Er zit een liedje in het blad

2 reacties

(door David Price)

Doe al je werk alsof je nog duizend jaar te leven hebt, en zoals je het zou doen als je wist dat je morgen moet sterven.

– Moeder Ann van de Shakers

*

Taal die als doel op zichzelf wordt gebruikt, om een ​​gedicht te zingen of een verhaal te vertellen, gaat goed, gaat richting de waarheid. Een schrijver is iemand die zich bekommert om de betekenis van woorden, wat ze zeggen en hoe ze het zeggen. Schrijvers weten dat woorden hun weg zijn naar waarheid en vrijheid, en daarom gebruiken ze hen met zorg, met nadenken, met angst en met vreugde. Door woorden goed te gebruiken versterken ze hun ziel. Verhalenvertellers en dichters besteden hun hele leven aan het leren van de vaardigheid en de kunst van het goed gebruiken van woorden. En hun woorden maken de zielen van hun lezers sterker, helderder en dieper.

– Ursula K. Le Guin

*

Wat kan ik zeggen?

Wat kan ik zeggen dat ik nog niet eerder heb gezegd?

Dus ik zeg het nog een keer.

Er zit een liedje in het blad.

Steen is het gezicht van geduld.

In de rivier schuilt een onvoltooibaar verhaal

en je bent ergens daarin

en het zal nooit eindigen totdat alles voorbij is.

Breng je drukke hart naar het kunstmuseum en de

kamer van koophandel

maar neem haar ook naar het bos mee.

Het liedje dat je in het blad hoorde zingen toen je

het kind was

zingt nog steeds.

Ik heb tot wat jaren geleefd, vierenzeventig tot nu toe,

en het blad zingt nog steeds.

~Maria Oliver

*

Taal kan sierlijkheid en kracht in zich dragen of kan lomp en onhandig zijn, afhankelijk van wie het gebruikt en wat hun doel is. Taal die wordt gebruikt om te manipuleren, om je iets te laten kopen dat je waarschijnlijk niet nodig hebt, is één ding, maar taal die wordt gebruikt om je te vertellen hoe je dieper in het leven kunt kijken, heeft een delicate benadering nodig. Er is een gevoel voor macht en nuance nodig dat zowel discipline als bekwaamheid vereist.

Net als al het andere is creëren met woorden persoonlijk, maar je gebruikt dezelfde gereedschappen en materialen die iedereen kan gebruiken. Het is een raadsel hoe daar een persoonlijke stijl uit voortkomt, maar dat is wel zo, zelfs als je het niet probeert. Vooral als je het niet probeert.

Toen ik opgroeide, wilde ik minstens twintig talen spreken, maar uiteindelijk spreek ik alleen vloeiend Frans en functioneel Italiaans en Spaans. Ik zou echter nooit proberen in het Frans te schrijven. Ik heb geen goed gevoel voor de subtiliteiten en ik wil niet iets onhandigs produceren.

Ik heb Engels, mijn moedertaal, door de jaren heen zien veranderen in een veel minder subtiele en expressieve vorm van communicatie. Het is vreemd, en ik vraag me af of we een algemene degradatie van onze cultuur zien. Toen ik jong was, zagen we vaak intellectuelen, schrijvers en dichters op televisie. Op een gegeven moment verdwenen ze en werden ze vervangen door entertainers en mensen die beroemd waren vanwege hun beroemdheid.

Ik woon niet in mijn geboorteland, dus ik bekijk deze culturele verschuiving vanuit de verte , maar ik ben niet de enige die het heeft opgemerkt. Natuurlijk muteren talen, dat is onvermijdelijk, maar je vraagt ​​je af of ons onderwijssysteem een ​​volledige herziening nodig heeft.

Christian Schloe

Ik heb op de middelbare school Spaanse, Latijnse en Griekse mythologie gestudeerd. Er was ook kunst, muziek en theater, maar misschien was het een speciale school. In sommige landen, bijvoorbeeld Frankrijk, onderwijzen alle scholen in het hele land precies hetzelfde. In Amerika moet je extra betalen voor een goede opleiding. Veel nietsvermoedende kinderen worden door dit systeem bedrogen.

