dan over de wereld. Het bestaan op deze manier zien is een vorm van minachting. De natuurlijke wereld heeft het moeilijk om normaal te functioneren in het aangezicht van een mensheid die eenvoudige liefde heeft verloren, die deze heeft vervangen door concurrentie.  

We vertrouwen op onze dichters en kunstenaars om de race om te slagen volgens de regels van de samenleving te doorzien, maar ook zij kunnen in het spel worden gezogen. Je vraagt je af of eenvoudige liefde echt kan bestaan in het hedendaagse menselijke hart, omdat het zo wordt lastiggevallen door de maatstaven van de samenleving. We zijn geconditioneerd om ons onzeker en gedestabiliseerd te voelen door de stenen en pijlen van familie, kerk en onderwijs. Relaties zijn zelden eenvoudig vanwege ons verborgen innerlijke leven en zijn angsten, verlangens en conditioneringen.  

Cardwell S. Higgins (1902-1983)

Er zijn mensen die eropuit trekken om te zien en te begrijpen wat er gebeurt op diepten die gewoonlijk aan het zicht onttrokken zijn. Dichters, kunstenaars, schrijvers, filosofen en psychologen proberen vragen te beantwoorden over relaties tussen energieën en hoe ze op elkaar inwerken. Het is onmogelijk ingewikkeld. De meeste mensen vertrouwen liever op een paar zwart-wit axioma’s en stoppen met zich afvragen en vragen stellen. Het is te verontrustend.  

En dan zijn er mensen die niet kunnen stoppen met zich verwonderen en vragen stellen. In plaats van een gevoel van nutteloosheid zijn ze irrationeel optimistisch over een beetje dieper kijken, misschien een schoonheid ontdekken die ze nog niet hadden gezien. Het lijkt erop dat sommige mensen vroeg in hun leven stoppen met vragen stellen en anderen niet. Degenen die dat niet doen, zullen vroeg of laat afscheid moeten nemen van conventioneel denken, maar er komt iets creatiefs vrij in het proces.  

Pandora (Detail), 1902 — oil on canvas — Charles-Amable Lenoir (French, 1860–1926)

*


Simple Love And its Complications

Maxfield Parrish

…The truth is I don’t understand or care about competition, I can’t even understand what Hemingway and his counterpart Mailer are referring to when they talk about facing another talent in the ring. As far as I know, no work of art has ever moved to another work of art; the living do not compete with the dead, nor the living.

— Joyce Carol Oates

*

To live content with small means. To seek elegance rather than luxury, and refinement rather than fashion. To be worthy not respectable, and wealthy not rich. To listen to stars and birds and babes and sages with an open heart. To study hard, think quietly, act frankly, talk gently, await occasions. Never hurry. In a word, to let the spiritual, the unbidden and the unconscious rise up through the common. This is my symphony.

— William Henry Channing, My Symphony

*

My work is about the fragility of living and the difficulty of loving and being loved… The unconscious is brought to consciousness through art. My art is a way to exorcise demons that haunt me since childhood… The only real art that I’ve practiced all my life has been the art of battling depression, emotional addiction… Conquering fear is what am interested in…

— Louise Bourgeois, from Father Destruction

*

Ever wondered what coffee is? Coffee is an excuse. An excuse to tell a friend that you love them.

— Luciano De Crescenzo

*

Creativity based on competition seems like a contradiction in terms. We imagine creative people are motivated by anything but competition and it’s a little disappointing to learn that they often have an eye cocked at their contemporaries’ level of success. Resources are sparse, after all, and starving artists do exist. It’s easy to lose your concentration on truth and beauty and start to worry about the rent. You have to wonder if things are arranged like that on purpose.

It takes some fortitude to pursue what inspires you in a society that’s focused almost exclusively on the mechanics of profit and loss. The slow moving soul is lost in a culture built on speed. A lot gets lost in the sheer velocity of how we live. You don’t get the opportunity to notice how nature grows and dies, what it wants and how it actually suffers under our reign. The inanimate world we conjure in our mind doesn’t actually exist. We made it up.

Our assumptions of a lifeless world says more about us than it does the world. Seeing existence this way is a form of contempt. The natural world is having a hard time functioning normally in the face of a humanity that has lost simple love, that has replaced it with competition.

We rely on our poets and artists to see through the race to succeed by society’s rules, but they too can be sucked into the game. You wonder if simple love can actually exist in the contemporary human heart because it’s so harassed by society’s metrics. We’re conditioned to feel insecure and destabilized by the slings and arrows of family, church and education. Relationships are rarely simple because of our hidden inner life and its fears, desires and conditioning.

