Als we al onze projecties tot in de laatste sporen zouden kunnen doorzien, zou onze persoonlijkheid zich uitbreiden tot kosmische dimensies.
—Marie Louise von Franz
*
Vaak kunnen we door één verhaal, één boek of één persoon een andere keuze maken, een keuze voor de mensheid, voor het leven.
—Elie Wiesel
*
Bij hem zijn toen hij stierf was iets dat ik nooit zal vergeten. Zijn moed. Zijn geluk. Zijn acceptatie. Het was een kolossale ervaring voor mij. Heeft mijn leven compleet veranderd op een manier die ik niet had verwacht. Ik had verwacht dat ik me verdrietig en verloren zou voelen. Maar ik voelde het tegenovergestelde. Gewoon, zoals: ‘Jongen, dit is het. Dit is alles wat we hebben. Hier. Je kunt dus maar beter opletten.
~ Laurie Anderson
*
In deze innerlijke reis naar JA wordt je ondersteund door de wezens van de Aarde, in al hun vliegen, zwemmen, huppelen, rennen, springen, diep duiken, diep geworteld, blad fladderende regenboog kleurrijke glinstering – allemaal biddend dat jij en ik wakker zullen worden tot de onvervangbare kostbare schoonheid van het leven.
— Francis
*
Er brak brand uit achter de schermen van een theater. De clown kwam naar buiten om het nieuws aan het publiek te vertellen. Maar ze dachten dat het een grap was en applaudisseerden. De clown herhaalde het nieuws en het publiek applaudisseerde nog meer. Dus ik denk dat de wereld zal vergaan, onder het algemene gejuich van blije hoofden die zullen denken dat het een grap is.
— Søren Kierkegaard
*
De heer Kierkegaard stond niet bekend om zijn vrolijke optimisme, maar hij heeft hier een punt. Ons bewustzijn zal worden uitgebreid of anders zal er een enorme ineenstorting plaatsvinden. Degenen die diep en ver kijken, zijn de brandweerbrigade die ons te hulp schiet. We kunnen onze schouders ophalen en ze afwijzen als we dat willen, maar dat zal schokkende gevolgen opleveren. Niet opletten brengt ons allemaal in gevaar.
Aandacht schenken is het werk van het opbouwen en opnieuw opbouwen van een relatiecultuur op het gebied van betekenis. Een ding dat je onwillekeurig opvalt, is hoe schoonheid in de wereld is verweven en hoe we het te druk hebben om het te zien en ons erover te verwonderen. De onbeantwoorde vraag is waarom. Ik denk dat het de moeite waard is om die vraag te stellen, zodat we verantwoordelijke kosmische burgers kunnen worden die echt om de schepping geven in plaats van ze te gebruiken om alleen maar winst mee te maken.
Ik ben opgegroeid met mensen die gewoon gelijk wilden hebben. Tot een conclusie komen was belangrijker dan waarheid of duidelijkheid. Als je jouw zoektocht wil beëindigen zodat je geen twijfel ervaart, is dat laf, vanuit mijn perspectief. Ik denk dat twijfel creatief is, dat het deuren kan openen en inzichten kan opleveren. Niet weten vind ik belangrijker dan weten. Ik geef de voorkeur aan ‘voorlopig weten’, maar dat vergt nederigheid en de moed om te blijven zoeken.
“Stars before Dawn”, by Fukita Fumiaki
Kunstenaars en filosofen en al degenen die in het veld van bewustzijn werken, zijn bezig met het quixotische streven naar een groter en dieper leven. De knoppen en hefbomen van werelds succes verbleken bij verwondering over de wonderbaarlijke grootsheid van het bestaan. Het levend houden van die gemoedstoestand ondersteunt de ziels. Voor sommige mensen is het absoluut noodzakelijk, en godzijdank, want anders waren we allang neergestort en verbrand.
De bewuste en onbewuste creatieve krachten werken al duizenden jaren langs elkaar heen en lijken in onze tijd heel dicht bij een beslissend hoogtepunt te komen. Planeet Aarde is het toneel geweest van een groot aantal catastrofes, maar het lijkt dat we klaar zijn voor een hele grote, misschien wel de laatste. Alleen het plotselinge opkomen van de wijsheid van het hart, iets wat slechts een minderheid van ons bezit, zal de uitkomst veranderen. Misschien komt er een plotselinge verschuiving en komen we tot bezinning. Wonderen gebeuren, maar we dragen nog steeds een persoonlijke verantwoordelijkheid om wakker te worden en genoeg van de wereld te houden om haar te redden. De actie van aandacht schenken door het oog van het hart is in dit opzicht effectiever dan analyse. De wereld wordt gered of verloren door liefde, meer dan door geloof en mening. Dat is waar de echte kracht van transformatie is.
De aard van onze onsterfelijke levens ligt in het verlengde van onze woorden en daden die zich blijven verspreiden in de loop van alle tijd. Deze krachten die Tijd en Ruimte herscheppen en die de persoon vormen die we denken te zijn beginnen lang voordat we geboren worden en gaan door na ons overlijden. Onze levens en onze keuzen, zoals kwantumbanen, worden in een moment begrepen. En bij elk kruispunt zal elke ontmoeting een nieuwe potentiële richting suggereren. Onze levens zijn niet van ons. Heden, verleden, toekomst, alles is met elkaar verbonden.
(fragmenten uit boek/film ‘Cloud Atlas’)
Mijn leven reikt veel verder dan mijn eigen beperkingen. Al mijn grenzen zijn conventies die nog getranscendeerd kunnen worden, zolang ik mijzelf maar kan voorstellen dat ik dit doe. Gisteren ging mijn leven een kant op. Vandaag gaat het een andere kant op. Gisteren had ik niet gedacht te doen wat ik vandaag heb gedaan. En zo zijn er talloze verschijnselen die ons leven bepalen. De woordfragmenten uit het boek/de film ‘Cloud Atlas’ beschrijven in mijn beleving exact waar ons menselijke bestaan hier in deze realiteit over gaat. Een fantastisch boek dat ook goed verfilmd is, over verschijnselen in tijdlijnen.