Ik denk dat kinderen moeten leren over de natuur, over de wereld, over schoonheid en hoe deze zich manifesteert in de mens, en aangemoedigd moeten worden om een ​​brede interesse in zulke dingen te hebben. Ze moeten een overzicht hebben van de menselijke geschiedenis en van wat de menselijke familie heeft gedaan, zowel goed als slecht.

Technische kennis alleen en een paar onbetwiste feiten vormen een zeer slecht lanceerplatform voor een zinvol leven.

Isaac Ilyich Levitan — Before the Storm, 1890

*

Bron: https://davidprice-26453.medium.com/the-leaf-has-a-song-in-it-3f58d2048a58

Vertaling uit het Engels door Anna Krasko

Cover image: Janet Pulcho

Het tumult tot kalmte brengen

Een reactie plaatsen

(door David Price)

Verwacht niet dat er iets zal gebeuren. Wacht gewoon. Dit wachten is een diepe aanvaarding van het moment als zodanig. Nietzsche noemde het amor fati – onvoorwaardelijke liefde voor alles wat ervoor heeft gezorgd dat je hier bent. Je bereikt een punt waarop je daar gewoon zit en vraagt: “Wat is dit?” – maar zonder interesse in een antwoord. Het verlangen naar een antwoord ondermijnt de kracht van de vraag. Kun je tevreden zijn met het rusten in deze verwondering, deze verbijstering, op een diep gefocuste en belichaamde manier? Gewoon wachten zonder verwachtingen?

Vraag ‘Wat is dit?’ en stel jezelf dan volledig open voor wat je ‘hoort’ in de stilte die volgt. Sta open voor deze vraag, net zoals je naar een muziekstuk zou luisteren. Schenk totale aandacht aan de polyfonie van de vogels en de wind buiten, het voorbijvliegende vliegtuig boven je hoofd, het gekletter van de regen op een raam. Luister aandachtig en merk op hoe luisteren niet alleen een opening van de geest is, maar een opening van het hart, een vitale aandacht of zorg voor de wereld, de bron van wat wij compassie of liefde noemen.

– Stephen Batchelor

*

Een van de meest kalmerende en krachtige acties die je kunt doen om in te grijpen in een stormachtige wereld is opstaan en je ziel laten zien… De lantaarn van de ziel tentoonspreiden in schimmige tijden als deze – fel zijn en genade tonen naar een ander toe, beide zijn daden van enorme moed en grootste noodzaak. Worstelende zielen vangen licht op van andere zielen die volledig verlicht zijn en bereid zijn het te laten zien. Als u wilt helpen het tumult tot kalmte te brengen, is dit een van de sterkste dingen die u kunt doen.

~Clarissa Pinkola Estes

*

Ik ben geïnteresseerd in hoe we licht ontvangen en hoe we het verder doorgeven aan andere wezens. Het is onmogelijk niet te merken hoeveel duisternis er verspreid wordt door verwarde mensen, die het leven moeilijker maken dan het hoeft te zijn. Beslissingen worden genomen door mensen in machtsposities die geen besef hebben van zichzelf of van de gevolgen die hun beslissingen kunnen en zullen hebben.

De losjes georganiseerde chaos die wij het normale leven noemen, heeft dringend mensen nodig die op een hogere vibratie leven en die een soort baken in de mist kunnen zijn.

We zoeken naar wijsheid omdat we weten dat in wat we om ons heen zien deze ontbreekt, en wij lijden zelf onder dat gebrek. Jezelf ophelderen (“clarifying yourself”) moet gebeuren voordat je zelfs beseft dat je een licht hebt om aan iemand door te geven. Veel mensen denken dat ze licht hebben, terwijl ze alleen maar een knuppel hebben om je mee te slaan.

Een cultuur die ons onderwerpt met religie en ‘onderwijs’ is erop uit alle flikkeringen van licht uit te schakelen die het in ons opmerkt als we jong zijn. Tegen de tijd dat we tieners zijn, zijn we zo onderdrukt, onbewust en heimelijk angstig en boos dat we in feite kleine bommen van duisternis die in ons midden vallen.

Het is behoorlijk moeilijk om erachter te komen wat er echt mis is, omdat we zo overspoeld worden met de logica van de duisternis. Zelfs het vinden van de vragen die een paar deuren naar de waarheid zouden kunnen openen, vergt inspanning, waarvan ons vaak wordt verteld dat het tevergeefs en volkomen nutteloos is.