Cardwell S. Higgins (1902–1983)

There are people who set out to see and understand what is happening at depths usually hidden from view. Poets, artists, writers, philosophers and psychologists are trying to answer questions about relationships between energies and how they act on each other. It’s impossibly complex. Most people prefer to rely on a few black-and-white axioms and stop wondering and questioning. It’s too unsettling.

And then there are those who can’t stop wondering and questioning. Rather than a feeling of futility they’re irrationally optimistic about seeing a little more deeply, maybe discovering a beauty they hadn’t yet seen. It seems like some people give up questioning early in life and some don’t. Those who don’t will have to part ways with conventional thinking sooner or later, but something creative gets released in the process.

Pandora (Detail), 1902 — oil on canvas — Charles-Amable Lenoir (French, 1860–1926)

*


Volume two of my series Meditations on Living will be published on Friday, August 11. It will look like this:

Bron: https://davidprice-26453.medium.com/simple-love-and-its-complications-b77c84559890

Cover image: Maxfield Parrish


Elaina: kunst van-in neutrale inspiratie en waarneming

Ik ben Elaina Ishtarah Svhah Thiah

Vanaf jong vroeg ik mij vele zaken af. Ik ervoer mezelf als soms “extreem” gevoelig. Dromerig..

Zo werd het verwoord door de omgeving. Vanaf jonge leeftijd ben ik me gaan verdiepen in wat spiritualiteit genoemd wordt. Vele ervaringen gehad op dat vlak. Waarbij ik in elke richting wel een waarheid in herkende. Toch bleven er vele vragen over. Over het hoe en waarom van deze wereld en waarom er ondanks dat schijnbaar velen bezig waren met  “licht en liefde” de wereld in te sturen, er nog steeds niets veranderde.

En hoe bizar het was, al die regels en wetten. Ik las veel boeken en ervoer bepaalde ervaringen die mijn omgeving niet kon verklaren. Ik leerde in 2015 Martijn van Staveren kennen. Direct ervoer ik een diepe herkenning en ook dat ik wist waar hij over sprak. Het klonk zo bekend, zo helder!

Vanaf die periode heb ik alle vormen van spiritualiteit los gelaten. Ik richtte me op mezelf, in mezelf. Gaandeweg toonde dit zich middels tekeningen en schilderijen. Waarin ik onder anderen wezens liet / laat zien die welwillend zijn naar ons toe.

Dit heeft zich vanaf 2016 opgebouwd en doe ik nog steeds. Van-in neutrale inspiratie en waarneming. 

PS  : ik heb geen site maar ben wel  ” actief”  via facebook https://www.facebook.com/profile.php?id=100011208858852


Kijk jij voor jezelf?

Van-in welke richting of insteek bekijk jij je omgeving?

Is dit vanin jezelf of laat je je af-en misleiden door alles wat schijnbaar rond je gebeurt? Volg je jezelf, je eigen bron kern of wordt je daar van af gebogen door wat zich toont?

Kijk je voor jezelf?

Dit schilderij is 80  / 80 cm 3 cm dik  Acrylverf op kwalitatief canvas 


Doorheen de kaders

Dit schilderij heet : Doorheen de kaders 

Hoe we ons kunnen bewegen door opgelegde kaders heen. De kaders laten verdwijnen, doen oplossen 

Door onze beweging van-in onze kern 


MAH KESH NAHAR

Deze tekening laat een krijger zien van de Mah Kesh Nahar groep

Behorende bij de 7 star coalition.

Mah Kesh Nahar by Elaina

Een krijger 

Zeer Krachtig! Staat voor Complete gelijkWaardigheid 

Een krijger

Kunst: door Elaina Ishtarah

Cover: Welwillende wezen, getekend door Elaina

Extra info:

Dit wezen vertegenwoordigd een uitzonderlijk gespecificeerd ras dat op diep nivo zeer nauwkeurig operatief is in het verwijderen van parasitaire besmettingen in specifieke delen van vrouwelijke lichamen. Ze zijn schijnbaar “emotieloos” doch niet gevoelloos. Een Grote Hulp !!

Het schilderij is 50  / 50 cm Acrylverf, glitter pen en kraaltjes zijn er in verwerkt.


