Verloren schoonheid

Een reactie plaatsen

(door David Price)

De afgelopen paar eeuwen zijn mensen die meer dan dertig jaar geleefd hebben ineens of geleidelijk gaan beseffen dat ze vreemdelingen zijn in een veranderde, onbegrijpelijke wereld: landen van ballingschap voor vluchtelingen, steden van ruïnes voor degenen wier natie aan oorlog lijdt, een labyrint van geavanceerde technologie waarin de ongetrainde geest verbijsterd ronddwaalt, een wereld van enorme rijkdom waar de armen naar staren door het ondoordringbare glas van een etalage of een televisietoestel. . . . Vanaf het begin van de negentiende eeuw werden de stabiele, losstaande werelden van pre-industriële samenlevingen afgebroken en meegesleurd in een multiversum van voortdurend toenemende verscheidenheid en verandering.

– Ursula K. Le Guin

*

Dit is een vreemde wereld, die je alle seks kan geven die je wilt, maar waarin liefde taboe is. Het lichaam kan een compromis accepteren en de geest kan het verleiden. Alleen het hart komt in opstand. Het hart: pure koolstof in een wereld van silicone.

— Jeanette Winterson, uit PowerBook

*

Emotionele verwaarlozing in de kindertijd is wat er tijdens je opvoeding niet is gebeurd. Het is wanneer een kind in het dagelijks leven niet genoeg emotionele aandacht, erkenning, validatie of reactie van zijn ouders krijgt. Het is onzichtbaar en niet geprent in geheugen, en daarom wordt het zelden geïdentificeerd.

… Zoveel volwassenen begrijpen niet de enorme impact van het buitengesloten worden van de wereld van emoties voor een lange tijd.

– Jonice Webb, Phd

*

Als kinderen zijn we verbijsterd door wat er ontbreekt. We blijven zoeken naar de erkenning van onze realiteit en naar tekenen dat deze gewaardeerd wordt. Het is verwarrend om onzichtbaar te zijn voor onze eigen vrienden en familie. We koesteren heimelijk de vraag of we in wezen waardeloos zijn of dat mensen gewoon blind zijn. We worden gevangengenomen door een zoektocht naar zichtbaarheid en validatie.


Deze situatie is een belediging voor de ziel van een kind dat zelden wordt genezen, waardoor er in hun verdere leven geen einde komt aan onheil. Onze levens zijn zo georganiseerd rond oppervlakkige kwesties en worden zo in beslag genomen door overleven dat we niet toegerust zijn om lief te hebben of zelfs maar te zien de behoefte van het kind om echt te worden. We zijn op deze wereld gekomen om een heel bijzondere realiteit te manifesteren en we hebben daarbij eigenlijk hulp nodig.

Ouders die ons niet kunnen of willen zien, zijn een grote klap voor ons vertrouwen om uit te groeien tot ons essentiële zelf. En dan traint de samenleving waarin we leven ons natuurlijk voor haar eigen doeleinden. We leren onszelf te beschouwen als instrumenten in de culturele gereedschapskist die (min of meer) nuttig zijn voor het systeem.


Het is eigenlijk bevrijdend om te beseffen dat je niet heel nuttig bent voor het systeem zoals het nu is en dat als je überhaupt “nuttig” bent, is het voor de creatievelingen en sensitieven die op zoek zijn naar een dieper leven.


Sommige mensen vergeten nooit het gevoel uit hun kindertijd dat er ‘iets ontbreekt’, het gevoel van “is-dit-al-wat-er-is?” aspect van het dagelijks leven. Omdat iets essentieels daadwerkelijk ontbreekt. Sommige mensen gaan op levenslange zoektocht. Sommige van die mensen komen met gemakkelijke antwoorden, andere niet. Degenen die dat niet doen, blijven kijken en leren, die kunnen behulpzaam zijn.

‘Ghost Cat’ door Sam Wolfe



En we hebben inderdaad hulp nodig. We begrijpen zo weinig, zien zo weinig van de werkelijkheid dat het de blinden zijn die de blinden leiden in de grotere cultuur. Waarden zijn scheefgetrokken en ideeën zijn oppervlakkig omdat ze gericht zijn op succes in een corrupt en verward systeem.