Ik ben Hier, nu, en ik was er altijd al, 21 miljard jaar geleden, en ik zal er over 500.000 jaar ook zijn. Ik ken mezelf uitsluitend door de ogen van de ander. Iedere ontmoeting heeft betekenis. Voor jezelf, voor de ander, voor alle tijdlijnen die er waren, zijn, en zullen zijn, want alles vindt gelijktijdig plaats. Al onze gedachten, daden en woorden scheppen heden, verleden en toekomst tegelijkertijd in alle tijdlijnen. Ga bewust op pad, zie ieder mens, ieder verschijnsel. Een minuut, een dag, een jaar, een leven, honderden levens worden gevormd en geschapen door de gedachten, woorden en daden van een mens. Zo belangrijk en betekenisvol ben jij. Ben ik. Is alles en iedereen.
En het muziekstuk vind ik ook diepgaand krachtig en prachtig:
De lancering van een nieuwe levenscyclus van de hele beschaving is begonnen. En nu lijkt de planeet op een grote keuken na een banket, die wordt voorbereid voor een nieuw feestmaal.
In deze “keuken” is er veel vuile vaat, etensresten en verwelkende groenten. De schoonmaak begint echter, een nieuw team koks is gearriveerd en de levering van verse producten is al begonnen.
De trillingen van de maand bevatten dus zowel het proces van het elimineren van de gevolgen van turbulente gebeurtenissen als het proces van voorbereiding op de volgende happening. Voor een toevallige waarnemer lijkt deze gang van zaken misschien chaos, maar in feite is alles strak georganiseerd en is het werk in de zaak in volle gang – tegelijkertijd de sporen uit het verleden opruimen en voorbereidingen treffen voor de toekomst.
In juli worden de collectieve processen op de planeet zo gesynchroniseerd, dat sommige mensen met vernieuwing bezig zijn en het andere deel met de schoonmaak. Het voelt als een gelaagdheid van stromen van gebeurtenissen – die elk langs zijn eigen vector beweegt.
Aan de ene kant vallen de oude structuren uit elkaar en elke poging om ze te herstellen is slechts een versnelling van hun afbraak. Elke beslissing in het kader van het in stand houden van het oude systeem leidt tot ineenstorting. Meer actie versnelt alleen het schoonmaakproces, maar herstelt het verleden helemaal niet.
Op hun beurt worden nieuwe leiders en nieuwe organisaties gevormd. Hun macht groeit exponentieel en hun allianties worden sterker. De beslissingen van de leiders van de nieuwe tijd lijken misschien vreemd, maar er waait een goede wind en de contouren voor nieuwe creaties beginnen al vorm te krijgen. Dit zijn processen van de andere stroom van gebeurtenissen. Daarin verhoogt elke geringste inspanning, zoals een sneeuwbal, het effect van het toekomstige resultaat.
De twee stromingen zullen hun eigen ritme volgen en zich in hun eigen stadia ontwikkelen. Het kan lijken alsof ze op zichzelf staan en zich niet bijzonder interesseren in elkaars gebeurtenissen. De een is lente, de ander herfst. In de ene stroom vegen orkanen alles op hun pad weg, in de andere – een fris regentje die gewassen bevloeit.
Ook op persoonlijk vlak zal een soortgelijke dynamiek ontstaan. Sommige van je oude beslissingen en langetermijngebeurtenissen zullen beginnen af te brokkelen, terwijl het andere deel gewoon fantastische ondersteuning “van bovenaf” zal krijgen. Je zult dit “van bovenaf” voelen in de vorm van optimisme en inspiratie om iets buitengewoons in je werkelijkheid te creëren.
In juli is het gepast om datgene af te ronden wat je al een hele tijd achter je aansleept. Kijk goed rond – wat achtervolgt je al een hele tijd, welke beslissingen heb je uitgesteld, wat voor oude rommel er weg kan? Strikt genomen zou de beste oplossing zijn om alles wat verbleekt en verrot is weg te gooien om ruimte te maken voor vernieuwing. Hoe meer rommel je weggooit, hoe meer energie je kunt krijgen voor verandering.
Het belangrijkste zal echter zijn om te beseffen in welk proces je momenteel energie steekt. Het maakt immers niet uit met welke kracht je tegen de stroom van een bergrivier in roeit – je wordt toch naar beneden meegesleurd. Het maakt niet uit hoe vaardig je de boot hanteert, maar als je in een storm stuurt, word je nog steeds ingehaald door stormgolven.
Dat wil zeggen, betrokkenheid bij de processen van “de keuken schoonmaken” kunnen je zo in beslag nemen dat je niets anders dan afval gaat zien. Maar je hoeft de schoonmaak niet te doen, je kunt een andere activiteit kiezen. In de achtergrond is er immers een ander team van koks al aan het werk gegaan. Daar bespreekt iedereen geanimeerd recepten voor het komende feest en worden er verse producten getest.
Besteed zeker aandacht aan aankomende gebeurtenissen; welke nieuwe producten worden getest, welke innovaties besproken, meldingen over ontdekkingen en nieuwe technologieën gemaakt, nieuwe soorten bedrijven geopend? Letterlijk nu ontstaan er bepaalde trends die alle bekende trends in het komende decennium zullen overschaduwen.
Op dit moment zien mensen het nieuws voor hen naar de achtergrond gaan en begrijpen ze niet eens hoe deze “side notes” straks de hele wereld op zijn kop kunnen zetten. Je kijkt naar fenomenale dingen. Verplaats gewoon je focus een klein beetje en je zult zien wat een geweldige spel je bent gaan spelen.
Начался запуск нового цикла жизни всей цивилизации. И сейчас планета напоминает большую кухню после банкета, которую начинают подготавливать к новому празднику.
На этой «кухне» уйма грязной посуды, объедков и увядающих овощей. Однако вот начинается уборка, прибыла новая бригада поваров и пошли поставки свежих продуктов.
Таким образом вибрации месяца вмещают в себя как процесс ликвидации последствий бурных событий, так и процесс подготовки к следующему мероприятию. Случайному наблюдателю такое положение вещей может казаться хаосом, но на самом деле все весьма организовано и работа в заведении идет полным ходом – прибирание следов прошлого и приготовление к будущему одновременно.
В июле коллективные процессы на планете синхронизированы так, что часть людей занимается обновлением, а другая часть вовлечена в уборку. Это ощущается как расслоение потоков событий – каждое из которых двигается по собственному вектору.