Heilige muziek

(door David Price)

Het liquideren van volkeren begint door hen het geheugen te ontnemen. Vernietig je boeken, je cultuur, je geschiedenis. Iemand schrijft andere boeken, geeft ze een andere cultuur, verzint een ander verhaal; dan beginnen mensen langzaam te vergeten wat ze zijn en wat ze waren.— Milaan Kundera

*

Het verleden wordt zo snel herschreven dat je niet weet wat er gisteren zal gebeuren.- Sovjet-grap

*

Moeder lag tijdens haar zwangerschap op de aarde. Ze zei dat het een oude Lakota-traditie was, en andere stammen, om de kennis en energie van de aarde naar de kinderen van de Lakota te laten stromen… Ik herinner me dat ze naar de zeer donkere aarde ging om de mineralen te proeven. Ze vertelde het aan niemand, want dat was taboe in de wasicu-wereld die zei dat het kind doodgeboren zou worden.Het bewustzijn van de aarde is waar de wasicu je van probeert af te leiden, zodat je jouw energie zelf niet gebruikt, maar voor hun systeem dat je voedt.

Wij, als kinderen, renden altijd rond zonder schoenen, zelfs in de tijd dat ze ons wasicu-schoenen lieten dragen met hakken en hard leer gemaakt met spijkers, plastic, hout en koeienleer.

Tegenwoordig “bewijst” de westerse wetenschap wat al bekend is bij de inheemse volkeren.— Tiokasin Spookpaard

*

Iedereen wordt geboren met het vermogen om wonderen te zien; je moet ervoor kiezen om het niet te doen.We hebben alle kansen om onszelf te vernietigen.— Cormac McCarthy

*

Want onder die menselijke dans, is er niettemin heilige muziek.— Igor Vasilevitsky

*  

Ons is verteld dat er heilige muziek is, maar omdat we die niet horen, voelen we ons niet verstoken van iets belangrijks of moois. We verbazen ons niet over onze doofheid; in feite kiezen we ervoor om geen wonderen te zien. We leiden onszelf liever af met spelletjes en vluchtige genoegens. We dansen op de deuntjes van onze samenleving, die binnen het bereik van persoonlijk voordeel worden gehouden. We hebben niet eens een vermoeden dat we met opzet van het wonder worden weggedreven door mensen die het nodig hebben dat we ons focussen op wat hun inkomsten dik zal spekken.  

Het is niet gemakkelijk in onze cultuur om je menselijke wortels te kennen en hoe ze gescheiden zijn van de heilige aarde, maar als we opletten kunnen we merken dat we voelen dat er iets ontbreekt. Niet vermoedend dat het pal onder onze voeten ligt, zoeken we onze genezing overal behalve waar het is. Farmaceutica, psychotherapie, romantiek, reizen, zelfs religie en spiritualiteit proberen de leegte op te vullen die is achtergelaten door het ontbreken van een relatie met de energieën van de aarde.  

Als we ons het bestaan van goddelijke muziek voorstellen, zijn we er vrij zeker van dat het ergens ‘daarboven’ vandaan komt. Onze beschaving is gebaseerd op het idee dat goddelijkheid zich op de een of andere manier in de hemel bevindt en de duivel daarbeneden in de diepte. Een spiritualiteit die kracht en vernieuwing vindt in de aarde komt ons heel vreemd voor.   Welke invloed heeft het op ons om van de aarde afgesneden te zijn? Komt daar onze rusteloosheid vandaan? Zorgt onze geïsoleerde staat ervoor dat we er minder om geven dat de wereld van natuur pijn lijdt? Is dit hoe we getraind zijn om onverschillig te blijven voor het lijden van de bewoners van de aarde? Worden we zo gerekruteerd voor het leger van vandalen dat de oceanen en bossen vernietigt?

Tatiana Melendez et Simon J Plant, Studios Rachel Neville

Als we zelfs maar een paar noten van de heilige muziek zouden kunnen horen, zouden we dan doorgaan met wat het “normale leven” wordt genoemd? Natuurlijk niet. Dat is wat het horen van die muziek zo gevaarlijk maakt specifiek voor onze beschaving. De pijlers waarop onze samenleving is gebouwd zouden instorten. In feite lijkt dat nu al te gebeuren, omdat de natuurlijke wereld geen straf meer kan verdragen. Temperaturen doden mensen, wat het moeilijk maakt om door te gaan met “business as usual”, de gewone gang van zaken.  