Onze cultuur is een intense competitie van energieën die over elkaar heen tuimelen in een strijd om te overleven, en daarvoor is energie nodig die alleen wij kunnen geven, door middel van aandacht, geld en geloof. Wanneer we beseffen dat het een truc van een vampier is om ons levensbloed af te nemen, beginnen we de basis terug te winnen die we als kinderen verloren.

Het is onze taak om te herstellen van het feit dat we niet erkend en geliefd worden in onze kern, ons bezielde zelf. Die oorspronkelijke wond is onze achilleshiel.

Als je echt bent, ben je het meest nuttig.


Andrei Remnev



Bron: https://davidprice-26453.medium.com/the-lost-beauty-ca81fdc035c2
Cover image: Niphisi ( Dirk Fleischmann)

The Lost Beauty

(by David Price)

Niphisi ( Dirk Fleischmann)

For the last couple of centuries, people who live more than thirty years or so have been likely to realize, suddenly or gradually, that they are strangers in a changed, incomprehensible world: lands of exile for refugees, cities of ruin for those whose nation suffers war, a labyrinth of high technology in which the untrained mind strays bewildered, a world of huge wealth which the poor stare at through the impenetrable glass of a shop window or a TV set . . . . From the early nineteenth century on, the stable, single worlds of pre-industrial societies were broken down and drawn into a multiverse of constantly increasing variety and change.

— Ursula K. Le Guin

*

Strange world this is, which can give you all the sex you want but in which love is taboo. The body can accept compromise and the mind can seduce it. Only the heart rebels. The heart: pure carbon in a world of silicon.

— Jeanette Winterson, from PowerBook

*

Childhood emotional neglect is what didn’t happen throughout your upbringing. It’s when a child doesn’t receive enough emotional attention, acknowledgment, validation, or response from their parents in their day-to-day lives. It’s invisible and unmemorable, and that’s why it’s rarely identified.

…So many adults do not understand the colossal impact of being excluded from the world of emotions for so long.

— Jonice Webb, Phd

*



We are bewildered as children by what’s missing. We keep looking for the recognition of our reality and for signs that it is valued. It’s confusing to be invisible to our own friends and family. We secretly harbor the question of whether we’re essentially worthless or if people are just blind. We find ourselves captured by a search for visibility and validation.

This situation is an insult to the soul of a child that rarely gets healed, creating no end of mischief in their eventual lives. Our lives are so organized around surface issues and are so preoccupied by survival that we aren’t equipped to love or to even see the child’s need to become real. We come into this world to manifest a very particular reality and we actually need help to do that.

Parents who can’t or won’t see us are a major blow to our confidence to grow into our essential selves. And then, of course, the society we live in trains us for its own purposes. We learn to think of ourselves as tools in the cultural toolbox of greater or lesser use to the system.

It’s actually freeing to realize you’re not much use to the system as it exists, that if you’re any use at all it’s going to be to the creatives and sensitives who are looking for a deeper life.

Some people never forget that childhood feeling of “something missing,” of is-this-all-there-is quality to daily life. Because something essential is, in fact, missing. Some people are set on a lifelong path of searching. Some of those people come up with facile answers and some don’t. Those who don’t, who keep looking and learning, can be helpful.

‘Ghost Cat’ by Sam Wolfe



And we do need help. We understand so little, see so little of reality that it’s the blind leading the blind in the larger culture. Values are skewed and ideas are shallow because they’re centered around success in a corrupt and confused system.

Our culture is an intense competition of energies tumbling over each other in a struggle to survive, and for that it needs energy only we can give, through attention, money and belief. When we realize it’s a vampire’s trick to take our life’s blood we’re starting to regain the footing we lost as children.

Our task is to recover from not being recognized and loved in our essential, soulful self. That original wound is our Achilles’ heel.

Being real is the best usefulness.