Een pastoor uit Austin, Jim Rigby, vertelt over parochianen die klagen dat de uitspraken van Jezus over liefde en mededogen ‘ouderwets’ en achterhaald zijn. De moderne manier van leven vereist volgens zulke mensen een veel meer zelfbeschermende en ‘harde’ mentaliteit.

Firelei

Mijn vraag is: willen wij die wereld, de oog-om-oog-wereld? Is dat de enige rationele, mogelijke wereld, of zouden we allemaal de voorkeur geven aan een vriendelijkere, mooiere wereld waarin we daadwerkelijk om andere levens geven, en omdat we zelf daar duidelijkheid over hebben, kunnen we er zelfs een hint van geven.

Duidelijk worden is niet gemakkelijk, dat is niet wat ik beweer. Ik zeg dat het mogelijk is, maar we moeten het op waarde schatten en in onszelf voor werken. Daar begint het, anders worden we agenten van nog meer onheil.

Ik ben op een leeftijd waarop het, terugkijkend, duidelijk is hoe slecht ik met sommige van mijn uitdagingen omging. Ik heb nu de kans gekregen om mijn motieven te herzien en te identificeren. Duisternis is in ons, is mijn observatie, en als we het niet herkennen, worden we in zijn kielzog meegesleurd. Ik ben geen uitzondering.

We zitten allemaal in deze boot en we zouden allemaal in de nacht kunnen zinken als we geen licht hebben om eruit te navigeren. De mensheid heeft licht nodig en de wezens die het kunnen laten schijnen. Het is een keuze, maar we hebben de vragen nodig die een lichtje opsteken in de stilte, en dat vereist moed.

Teis Albers

*

Bron: https://davidprice-26453.medium.com/calming-the-tumult-c81f66fc26a0

Cover image: “Anima Mundi” by Leilani Bustamante

Calming The Tumult

(by David Price)

“Anima Mundi” by Leilani Bustamante

Don’t expect anything to happen. Just wait. This waiting is a deep acceptance of the moment as such. Nietzsche called it amor fati — unquestioning love of whatever has fated you to be here. You reach a point where you’re just sitting there, asking, “What is this?” — but with no interest in an answer. The longing for an answer compromises the potency of the question. Can you be satisfied to rest in this puzzlement, this perplexity, in a deeply focused and embodied way? Just waiting without any expectations?

Ask “What is this?,” then open yourself completely to what you “hear” in the silence that follows. Be open to this question in the same way as you would listen to a piece of music. Pay total attention to the polyphony of the birds and wind outside, the occasional plane that flies overhead, the patter of rain on a window. Listen carefully, and notice how listening is not just an opening of the mind but an opening of the heart, a vital concern or care for the world, the source of what we call compassion or love.

— Stephen Batchelor

*

One of the most calming and powerful actions you can do to intervene in a stormy world is to stand up and show your soul… To display the lantern of soul in shadowy times like these — to be fierce and to show mercy toward others, both, are acts of immense bravery and greatest necessity. Struggling souls catch light from other souls who are fully lit and willing to show it. If you would help to calm the tumult, this is one of the strongest things you can do.

~Clarissa Pinkola Estes

*

I’m interested in how we catch light from and pass light to other beings. We can’t help but notice how much darkness is spread by confused people making life more difficult than it has to be. Decisions are made by people in positions of power who have no understanding of themselves or of what repercussions can and do result from their decisions.

The loosely organized chaos we call normal life desperately needs individuals who live at a higher vibration and who can be some kind of beacon in the fog.

We seek wisdom because we know that what we’re seeing around us lacks it, and we ourselves suffer from that lack. Clarifying yourself has to happen before you can even know you have a light to pass on to anyone. A lot of people think they have a light when they only have a club to beat you with.

A culture that beats us into submission with religion and ‘education’ is intent upon turning out any flickers of light it might notice coming from us when we’re young. By the time we’re teenagers we are so repressed, unconscious, and secretly fearful and angry that we are in effect little bombs of darkness dropping in our midst.

It’s pretty hard to figure out what’s really wrong because we’re so inundated with the logic of darkness. Even finding the questions that might open a few doors to truth requires effort, which we are often told is futile and completely useless.

An Austin pastor named Jim Rigby talks about parishioners who complain that the sayings of Jesus about love and compassion are ‘old fashioned,’ outdated. The modern way of life requires a much more self protective and ‘tough’ mindset, according to such folks.