С одной стороны, прежние структуры рассыпаются и любые попытки их восстановить – это только ускорение их слома. Каждое решение в рамках поддержания старой организации будет вести к ее развалу. Больше действий лишь ускоряет процесс уборки, а вовсе не реставрирует прошлое.
laverend tussen een ster en een spinnenweb pulseer ik wat ik ben, was en zal zijn onkenbaar voor een ander of voor mijzelf
door de mazen van de matrix stroomt de oorspronkelijk stilte die weet, zwijgt of fluistert en altijd is de kern zonder welke ik niet ben en zij is niet zonder mij zij die alles is maar niets claimt
verstrikt in het web schreeuwt mijn hart naar de Geliefde, de Aarde en de Oceaan De Geliefde die het zijn is de overvloedige verbondenheid met al het leven
voluit leven de pijnen gezien, gedragen en alchemisch oplossend in de eigen kern, de essentie en toegang tot al wat is
hoe kan ik kiezen voor de een als ik die ook in alle anderen zie is het een kwaal dat ik zonnestraal ben ik een spin of ben ik een vlieg ben ik een opener of een hartendief
Dame, vergeef mij al mijn zonden opdat ik mijzelf weer kennen kon de Heer en Dame zijn in mij verenigd ontsluiten zij dat wat nooit niet was en springen als een kind vrolijk in de modderplas
makkelijk gezegd maar hoe gaat het in de praktijk wat zijn al die eentjes met hun rugzakjes ongelijk de draden van het web verdonkeren de vloed en het eb ze voeden het kleine denken en verzwaren het gemoed de polsslag, het bloed van al het leven het water van bewustzijn, het bewustzijn van water alles moet weer zijn en stromen, leven geven
stap opzij en laat wie je werkelijk bent en waarvoor je hier bent gekomen interacteren met alle bloemen in de tuin van Eden Het is niet je toverstaf of de schone schede noch je kennis over dit en dat, noch de wiskundige rede de sprankel en de vonk zit in het hart, je essentie zingt de ware dromen
je bent een bij en vliegt van bloem naar bloem het is je liefde voor het geheel dat je dat laat doen geen bloem kan je vangen, je bent werkzaam voor de korf je ruikt naar de honing die ieder in zich draagt en niet bedorf laat je niet vangen door vleesetende bloemen laat geen stamper je verstrikt doen raken in zijn web
stroom als water en storm als de wind voed als de Aarde en koester als de Zon laat iedereen vrij en zing van het zelf waar alles nooit begon wees het licht dat alles laat zien, bied het veld waar alles kon
wie weet ontmoet je een andere bij bij de korf die net als jij vergat wie ze was maar haar zelf verworf wie weet vervloeien jullie als nectar die gloeit en verdampt en oplost in Het Absolute voorbij zijn en niet zijn tot die tijd… sla je vleugels uit en vlieg!
In “The Lost World of the Kalahari” schrijft Laurens Van der Post over zijn reis en het leven tussen de Bosjesmannen van de Kalahari-woestijn en beschrijft hoe geschokt ze waren dat hij de sterren niet kon horen. Eerst dachten ze dat hij een grapje maakte of dat hij loog. Toen ze zich realiseerden dat hij de sterren echt niet kon horen, concludeerden ze dat hij erg ziek moest zijn en uitten ze hun grote verdriet. Want de Bosjesmannen wisten dat iedereen die de natuur niet kan horen, de ernstigste ziekte van allemaal moet hebben.
Gedurende bijna de hele tijd dat mensen op de planeet zijn, waren regelmatige gesprekken over de soortgrens heen een alledaags natuurlijk onderdeel van het leven.
Helaas lijkt dit een vreemde uitnodiging in de wereld van vandaag; de meeste mensen hebben moeite om zo’n gesprek te beginnen. Misschien komt dit omdat ons van jongs af aan is geleerd om de natuur als een verwijderd object, een levenloos object, een gebruikswaar te beschouwen. Deze verkeerde perceptie lijkt aan de basis te liggen van onze culturele kwalen.
Het vermogen van de mensheid om het bewustzijn van de aarde waar te nemen, is van cruciaal belang voor onze overleving en voor al het leven op aarde.
~ Rebecca Wildbear, the Animas Valley Institute
Over muziek, uit het boek “The Lost World of the Kalahari” door Laurens Van der Post
Soms zaten de vrouwen bij elkaar naast hun hutten, in het lange rechte licht van de avondzon, met hun kralen en kettingen als goud om zich heen. Elk hield een handvol lang droog gras vast en ze zongen allemaal samen, sloegen de maat met het gras en streelden de stengels met hun vingertoppen als de snaren van een gitaar. De melodie was geladen met alle onuitsprekelijke gevoelens die je krijgt bij het ondergaan van de zon over de grote aarde van Afrika. Ze noemden het lied de “Grass Song” en met de moeilijkheid van interpretatie konden noch Dabe, noch de zangers het gemakkelijk uitleggen. Ik kan me alleen het gevoel herinneren, de woorden geven het onvoldoende weer:
Dit gras in mijn hand voordat het werd gemaaid
Huilde in de wind om de regen die zou komen.
De hele dag huilt mijn hart in de zon
Voor mijn jager te komen.
Ze zongen dit keer op keer, waarbij het lied meer lading en meer betekenis kreeg door de herhaling, alsof ook het hart mee ging doen met het voortdurend verzoek, zoals gevraagd in het Nieuw Testament om te bidden, zodat leven en levenskracht toegankelijk wordt voor onze diepste smeekbeden. Het lied betoverde ons allemaal, zodat het me niet verbaasde dat de jonge mannen, die het crescendo van verlangen hoorden, zich vaak niet langer konden bedwingen. Ze lieten wat ze aan het doen waren vallen en kwamen uit de bush, hun voeten stampend op het woestijnzand als een trommel, hun handen wijd gestrekt en hun borstkas op en neer van emotie, huilend alsof het geluid uitgescheurd was, levend en bloedend, uit het midden van hun wezen: “Oh, kijk, als de adelaar, ik kom!”