Misschien veranderen we als we niet langer snel winst kunnen maken over de ruggen van wanhopige mensen. Als we zelf niet kunnen eten of ademen, zullen we misschien instemmen om onze aanpak te veranderen, maar ik vraag me af wat voor verandering er kan komen uit een mensheid die niet van de natuurlijke wereld houdt. Zolang we alleen maar kunnen denken in termen van winst en verlies lopen we uit de pas met de natuur. De kern van de gemanifesteerde wereld is die heilige muziek die we niet horen. Als we weer in staat zijn om het te horen, zijn we allemaal veilig, maar tot die tijd niet.

Max Ernst

*

Mijn eerste boek is een compilatie van selecteerde Medium-artikelen. Je kunt het vinden op Amazon. Als je het leest, laat a.u.b. een review.https://www.amazon.com/dp/B0C9RY2XSX?dplnkId=36fc7dd4-54df-4b5a-9b6b-567e03c345e5&nodl=


Bron: https://davidprice-26453.medium.com/divine-music-c0844515d7d4

Art: Tomas Sanchez


Kosmische dimensies

(door David Price)

Als we al onze projecties tot in de laatste sporen zouden kunnen doorzien, zou onze persoonlijkheid zich uitbreiden tot kosmische dimensies.

—Marie Louise von Franz

*

Vaak kunnen we door één verhaal, één boek of één persoon een andere keuze maken, een keuze voor de mensheid, voor het leven.

—Elie Wiesel

*

Bij hem zijn toen hij stierf was iets dat ik nooit zal vergeten. Zijn moed. Zijn geluk. Zijn acceptatie. Het was een kolossale ervaring voor mij. Heeft mijn leven compleet veranderd op een manier die ik niet had verwacht. Ik had verwacht dat ik me verdrietig en verloren zou voelen. Maar ik voelde het tegenovergestelde. Gewoon, zoals: ‘Jongen, dit is het. Dit is alles wat we hebben. Hier. Je kunt dus maar beter opletten.

~ Laurie Anderson

*

In deze innerlijke reis naar JA wordt je ondersteund door de wezens van de Aarde, in al hun vliegen, zwemmen, huppelen, rennen, springen, diep duiken, diep geworteld, blad fladderende regenboog kleurrijke glinstering – allemaal biddend dat jij en ik wakker zullen worden tot de onvervangbare kostbare schoonheid van het leven.

— Francis

*

Er brak brand uit achter de schermen van een theater. De clown kwam naar buiten om het nieuws aan het publiek te vertellen. Maar ze dachten dat het een grap was en applaudisseerden. De clown herhaalde het nieuws en het publiek applaudisseerde nog meer. Dus ik denk dat de wereld zal vergaan, onder het algemene gejuich van blije hoofden die zullen denken dat het een grap is.

— Søren Kierkegaard

*

De heer Kierkegaard stond niet bekend om zijn vrolijke optimisme, maar hij heeft hier een punt. Ons bewustzijn zal worden uitgebreid of anders zal er een enorme ineenstorting plaatsvinden. Degenen die diep en ver kijken, zijn de brandweerbrigade die ons te hulp schiet. We kunnen onze schouders ophalen en ze afwijzen als we dat willen, maar dat zal schokkende gevolgen opleveren. Niet opletten brengt ons allemaal in gevaar.

Aandacht schenken is het werk van het opbouwen en opnieuw opbouwen van een relatiecultuur op het gebied van betekenis. Een ding dat je onwillekeurig opvalt, is hoe schoonheid in de wereld is verweven en hoe we het te druk hebben om het te zien en ons erover te verwonderen. De onbeantwoorde vraag is waarom. Ik denk dat het de moeite waard is om die vraag te stellen, zodat we verantwoordelijke kosmische burgers kunnen worden die echt om de schepping geven in plaats van ze te gebruiken om alleen maar winst mee te maken.

Ik ben opgegroeid met mensen die gewoon gelijk wilden hebben. Tot een conclusie komen was belangrijker dan waarheid of duidelijkheid. Als je jouw zoektocht wil beëindigen zodat je geen twijfel ervaart, is dat laf, vanuit mijn perspectief. Ik denk dat twijfel creatief is, dat het deuren kan openen en inzichten kan opleveren. Niet weten vind ik belangrijker dan weten. Ik geef de voorkeur aan ‘voorlopig weten’, maar dat vergt nederigheid en de moed om te blijven zoeken.