Andrei Remnev


Source: https://davidprice-26453.medium.com/the-lost-beauty-ca81fdc035c2


Een bijeenkomst van de stam

Een reactie plaatsen

(door Harriet Algra) De verandering die zich momenteel wereldwijd aan het voltrekken is, wordt met de dag meer voelbaar en maakt mij steeds blijer. Ik kom nauwelijks nog in de óude wereld’, boycot de grote supermarkten en bezoek enkel nog bij mijn biologische winkel, boerderijwinkels en de markt. De rest bestel ik via internet. Het is een bijzonder fenomeen hoe ik zonder er veel moeite voor te hoeven doen, geleid wordt naar mensen die op dezelfde golflengte zitten. Ze worden ineens wereldwijd zichtbaar en allemaal lijken ze een stukje van de puzzel te vertegenwoordigen. En héél toevallig, kwam ik een prachtig artikel tegen uit 2009, geschreven door ‘Charles Eisenstein’, dat volledig aansluit op Mijn nieuwe artikel ‘Durf te Dromen‘ en hoe ik mij momenteel voel. Het geeft moed en herinnert velen van ons aan, wat we hier op aarde te doen hebben.

(door Charles Eisenstein) Er was eens een grote stam van mensen in een wereld, ver weg van de onze. Of het nu ver weg is in de ruimte, of in de tijd, of zelfs buiten de tijd, dat weten we niet. Deze mensen leefden in een staat van betovering en vreugde, die weinigen van ons zich vandaag de dag kunnen voorstellen, behalve in die uitzonderlijke piekervaringen wanneer we een glimp opvangen van het ware potentieel van het leven en de geest.

Op een dag belegde de sjamaan van de stam een bijeenkomst. Ze verzamelden zich om hem heen en hij sprak heel plechtig. ‘Mijn vrienden’, zei hij, ‘er is een wereld die onze hulp nodig heeft. Het wordt aarde genoemd, en haar lot staat op het spel. Wie zou zich willen aanmelden voor een missie naar deze tijd en plaats, en de mensheid daar van dienst willen zijn? “
‘Vertel eens meer over deze missie’, vroegen ze.
“Ik ben blij dat je het vraagt, want het is geen kleinigheid. Ik zal je in een diepe, diepe trance brengen, zo compleet, dat je zult vergeten wie je bent. Je zult een mensenleven leiden, en in het begin niet meer weten wat je werkelijke afkomst is. Je zult zelfs onze taal, en je eigen ware naam vergeten zijn.
Je zult worden gescheiden van de wonderen en de schoonheid van onze wereld, en van de liefde waarin we ons hier kunnen baden. Je zult dit heel erg missen, maar niet weten wat het is, dat ontbreekt. Je herinnert je alleen de liefde en schoonheid, waarvan we weten dat ze normaal zijn, als een diep verlangen in je hart. Terwijl je in de pijnlijk ontsierde aarde duikt, zal je geheugen de vorm aannemen van een intuïtieve kennis, die je laat voelen dat een mooiere wereld op aarde mogelijk is.
“Naarmate je opgroeit in die wereld, zal je kennis constant worden aangevallen. Je zult op een miljoen manieren te horen krijgen, dat een wereld vol vernietiging, geweld, sleur, angst en degradatie, normaal is. Je kunt een tijd meemaken waarin je volledig alleen zult zijn, zonder bondgenoten om je heen, die je kennis van een mooiere wereld kunnen bevestigen. Je kunt in zo’n diepe wanhoop terechtkomen die wij ons, in onze wereld van licht, niet voor kunnen stellen. Maar wat er ook gebeurt, een vonkje kennis, zal je nooit verlaten. Een herinnering aan je ware oorsprong zal worden gecodeerd in je DNA. Die vonk zal onuitblusbaar in je actief blijven, totdat hij op een dag ontwaakt.
‘Weet, dat ook al voel je je een tijdje volkomen alleen, je niet alleen zult zijn. Ik zal je hulp sturen, hulp, die je als wonderbaarlijk zult ervaren, ervaringen die je als transcendent zult omschrijven. Dit, zal je doen ontwaken voor de schoonheid en de vreugde zoals het bedoeld is. Je zult het op aarde zien, want ook al zijn de planeet en haar mensen diep gewond, er is daar nog steeds schoonheid, geprojecteerd vanuit het verleden en de toekomst, in het heden, als een belofte van wat mogelijk is, een herinnering aan wat echt is.
“Je zult ook hulp van elkaar krijgen. Als je begint te ontwaken voor je missie, zal je anderen van onze stam ontmoeten. Je zult ze herkennen aan je gemeenschappelijke doel, waarden en intuïties, aan de identieke paden, die je hebt bewandeld. Naarmate de toestand van de planeet aarde crisisproporties bereikt, zullen jullie wegen elkaar meer en meer gaan kruisen. De tijd van eenzaamheid, de tijd van denken dat je misschien gek bent, zal voorbij zijn. “Je zult de mensen van je stam overal op aarde tegenkomen en terugvinden. Je zal je daar bewust van worden door de lange afstandscommunicatietechnologieën, die op die planeet worden gebruikt.