Deze Bosjesmannen maakten ook muziek. Nxou was er constant mee bezig en het instrument dat hij bespeelde was als een boog en zeer populair. In zijn handen leek het een grotere boog te worden die naar betekenis schoot in de woestenij van geluid, niet met pijlen van vuursteen en ijzer, maar met darten van geordende tonen die de stilte tegemoet vlogen. Alle mannen konden het instrument bespelen, maar niemand zoals Nxou…
Het was nog donker. Ik was net wakker geworden en realiseerde me met een versnelde hartslag dat het uitzicht zo helder en groots was dat ik ster na ster kon zien opkomen boven de rand van de woestijn. Ik heb natuurlijk ontelbare keren de zon en de maan zien opkomen, maar nog nooit, zelfs niet op zee, was ik getuige van zo’n opkomst van sterren. Op dat moment begon Nxou plotseling een van zijn eindeloze reis-melodieën te spelen.
Het ritme, en het geluid, en de puls van ver sterrenlicht, evenals de golvingen van de grote deining van de duisternis die in schuim en nevel op de rots van de Melkweg uiteenspatte, klonken zo één met elkaar dat ik reageerde zoals ik deed toen ik Beethovens Negende symfonie voor het eerst hoorde; het volle koor van menselijke stemmen die onverschrokken opstijgt naar het uiteindelijke hoogtepunt van vastberadenheid in hun ontdekking van een universele betekenis in de tragiek van een individueel lot.
Wat me echter verbaasde, was dat de Bosjesmannen geen trommels hadden. Ze bevestigden het basisritme van hun muzikale gebeuren door het uit te slaan met een explosie van geluid tussen halfgebogen handpalmen, of, zoals bij hun dansen, door constant en krachtig met hun voeten op de aarde te beuken. Maar ze hadden een meer geëvolueerd instrument, een viersnarige lier precies zoals we die aan de voet van de Slippery Hills kapot hadden zien liggen. Alleen de vrouwen speelden deze, een jong meisje tikte meestal met een stokje op de snaren en een oudere vrouw bepaalde het geluid door behendig met haar duim over de snaar te strelen terwijl het meisje erop sloeg.
We ontdekten dat deze liefde voor muziek niet specifiek was voor onze eigen hechte groep, maar kenmerkend was voor al deze mensen in de woestijn, wat een weerspiegeling was van de traditie van vaardigheid van Bosjesmannen als muzikant en hun diepe toewijding aan muziek. Eens, ver weg van onze drinkputten, terwijl we uitrustten tijdens een jacht in de hitte van een vreselijke dag, hoorde ik hulpgeroep. We gingen allemaal geschrokken rechtop zitten en al snel kwam er een kleine groep Bosjesmannen in ernstige moeilijkheden door het bos strompelen. Ze hadden de rook van het vuur gezien dat was gemaakt voor onze middagthee en kwamen er regelrecht op af. Ze hadden al dagenlang geen water gehad en waren zwak en hongerig, hun ogen schitterden van een licht dat ik voor het laatst had gezien op de gezichten van mijn uitgehongerde medegevangenen in een Japans krijgsgevangenkamp.
Terwijl ze in onze schaduw gingen zitten, begon een vrouw met een bot te schrapen aan de enige overgebleven woestijnbol, ze ving het schraapsel op in haar hand en wrong er een paar dikke witte druppels uit recht in de mond van een kind met zwarte, gebarsten lippen. Ik proefde het en het smaakte naar gal. Ze waren nog een dagmars verwijderd van stationair water en hoewel Ben en Dabe zeiden dat ze het op eigen kracht hadden kunnen redden, betwijfelde ik het. Maar zodra ze van ons water hadden gedronken, haalden ze een lier tevoorschijn en begonnen muziek te maken.
“Wat zegt de muziek, Dabe?” vroeg ik.
“Het zegt ‘dank u’, Meester,” antwoordde hij met een zeldzame glimlach, terwijl hij met zijn handen naar de lucht en de brandende woestijn om ons heen zwaaide.
We kwamen tot de conclusie dat muziek voor hen net zo belangrijk was als water, voedsel en vuur, want we hebben nog nooit een groep gevonden die zo arm of wanhopig was dat ze geen muziekinstrument bij zich hadden. En al hun muziek, zang, gevoel voor ritme en beweging kwam tot uiting in hun dans. Ze brachten hun dagen en nachten doelbewust en energiek door, maar ook het dansen speelde dezelfde diepe rol in hun leven, zoals toegeschreven aan de Bosjesman van weleer in legendes en verhalen.
Uit “The Lost World of the Kalahari” Laurens Van Der Post
“Tijdens de Mfecane werden (vooral tussen 1826 en 1835) in de Drakensbergen de meeste San uitgeroeid of wat overbleef ging op in andere volken zoals de Sotho of werd naar de Kalahari verdreven, waardoor, verstoken van hun voorbeelden, de kennis van het rotstekenen bij de San verdween.
Er leven nu nog ongeveer 100.000 San verspreid in kleine gemeenschappen. Hun geschiedenis wordt getekend door een voortschrijdend verlies van hun land en strijd om te overleven. Tegelijkertijd zijn ze erin geslaagd een emancipatiebeweging in gang te zetten om hun cultureel erfgoed veilig te stellen en de gemeenschappelijke culturele identiteit te versterken.
In modern Zuid-Afrika zijn de San grotendeels opgegaan in de zogenaamde kleurlingen- of Kaap-kleurlingenpopulatie van de West- en Noord-Kaap.
In Namibië leven de San nu voornamelijk ten oosten van Waterberg. De San zijn in 1904 door de Duitse overheersers de woestijn richting het huidige Botswana in gedreven. Tienduizenden zijn daarbij omgekomen. Bij Waterberg is nog een Duitse begraafplaats te bezichtigen.” Wikipedia https://nl.wikipedia.org/wiki/San_(volk)
In dit boek vraag ik me af vanuit welk perspectief een buitenaardse bezoeker naar deze Aarde zou kijken. Als we uitzoomen van ons bestaan, hoe kijken we hier dan Zelf naar? Hoe vertellen we vrije wil wezens, die in verbondenheid en respect Zijn, hoe het is om in angst en schaarste te overleven? In een wereld van controle, modellen en systemen? Wat schrijven we op onze aan-zicht-brief-kaarten?