Firelei

My question is, do we want that world, the eye-for-an-eye world? Is that the only rational, possible world, or would we all prefer a kinder, more beautiful world where we actually care about other lives, and because we’re personally clear we can actually offer a hint of it.

Becoming clear is not easy, I’m not saying it is. I’m saying it’s possible, but we have to value it and work for it within ourselves. It starts there, otherwise we become agents of more mischief.

I’m at an age where, looking back, it’s obvious how badly I dealt with some of my challenges. I’ve now been given the chance to review and identify my motives. Darkness is in us, is my observation, and if we don’t know it, we’re going to be dragged along in its wake. I’m no exception.

We’re all in this boat and we could all sink in the night if we have no light to navigate from. Humanity needs light and the beings who can shine it forth. It’s a choice, but we need the questions that strike a match in the silence, which requires courage.

Teis Albers

*

Source: https://davidprice-26453.medium.com/calming-the-tumult-c81f66fc26a0

Cover image: “Anima Mundi” by Leilani Bustamante

Een Goddelijk Kind en een Banneling

Een reactie plaatsen

(door David Price)

The world will only survive and thrive through love and connection. A real civilization can’t be built without a clear perception of the magic and miracle of existence. If we’re astonished and moved at the fact that anything exists and that beauty is exploding everywhere we’ve become partners to the spirit that creates everything.~~
De wereld zal alleen overleven en gedijen door liefde en verbinding. Een echte beschaving kan niet worden opgebouwd zonder een duidelijke perceptie van de magie en het wonder van het bestaan. Als we verbaasd en ontroerd zijn over het feit dat alles bestaat en dat schoonheid overal explodeert, zijn we partners geworden van de geest die alles creëert.

Veel van onze verwondingen vinden plaats voorafgaand aan het verwerven van taal en kunnen niet worden genezen door denkpatronen in twijfel te trekken en te reorganiseren. Met andere woorden, we kunnen onze weg niet vinden uit trauma, gehechtheid en narcistische verwonding…

Aanmoediging om “er gewoon overheen te komen, het is gewoon je ego, laat het gewoon zijn, het is niet wie je werkelijk bent” wordt door een ontstoken zenuwstelsel ervaren als de actie van empathisch falen, agressie en psychisch geweld.

Wanneer de verloren wees-kinderen van psyche en soma komen om vastgehouden te worden, zijn ze niet zo geïnteresseerd in onze kristalheldere analyse, afstandelijke getuigenissen en fantasieën over ‘meesterschap’ of krachtige spirituele inzichten.

Ze verlangen naar iets anders… naar jou, naar je hart, naar je vasthoudendheid. Om te weten dat je dichtbij hen zult blijven, dat je ze niet in de steek zult laten of te schande zult maken, dat je je best zult doen om ze een toevluchtsoord en veilige doorgang te bieden om naar Huis te komen, om uit die bevroren, gekristalliseerde staat geholpen te worden en weer te leven .

— Matt Licata

*

We worden hongerig voor spiegels als we geen ouders hadden die ons als het Goddelijke Kind zagen en ons aanbaden.

Onze geest, lichaam, innerlijk kind wordt chronisch hongerig naar de ervaring de “oogappel” te zijn – dat gat in de ziel, in de psyche verandert in een permanent plakboard in het zelfbeeld van onze psyche … totdat we, onwillig of uit eigen wil, het proces van inwijding aangaan, het proces van psychologische transformatie.

Overleven als een outcast vereist dat je sterk genoeg bent om alleen te staan, vertrouwend op de eigen individuele waarheid.

—Marion Woodman

*

Kinderen hebben de bevestiging nodig dat ze inderdaad een goddelijk kind zijn, en ze voelen zich om iets minder beledigd. Aanvoelen, zoals alleen kinderen dat kunnen, dat je ouders dat aanzien niet hebben, dat visioen van je verschijning in de wereld, is een wond die zowel twijfel als woede oproept. We gaan dan verder om hetzelfde verhaal te creëren in de volgende generatie, en niet alleen dat, we creëren een gevoel van verlatenheid in de natuur en in de buiten – wereld. Onze waarde aan de wereld moeten bewijzen is zo gewoon dat we denken dat het een basisinstinct is.