Maar de echte verschuiving, de echte versnelling, zal plaatsvinden tijdens persoonlijke bijeenkomsten in speciale plekken op aarde. Wanneer velen van jullie samenkomen, start er een
nieuwe fase op je reis, een reis die, ik verzeker je, zal eindigen waar die begon. Dan zal de missie die onbewust in je lag, tot bewustzijn bloeien. Intuïtieve rebellie tegen de wereld die zich als normaal presenteert, zal een expliciete zoektocht worden, om een mooiere wereld te creëren.
“In een tijd van eenzaamheid zal je altijd proberen jezelf ervan te overtuigen, dat je niet gek bent. Dat doe je door mensen alles te vertellen over wat er mis is met de wereld, en je zult een gevoel van verraad voelen, als ze niet naar je willen luisteren. Om je intuïtie te bevestigen, dat er wel degelijk een mooiere wereld bestaat, zal je hongerig op zoek gaan naar verhalen over alles dat verkeerd is, over wreedheid en ecologische vernietiging. Maar nadat je de volledige hulp hebt ontvangen, die ik je zal sturen en die zullen helpen bij het versnellen van je bijeenkomsten, zal je daarmee stoppen, omdat, je het zult weten. Je energie zal gebruikt worden om actief die mooiere wereld te creëren. “
Een stamvrouw vroeg de sjamaan: “Hoe weet je of dit werkt? Weet je zeker dat je sjamanistische krachten groot genoeg zijn om ons op zo’n reis te sturen?”
De sjamaan antwoordde: “Ik weet dat het zal werken, want ik heb het al vele malen eerder gedaan. Velen zijn al naar de aarde gestuurd om mensenlevens te leiden en om de basis te leggen voor de missie, die jullie nu gaan ondernemen. Ik heb het beoefend! Het enige verschil is, dat velen van jullie direct je taak zullen kunnen gaan oppakken. De tijd van de bijeenkomsten is aangebroken. “
Een stamlid vroeg: ‘Is er een gevaar dat we verdwaald raken in die wereld, en nooit meer ontwaken uit de sjamanistische trance? Is er een gevaar dat de wanhoop, het cynisme, de pijn van scheiding zo groot zal zijn, dat het sprankje hoop, de vonk van ons ware zelf en oorsprong zal doven, waardoor we voor altijd gescheiden zullen zijn van onze geliefden? “
De sjamaan antwoordde: “Dat is onmogelijk. Hoe dieper je verdwaalt, hoe krachtiger de hulp zal zijn die ik je zal sturen. Je zou het op dat moment kunnen ervaren als een ineenstorting van je persoonlijke wereld, het verlies van alles wat belangrijk voor je is. Later je zult de gave erin herkennen. We zullen je nooit in de steek laten. “
Een andere man vroeg: ‘Is het mogelijk dat onze missie zal mislukken en dat deze planeet, de aarde, zal vergaan?’
De sjamaan antwoordde: “Ik zal je vraag met een paradox beantwoorden. Het is onmogelijk dat je missie zal mislukken. Toch hangt het succes af van je eigen acties. Het lot van de wereld ligt in jouw handen. De sleutel tot deze paradox ligt binnenin jou, in het gevoel, dat je met je meedraagt dat al je acties, zelfs je persoonlijke, geheime worstelingen van binnen, een kosmische betekenis hebben. Je zult dan, net als nu, weten dat alles wat je doet ertoe doet. God ziet alles. ‘
Er waren geen vragen meer. De vrijwilligers verzamelden zich in een kring en de sjamaan ging naar iedereen toe. Het laatste waar iedereen zich bewust van was, was dat de sjamaan rook in zijn gezicht blies. Ze raakten in een diepe trance en droomden zichzelf in de wereld, waarin we ons vandaag bevinden.

Door Charles Eisenstein December 2009
Bijdragend redacteur. Charles Eisenstein is een schrijver, spreker en de auteur van Sacred Economics en The Ascent of Humanity. Zijn meest recente boek is The More Beautiful World Our Hearts Know Is Possible.