Ik toon een wereld die ik als buitenaardse bezoeker, samen met mijn persoonlijkheid Claudia, waarneem op mijn Aardse reis. Ik zie de mist van afleiding vervagen en de gouden harten van de oorspronkelijke bewoners openen. En ik besef dat er in ieder mens een universele kosmische levenskracht stroomt. Het maken van contact met buitenaardsen, begint met alles wat je niet bent, los te laten. En door vriendschap te sluiten met al dat is, ontmoet ik mijn Zelf en dan openbaart zich de bloem van vrede. Laten wij onze familie de volgende boodschap sturen: Wij van de Aarde dansen en zingen, we leven en voelen: wij zijn hier, wij bestaan!!
De verhalen en anekdotes zijn van alledaagse situaties, ze ontspannen en openen. De waarnemingen raken meerdere lagen in het bewustzijn. Dit (luister)boek nodigt uit tot besef dat we nergens heen hoeven reizen, omdat we al bij ons Zelf zijn. We mogen onze oorsprong weer weten en gaan beleven.
Wil je meer weten over dit nieuwe gouden boekje? Op https://claudiavanzee.nl/ kun je het bestellen. Je vindt er tevens gratis downloads van de samenvattingen, de inhoudsopgave, een paar verhalen en een opname. Wil je op de hoogte blijven van nieuwe Zeecreaties? Schrijf je dan in voor mijn nieuwsbrief, dan ontvang je zo af en toe een frequentiepakketje in je mailbox.
Fijn als jij met jouw bewustzijn dit boek wilt waarnemen!
U zei dat de buitenaardse wezens naar schatting in 2027 zullen arriveren, maar de gekte is nu al begonnen. In de VS “lekte” een hooggeplaatste militair informatie uit over de buitgemaakte technologieën van niet-menselijke oorsprong, en sprak bovendien zelfs voor het Congres. Betekent het dat we duidelijke foto’s of video’s van buitenaardse materieel, objecten, enz. eerder zullen zien?
❗️ANTWOORD van lee:
Sommigen kunnen vandaag al buitenaardse wezens zien, niet een “duidelijke foto”. Dit is het thema van de frequentie van collectieve trillingen. Contactvoorspellingen zijn voorspellingen over wanneer de collectieve frequentie “rijp” is om andere soorten werkelijkheden te accepteren. En in de huidige modus groeit deze acceptatie exponentieel.
Zie je, deze vraag is niet gebaseerd op “kleine groene mannetjes” of “grijze ontvoerders” of “sluwe reptielen”. Al deze concepten houden het contact juist tegen, omdat ze gebaseerd zijn op de frequentie van angst en afwijzing.
De kern van deze vraag ligt in het besef dat je tegelijkertijd in verschillende werelden en in verschillende lichamen bent belichaamd. Een ontmoeting met een buitenaardse mind is vergelijkbaar met het ontmoeten met jezelf in een andere incarnatie. Zolang er nog geen perceptie is, nemen individuele mensen afzonderlijk contact op op de manier, die met hun ontwikkelingsniveau overeenkomt.
Ook wordt er geen “aankomst” verwacht. Ze zijn immers zo dichtbij – veel verschillende beschavingen. Bij een massaverschijnsel wordt eerder verwacht de onthulling van wat er al is en de onthulling van een lange geschiedenis van interactie tussen verschillende beschavingen. Dit omvat ook het verhaal van hoe de eerste mensachtigen op Aarde zelf arriveerden – dit is een lineair begrip. Een alomvattend, niet-linieer besef zal zodanig zijn dat mensen zich gaan realiseren hoe ze van rol-planeet veranderden, verschillende rollen speelden in verschillende incarnaties.
Het zal ook waardevol zijn om te ontdekken hoe de mensheid speelt met andermans scenario’s van gebeurtenissen in haar energie. Dat wil zeggen, onze historische gebeurtenissen waren in een andere vorm op andere planeten gespeeld. Wij creëren, net als in het theater, meestal geen unieke toneelstukken, maar ‘auteursproducties’. Dienovereenkomstig zullen mensen worden verteld hoe ze in andere werelden de problemen hebben opgelost waarmee de mensheid nu wordt geconfronteerd. En verder is de “keuze van de auteur” van aardbewoners – of deze tips te accepteren of iedereen “naar het bos te sturen”, te negeren, en nog een tijdje te spelen in onwetendheid.
Dit is waarop de collectieve perceptie zich aan het voorbereiden is. En onze buitenaardse familieleden hebben geen haast om ons dit op te leggen, om ons de keuze in deze tak van realiteit niet te ontnemen. Eerst kiezen we (onbewust voor de mind), en dan komt de fysieke manifestatie.
Вы говорили, что инопланетяне ориентировочно прибудут в 2027 году, а шухер начался уже сейчас. В США высокопоставленный военный «слил» информацию о захваченных технологиях нечеловеческого происхождения, да ещё и выступил перед конгрессом к тому же. То есть чёткие фото или видео инопланетных материалов, машин и т.п. мы увидим раньше?
❗️ОТВЕТ lee:
Кто-то и сегодня может увидеть инопланетян, а не «чёткое фото». Это тема частоты коллективных вибраций. Прогнозы о контактах – это прогнозы о том, когда коллективная частота «созреет» для того, что принять другие виды реальностей. И в текущем режиме это принятие растёт по экспоненте.
Видите ли, в основе этого вопроса не находятся «зелёные человечки» или «серые похитители», или «коварные рептилоиды». Все эти понятия как раз сдерживают контакт, поскольку они опираются на частоту страха и неприятия.
В основе этого вопроса лежит понимание того, что вы одновременно воплощены в разных мирах и в разных телах. Встреча с инопланетным разумом схожа со встречей себя же в другом воплощении. Пока этого восприятия нет, отдельные люди отдельно контактируют с тем, чему соответствует их уровень развития.
Также никакого «прибытия» не ожидается. Они и так рядом – множество разных цивилизаций. В массовом явлении ожидается скорее раскрытие того, что есть и раскрытие длинной истории взаимодействия разных цивилизаций. Сюда же можно отнести и историю того, как на саму Землю прибыли первые гуманоиды – это линейное понимание. Объёмное понимание будет таким, что люди осознают как менялись ролями-планетами, играя разные роли в разных воплощениях.