“Stars before Dawn”, by Fukita Fumiaki

Kunstenaars en filosofen en al degenen die in het veld van bewustzijn werken, zijn bezig met het quixotische streven naar een groter en dieper leven. De knoppen en hefbomen van werelds succes verbleken bij verwondering over de wonderbaarlijke grootsheid van het bestaan. Het levend houden van die gemoedstoestand ondersteunt de ziels. Voor sommige mensen is het absoluut noodzakelijk, en godzijdank, want anders waren we allang neergestort en verbrand.

De bewuste en onbewuste creatieve krachten werken al duizenden jaren langs elkaar heen en lijken in onze tijd heel dicht bij een beslissend hoogtepunt te komen. Planeet Aarde is het toneel geweest van een groot aantal catastrofes, maar het lijkt dat we klaar zijn voor een hele grote, misschien wel de laatste. Alleen het plotselinge opkomen van de wijsheid van het hart, iets wat slechts een minderheid van ons bezit, zal de uitkomst veranderen. Misschien komt er een plotselinge verschuiving en komen we tot bezinning. Wonderen gebeuren, maar we dragen nog steeds een persoonlijke verantwoordelijkheid om wakker te worden en genoeg van de wereld te houden om haar te redden. De actie van aandacht schenken door het oog van het hart is in dit opzicht effectiever dan analyse. De wereld wordt gered of verloren door liefde, meer dan door geloof en mening. Dat is waar de echte kracht van transformatie is.

Geeta Mikoo

Bron: https://davidprice-26453.medium.com/cosmic-dimensions-c27a2b5bf694

Cover image by Peter Hurd


My first book is a compilation of selected Medium articles. You can get it at Amazon. If you read it, please leave a review.

https://www.amazon.com/dp/B0C9RY2XSX?dplnkId=36fc7dd4-54df-4b5a-9b6b-567e03c345e5&nodl=


zonnestraal

(door Jort)

laverend tussen een ster en een spinnenweb
pulseer ik wat ik ben, was en zal zijn
onkenbaar voor een ander
of voor mijzelf

door de mazen van de matrix
stroomt de oorspronkelijk stilte
die weet, zwijgt of fluistert en altijd is
de kern zonder welke ik niet ben
en zij is niet zonder mij
zij die alles is maar niets claimt

verstrikt in het web schreeuwt mijn hart
naar de Geliefde, de Aarde en de Oceaan
De Geliefde die het zijn is
de overvloedige verbondenheid met al het leven

voluit leven
de pijnen gezien, gedragen en alchemisch
oplossend in de eigen kern, de essentie en toegang
tot al wat is

hoe kan ik kiezen voor de een
als ik die ook in alle anderen zie
is het een kwaal dat ik zonnestraal
ben ik een spin of ben ik een vlieg
ben ik een opener of een hartendief

Dame, vergeef mij al mijn zonden
opdat ik mijzelf weer kennen kon de
Heer en Dame zijn in mij
verenigd ontsluiten zij dat wat nooit niet was
en springen als een kind vrolijk in de modderplas

makkelijk gezegd maar hoe gaat het in de praktijk
wat zijn al die eentjes met hun rugzakjes ongelijk
de draden van het web verdonkeren de vloed en het eb
ze voeden het kleine denken en verzwaren het gemoed
de polsslag, het bloed van al het leven
het water van bewustzijn, het bewustzijn van water
alles moet weer zijn en stromen, leven geven

stap opzij en laat wie je werkelijk bent en waarvoor je hier bent gekomen
interacteren met alle bloemen in de tuin van Eden
Het is niet je toverstaf of de schone schede
noch je kennis over dit en dat, noch de wiskundige rede
de sprankel en de vonk zit in het hart, je essentie zingt de ware dromen

je bent een bij en vliegt van bloem naar bloem
het is je liefde voor het geheel dat je dat laat doen
geen bloem kan je vangen, je bent werkzaam voor de korf
je ruikt naar de honing die ieder in zich draagt en niet bedorf
laat je niet vangen door vleesetende bloemen
laat geen stamper je verstrikt doen raken in zijn web

stroom als water en storm als de wind
voed als de Aarde en koester als de Zon
laat iedereen vrij en zing van het zelf waar alles nooit begon
wees het licht dat alles laat zien, bied het veld waar alles kon

wie weet ontmoet je een andere bij bij de korf
die net als jij vergat wie ze was maar haar zelf verworf
wie weet vervloeien jullie als nectar
die gloeit en verdampt en oplost in Het Absolute
voorbij zijn en niet zijn
tot die tijd…
sla je vleugels uit en vlieg!

Jortus
2023

Bron: jortus.com

Photo by Simon Berger on Unsplash