Maar is het dat? En is het normaal om de natuur te zien als een machine die we voor ons persoonlijk voordeel kunnen gebruiken in plaats van als een magische gebeurtenis waarvan we het voorrecht hebben om getuige te zijn van en waaraan we kunnen deelnemen? Om als kind gewaardeerd te zijn voor iemand te zijn in de wereldg is niet het compliment dat we denken dat het is. We zijn eigenlijk beledigd als we worden aangezien voor een bundel talenten in plaats van een goddelijke ziel, en dat geldt voor iedereen, elk wezen. Kinderen voelen dit instinctief, maar uiteindelijk leren ze de belediging te overschrijven. Ze leren om te blijven proberen hun waarde te bewijzen.

YuuMei-kunst

We zetten ons in voor een levenslange Sisyfus-inspanning, maar de steen rolt steeds weer de heuvel af. We accepteren de spelregels die tegen ons zijn opgetuigd. We kunnen op de één of andere manier niet zien wat er ontbreekt. Het is een paradigma, het is een hele cultuur waar liefde en eerbied voor het leven was verwijderd, waar oordeel en terughoudendheid de norm zijn.

Er wordt van ons verwacht dat we gladiatoren worden in een systeem van competitie en conflicten. Onder deze omstandigheden is het praktisch onmogelijk om onze ogen te openen voor het Constante Wonder. Ons leven speelt zich af in een permanente “van het kastje naar de muur,” met weinig tot geen rust. Zelfs als we geld en vrije tijd krijgen, weten we nauwelijks wat we ermee moeten doen. Hoe zouden we dat weten, gezien het soort onderwijs en socialisatie, relateren, dat we hebben?

Ik denk dat het aan ieder van ons is om een visie te bedenken die empathie en verwondering aan de basis legt van ons persoonlijke leven. De wereld zal alleen overleven en gedijen door liefde en verbinding. Een echte beschaving kan niet worden opgebouwd zonder een duidelijke perceptie van de magie en het wonder van het bestaan. Als we verbaasd en ontroerd zijn over het feit dat alles bestaat en dat schoonheid overal explodeert, zijn we partners geworden van de geest die alles creëert.

Mike Willkox

Bron: https://davidprice-26453.medium.com/the-divine-child-and-the-outcast-84b046ef2ac2

Cover art: Walter Crane, Voyage de Reve, National Gallery Prague

De spirituele crisis van een leraar

Een reactie plaatsen

(een blog over lesgeven door Jennifer Hurley)

De paradox van mijn leven als leraar is dat ik het gevoel heb dat dit werk me doodt, maar ik hou ook obsessief van dit werk, met een soort waanzin. Ik droom over lesgeven, en in mijn dromen ben ik soms een betere leraar dan in het echte leven.

De paradox is ook dat ik nog nooit zo goed ben geweest in lesgeven als nu, en toch brengt mijn toewijding aan het werk mijn toekomst erin in gevaar. Ik ben zo door en door uitgeput en diepbedroefd: door het systeem en zijn onzinpraat over normen en beoordeling, en door de samenleving die onze studenten verslaafd heeft gemaakt aan apparaten en ze vervolgens heeft verlaten.

Lesgeven begon voor mij niet als een spirituele oefening, maar het is er een geworden, en nu is dit de enige reden waarom ik lesgeef. Ik geef les om studenten te helpen hun ware zelf te ontdekken en om dat zelf vollediger in de wereld te brengen. We oefenen dit door te lezen, diepe contemplatie, discussie en de creatieve handeling van “het op schrift zetten” van ideeën. Dit werk vereist openheid en moed, en mijn studenten hebben beide. Ze willen hun geest dieper leren kennen. Ze zijn bereid om naar de mening van anderen te luisteren. Ze hunkeren wanhopig naar een educatieve ervaring die hen als hele mensen ziet.

En toch is het onderwijssysteem in de kern onmenselijk. Als docenten wordt ons gevraagd om grote aantallen studenten te beoordelen alsof ze vee zijn; het wordt als een zwakte gezien als we te veel betrokken raken of toestaan dat emoties onze ‘beoordelingen’ verstoren. Als studenten wordt ons gevraagd een overvloed aan losstaande taken uit te voeren, waarvan sommige alleen bestaan om een bureaucratisch idee van wat leren is te vervullen. Het systeem behandelt rubrieken eigenlijk alsof ze feedback vormen, en dat moet ook, want welke leraar heeft tijd om met elk van zijn leerlingen een echt gesprek aan te gaan?