Ценным также будет узнавание того, как человечество обыгрывает чужие сценарии событий в своей энергетике. То есть наши исторические события в другом виде
разыгрывались на других планетах. Мы как в театре обычно создаём не уникальные пьесы, а «авторские постановки». Соответственно, людям будет донесено то, как в других мирах решали те проблемы, что нынче стоят перед человечеством. А далее «авторский выбор» землян – принимать эти подсказки или послать всех лесом и ещё поиграться в неведение.
Вот к чему готовится коллективное восприятие. А наши инопланетные сородичи не спешат нам это навязывать, чтобы не лишать нас выбора в этой ветке реальности. Сначала мы выбираем (неосознанно для ума), а следом приходит физическое проявление.
Je zal al wel eens gehoord hebben over ons holografische universum of de theorie die stelt dat onze werkelijkheid een gigantisch hologram is.
Ik heb het er al meermaals over gehad in verschillende lezingen en tal van wetenschappers houden er zich mee bezig en zijn net als ik er van overtuigd dat wij in een holografische illusie leven.
Dat lijkt voor veel mensen moeilijk te vatten te zijn maar eigenlijk spreekt het bijna voor zich.
Laat me het even uitleggen.
Wij beleven deze wereld, onze realiteit vanuit ons bewustzijn en laat ons om het simpel te houden even stellen dat ons bewustzijn zich vooral in ons hoofd bevindt want van daaruit ervaren wij onze realiteit.
We kijken, horen, ruiken en proeven deze realiteit en zelfs wanneer we voelen met onze vingertoppen worden die signalen omgezet naar elektrische impulsen die in onze hersenen terecht komen en daar geïnterpreteerd en vertaald worden in een gevoel.
Volledig in je lichaam zitten, is dus niet zo eenvoudig want het grootste deel van de tijd ervaren we ons lichaam via ons hoofd.
Wat de wereld om ons heen betreft, is het nog veel complexer want je ervaart alles vanuit hier.
Als je op de plaats bent waar je nu zit of staat en je gaat naar de andere kant van de kamer, wat nu daar is, en je komt daar aan en ben je opnieuw hier want ‘daar’ wordt ‘hier’ zodra je dat ‘daar punt bereikt.
Dat lijkt misschien een kneuterig woordenspelletje maar dat is het niet. Het wil immers zeggen dat de ervaring van deze werkelijkheid niet plaatsgebonden is. Onze ervaring is niet lokaal gedefinieerd.
We zijn altijd hier en zelfs een astronaut op de maan is vanuit zijn beleving nog altijd hier.
Ons plaatsgevoel is dus eigenlijk een illusie want het is onmogelijk om ons daadwerkelijk met ons bewustzijn fysiek te verplaatsen naar een andere plek.
Dat is ook zo met tijd.
Je leeft immers altijd in het nu.
Zelfs als je morgen een tijdmachine zou uitvinden en je zou naar de toekomst of het verleden reizen, ben je nog altijd in het nu als je daar aankomt.
Tijdreizen is dus strikt genomen onmogelijk want ook tijd maakt deel uit van die holografische illusie.
Deze illusie is tijdsgebonden en je belandt helemaal in die illusie als jij volledig aanwezig bent in je lichaam want als je dat doet, ben je helemaal hier en in het nu moment.
Je lichaam bevindt zich immers altijd in het nu.
Als je in je hoofd zit, kan je alle kanten heen, kan je in het verleden of in de toekomst leven en naar plekken reizen waar je dus niet fysiek aanwezig bent… in je hoofd.
Wie in zijn hoofd zit, is dus tijdloos aanwezig terwijl iemand die lichamelijk helemaal aanwezig is in zijn lichaam volledig tijdsgebonden deze werkelijkheid ervaart.
Dat lijkt op een een tegenstelling want net iemand die altijd in z’n hoofd zit en niet aanwezig is in zijn lichaam, zal meestal sneller verouderen en ziek worden.
Dat komt omdat wanneer iemand zich teveel in zijn hoofd bevindt, hij het contact met deze tijds-ruimte gebonden realiteit verliest en om gezond te blijven in dit hologram dien je volledig aanwezig te zijn in deze illusie waarvan het lichaam deel uitmaakt.
Iemand die teveel in zijn hoofd en het denken zit, is iemand die om welke reden dan ook zich niet volledig wil verbinden met dit hologram.
Meestal komt dat omdat bepaalde eigenschappen van dit hologram door die persoon niet gevoeld willen of kunnen worden of omdat de persoon in kwestie gewoon het voelen, wat ook een tijdsgebonden onderdeel is van dit hologram, te beangstigend en te confronterend vindt.
Als je te weinig in dit tijdsgebonden lichaam aanwezig bent, krijg je op lange termijn en afhankelijk van jouw constitutie lichamelijke problemen en als je dan niet oplet, ga je je nog meer terugtrekken in je hoofd terwijl je lichaam gewoon schreeuwt om meer aandacht en meer in het nu te zijn.. aanwezig in het voertuig dat je hebt om te navigeren en deze realiteit te ervaren.. je lichaam.
Deze realiteit is best heftig.. De tijdsgebonden effecten ervan zijn soms mensonterend en lijken niet te passen me wie we soms al voelen te zijn.
Dit bestaan is een voortdurend evenwicht zoeken tussen de oneindig aantal mogelijkheden van de gedachten in jouw hoofd en de zich beperkende realiteit van jouw lichaam.
Het is een evenwichtsdans tussen de tijdloze elektrische impulsen in jouw hoofd en de frustrerende fysieke beperking van het hier en nu.
Verzetten heeft weinig zin, afsluiten voor het ene of voor het andere ook niet. De kunst bestaat erin het juiste evenwicht te vinden tussen de oneindig aantal mogelijkheden van de gedachtewereld en de vaststaande biologische processen van jouw lichaam.
Wanneer je dat evenwicht vindt, en dat kan, dan komt één van de vele mogelijke scripts van deze werkelijkheid naar jou toe die perfect past bij jouw oorspronkelijke bewustzijn en dat willen we tenslotte allemaal..
want eerlijk is eerlijk.. ik ben alvast het vechten beu.. daarom ga ik in Juli ook lekker op vakantie naar de bergen…
Haaa! Heerlijk die hoge toppen van Zwitserland waar ik ook zoveel tijd van mijn jeugd heb doorgebracht, tijd die wel niet bestaat maar dat nu even terzijde..
Je kan je trouwens meteen zelfs afvragen of Zwitserland wel bestaat zolang je er niet bent want Zwitserland is daar en ik ben hier en daar is er niet en ik zal er nooit geraken.
Ik ga dus in juli op vakantie in en met mijn hoofd want ik ga eigenlijk niet eens naar Zwitserland want Zwitserland ligt daar en het moment dat ik er daar aan kom, ben ik opnieuw hier.. Ik ga dus helemaal nergens heen.. Frustrerend is dat!
—>
Hetgeen ik hier allemaal vertel, is voor een groot deel het gevolg van de gedragingen van licht. licht maakt het mogelijk dat wij deze tijdsgebonden realiteit ervaren en dat is erg vreemd omdat licht zelf geen tijd ervaart. Iets wat tegen lichtsnelheid reist, ervaart immers geen tijd. Dat weten we sinds Einstein op de proppen kwam met zijn relativiteitstheorie. Licht staat dus op een bepaalde manier buiten deze werkelijkheid.
Dat geldt niet voor geluid want door het tijdsgebonden karakter van geluid, vibreert het mee met en in deze werkelijkheid en is het daarom ook een perfecte tool om rechtstreeks in te grijpen in de fysieke wereld. Het goeie nieuws is echte dat licht kan omgezet worden naar geluid en andersom… Dat creëert best wel mogelijkheden..
Fragment uit de belevingenserie van Martijn van Staveren “Buitenaards contact is werkelijkheid” in Groningen (9 juni 2023)
In deze wereld is geen behoefte na “overlijden” om terug te gaan.
Martijn: In deze wereld, een wereld als deze, heb je te maken met de collectieve intelligentie wat bij deze werkelijkheid hoort. De Indianen noemen dat de Cloud People, dat je neurologische bewustzijn, dat is de identiteit, dus als jij achterblijft en iemand anders overlijdt dan vanuit de plek als jij het waarneemt, dan zie je dat die persoon overlijdt en gaat de drie dimensionele intelligentie van die persoon, hoort bij het lichaam, is de persoonlijkheid, die gaat als het ware in water op. Die wordt eerst verbrand of je gaat de grond in, je lichaam, maar uiteindelijk zijn we allemaal watermoleculen en keren terug in de waterintelligentie van de blauwe planeet van deze wereld. En dat gaat ook in de Cloud, dat is een digitaal woord, de Cloud, maar is echt in het Engels -de wolk van het leven- daarin liggen alle facetten van iemand opgeslagen.
Op het moment dat jij nou hier weggaat uit deze werkelijkheid, dan word je driedimensionale persoon, Martijn van Staveren, de driedimensionale persoon, de identiteit van het lichaam en dus ook het denken, dat bij stoffelijk, bij dit lichaam hoort, dat blijft aan de aarde verbonden en gaat op in het veld van de aarde. Wat je dan zou kunnen zeggen als je iemand tegenkomt, iemand die weer terugkeert naar deze wereld, dan komt het eigenlijk, uit de collectieve intelligentie van de aarde, maar dat is niet de persoon zelf. Omdat de persoon, het Wezen, de persoon zelf uit een andere wereld, die is niet overleden, want die moet je bekijken vanaf die plek van de persoon. En dat is een compleet andere werkelijkheid, die merkt dat de werkelijkheid losgaat en die blijft gewoon overeind en wordt alleen maar completer en vollediger en is in een andere dimensie.
En als je daar nou naast zou staan en je zou samen die reis maken, dan zou je samen, als je alle twee ook samen zijn vertrokken, of door de parasitaire besmetting bent geraakt waardoor je bent ingepakt door deze dimensie, als dat de route zou zijn, dan zou je samen overlijden en de werkelijkheid uit je wegtrekt, dan kijk je naar elkaar en zeg je van: Uh,,,,,,nou,,,,,,daar zijn we mooi vanaf. (Ik heb daar geen andere woorden voor. Mijn uitspraken zijn verbonden aan de situatie NU op aarde.)
De aarde is een NO GO ZONE. Dat is waar de buitenaardsen helemaal niet staan te springen om deze wereld in te gaan. Deze wereld wordt gezien als een heel zware zwarte zwerm parasitaire infectiehaard. Alle beschavingen die de aarde bezoeken doen dat op uiterste zorgvuldigheid en zijn zich heel erg bewust van wat er kan gebeuren. En er zijn behoorlijk wat buitenaardsen die in andere tijden hier in de wereld gekomen zijn, die gecrasht zijn, met hun bewustzijn en technologie in de wereld en verstrikt raakte in deze werkelijkheid, die zijn er ook. Misschien ben jij er wel één van. Ik weet het niet. Niemand weet het, maar al dat soort dingen gebeuren.
Dus je weet over het gevoel – ga je terug naar deze wereld- is verbonden aan het moment waar we nu zitten met de parasitaire besmetting die er doorheen loopt, is dat heel erg weinig aanwezig in procenten, maar in aantallen best wel groot. En dan is dat niet zo dat we teruggaan in de vorm van “ik word opnieuw geboren”, maar dan zijn er speciale acties en ook teams, groeperingen, die samen werken met anderen die zich bewust verbinden met de coördinaten van een infectiehaard waardoor ze juist hier terecht komen. Dus die zijn er ook. Ik heb dat gedaan. Maar dat zie ik niet als de reïncarnatie. En niet als een lolletje.
Dus, door wie word je bezocht, als je moeder of je zuster of je broer iets heeft laten horen? Welk model is het? Hoe diep willen we geconfronteerd worden? En hoe groot is de behoefte en gehechtheid vanuit onze derde dimensie aan degene die overleden is? Als mijn moeder straks overlijdt, die is nu 78, die gaat nog 300 jaar mee, zegt ze, en dat zal ook… Omdat ik ontzettend veel van haar hou als Wezen – mijn moeder is een hele lieve vrouw, echt een schat en ook zij dobbert in allerlei stukken net zoals wij allemaal. We zijn allemaal uit een andere wereld gekomen. Het is hier moeilijk en lastig.