Er zijn talloze bronnen over ‘formatieve beoordelingen’, talloze technologische hulpmiddelen, talloze webinars en hoog geprijsde workshops voor professionele ontwikkeling, maar niemand beantwoordt de essentiële vragen: waar doen we dit allemaal voor? Waarom is onderwijs belangrijk, in een wereld waar alles kan worden gegoogeld? Wat voor mensen zijn wij? En op wat voor wereld bereiden we onze studenten voor?

Een andere paradox vertroebelt de wateren: onderwijs zou ons capabeler moeten maken, maar kan een geschoold persoon echt omgaan met de wereld waarin we leven, een wereld van geweld, onwaarheid, lafheid en afleiding? Een deel van mij vraagt zich af of we onze studenten echt willen onderwijzen, of dat we er de voorkeur aan geven om gewoon door de bewegingen te gaan en nooit echt de sluier op te trekken. We sturen ‘inhoud’ naar onze studenten, testen ze erop en doen dan alsof het allemaal iets belangrijks betekent.

En toch verschijnt de aanwezigheid van goddelijke liefde elke dag in mijn klaslokaal, uitgenodigd door onze openingsmeditatie. Ik kan voelen hoe dingen in de kamer veranderen als we stil zijn. Ik heb soms het gevoel dat het enige goede dat ik als leraar doe, is om die korte momenten van stilte te bewaren, waarin we onze eigen waarheid kunnen horen die ons leidt, als we luisteren.

Bron: Teaching With Trust  https://professorhurley.com/

Image: foto met het gedicht “De Hemelse wind” (Muurhuizen, Amsersfoort)

De Hemelse wind

De hemelse wind
waait over de aardbol
en kust de aarde
wakker

alles wordt klank
de tak het dode blad
gras en water
ze spreken

A Teacher’s Spiritual Crisis

(from a blog about teaching by Jennifer Hurley)

The paradox of my life as a teacher is that I feel this work is killing me, yet I also love this work obsessively, with a kind of madness. I dream about teaching, and in my dreams I am sometimes a better teacher than I am in real life.

The paradox, too, is that I have never been better at teaching as I am now, yet my devotion to the work imperils my future in it. I am so thoroughly exhausted and heartbroken: at the system and its nonsense talk of standards and assessment, and at the society that has addicted our students to devices and then abandoned them.

Teaching did not start out for me as a spiritual practice, but it has become one, and now, this is the only reason I teach. I teach in order to help students discover their truest selves and to bring those selves more fully into the world. We practice this through reading, deep contemplation, discussion, and the creative act of putting ideas into writing. This work requires openness and courage, and my students have both. They want to know their minds more deeply. They are willing to listen to others’ perspectives. They desperately crave an educational experience that sees them as whole humans.

And yet the education system is at its core dehumanizing. As teachers we’re asked to evaluate large numbers of students as if they were cattle; it’s seen as a weakness if we get too involved or allow emotions to interfere with our “assessments.” As students we’re asked to complete a plethora of disconnected tasks, some of which exist only to fulfill a bureaucratic notion of what learning is. The system actually treats rubrics as if they constitute feedback, and it has to, because what teacher has time to engage with each of their students in true conversation?

There are countless resources on “formative assessments,” countless technological tools, countless webinars and highly priced professional development workshops, but no one is answering the essential questions: What are we doing all of this for? Why is education important, in a world where everything can be Googled? What kind of people do we be? And what kind of world are we preparing our students for?

Another paradox muddies the waters: Education is supposed to make us more capable, but can an educated person truly cope with the world we are living in, a world of violence, untruth, cowardice, and distraction? Part of me wonders if we really want to educate our students, or whether we prefer just to go through the motions, never really pulling back the veil. We transmit “content” to our students, test them on it, and then pretend that it all means something important.

And yet the presence of divine love shows up every day in my classroom, invited in by our opening meditation. I can feel how things shift in the room when we are quiet. I sometimes feel that the only good thing I do as a teacher is to preserve those brief moments of quiet, where we can hear our own truth guiding us, if we listen.

Source: Teaching With Trust https://professorhurley.com/