Als zij weggaat, dan zou ik dat heel fijn vinden vanuit de derde dimensie, dat ik een bezoek krijg van haar. Maar ik weet, dat er niemand is die die bezoeken echt gaat brengen. Dus ik zal waarschijnlijk ook nog een paar keer getest kunnen gaan worden op mijn gehechtheid – die ik op voorhand al zwaar en verslagen – zal ik ook nog wel eens getest kunnen worden hierop. Dat zijn stevige programma’s, maar daar is een ander Weten in ons waarmee we dat contact met die ander kunnen onderhouden. We moeten dat niet via een model doen. We moeten heel goed waakzaam in zijn, want poehhh……ze zijn zo slim, ze zijn zo slim dat ze anticiperen, ze rekenen op onze “behoefte van”, dat we “nodig hebben dat”…
Dat is zo is zo diepgeworteld, dus ik zou eigenlijk willen zeggen van: geen contact op die manier, boven alles!!! En mijn vertrouwen, … mijn verbinding met degene, wie het is, waar die persoon ook is, in volwaardigheid hieruit, eens komt het moment dat je elkaar weer ziet. En dan hoef je helemaal niet mijn moeder te zijn, in mijn voorbeeld, dat was de constructie die hier is georkestreerd of geënsceneerd. Maar wie je bent, ik heb je hier leren kennen en zoals ik hier van je hou, zo hou ik daar ook van je. En misschien leef je daar wel in een heel andere sterrenwereld, hele andere functie, ……maakt niks uit Ik zie je en zal ik je dan in mijn armen houden en nog een keer bedanken voor het feit dat jij mijn moeder en mijn liefdeskracht bent geweest als moeder.
Maar ik ga niet koppelen daaraan. Ik zeg het op deze manier om even een stukje van mezelf te laten zien, om te kijken ook voor ons, zijn er nog haken en ja, het kan behoorlijk verwarrend zijn, dit soort dingen. Maar waarachtig bewustzijn … daarvoor is moed nodig en kracht. We worden zwaar onder druk gezet als mensheid door tekorten, door angsten, door pijnen, door behoefte aan liefde en als je man die je zo ontzettend veel van houdt, is gegaan … het is een onnatuurlijke situatie. Het is ook ongeoorloofd, het is niet toegestaan. In vrije werelden is het niet toegestaan dat als iemand uit de werkelijkheid weggaat waar je een ervaring hebt, dus door middel van je bewustzijn of technologie een uitstap maakt, is niet toegestaan, als iemand overlijdt (wat wij zien als overlijden), dat daar het geheugen op blokkeert, dat is het niet toegestaan. Er zijn hier oneigenlijke situaties aan de hand. En het lijden en het verdriet en alle spirituele modellen daaroverheen die dat verzachten, is allemaal hartstikke mooi dat het er allemaal is. Maar het verzacht ons zo diep dat onze kracht daardoor weggaat, maar het is niet toegestaan dat jij niet contact kunt hebben met degene die heeft geëxcubeerd uit zo’n wereld als hier.
Met andere woorden: als jouw partner of jouw moeder of jouw zusje of jouw tante of wie dan ook, waar je een ongelooflijke diepe connectie mee hebt, uit jouw leven weggaat, is het in een wereld waar geen parasitaire besmetting is maar hoog geëvalueerd bewustzijn, is het volstrekt normaal, dat je ter alle tijden met elkaar kunt communiceren.
Dat gebeurt hier niet, hier vindt een verbreking plaats en dat heeft een ten spijt voor alle mensen die denken dat het gewoon een afspraak is en het allemaal goed is, dat is niet zo. Binnen alle grote confederaties van de interdimensionale groeperingen is dit een hele grote zorg omdat het ons heel veel extra verdriet en pijn geeft bij het verlies van iemand. Dat je alleen achterblijft en dan kun je nog een foto neerzetten en een kaarsje en kun je verbinden en dat is er allemaal wel en dat is gewoon ook onze kracht, dat is onze kracht, maar het is niet bevorderlijk voor ons geestelijk welzijn.
Het gaat lijnrecht in tegen de basisvibratie van openheid. Niemand hier op deze wereld zal kiezen uit zichzelf, dat is de vrije geesteskracht, voor het feit dat: “lieve schat, ik ga jou missen, dag mam, dag lieverd, dag lieve partner”. Er is niemand die zou zeggen: nou ga jij weg en dan kies ik ervoor dat ik daarna de rest van mijn leven jou niet meer kan zien, jou niet meer kan voelen, je niet meer kan aanraken, je niet meer kan ruiken, niet meer met je kan communiceren, alleen nog maar een herinnering heb of pijn in mij draag. En dat ik daar wel met mijn eigen kracht doorheen kom. Er is niemand die er uit vrije kracht – je moet de kosmische logica erbij pakken- er is niemand die daarvoor kiest, dit is voor ons gekozen en daar moet ook een einde aan komen.
Ik kom uit de wereld van Antarrah en wij werken aan het beëindigen van dat tragische programma. Daar ben ik al mijn hele leven mee bezig. Daar ligt ook mijn grote hart, waar mijn passie en gevoel ligt. Dat is voor mij ook een extreem belangrijk iets omdat we er een compleet andere beschaving door worden. Als dit opengaat – en dit moet opengaan – want het heeft ook te maken met onze eigen verdichting, dus daarom is deze informatie, wat puur trilling is, is heel erg belangrijk om het gewoon te benoemen. Alles wat ik zeg heeft al zijn kanttekeningen en keerzijde. Er zijn ook mensen geweest waarvan de kinderen uit het leven waren gestapt en die hadden juist op die manier de kracht om door te gaan. En kwamen ze bij mij: Nou, gefeliciteerd, je hebt al mijn stoelpoten weggezaagd. Dus dat is heel diep, dat is wel wat hé! En daar ben ik mij bewust van……ik voel het ook echt op mijn borstkast een job om daar over te praten dat zoveel pijn geeft. Wie ben ik om pijn te veroorzaken? Wie ben ik om een ander, als ik weet hoe het zit, om daar niet over te spreken? Ik ben ik en ik spreek daarover, omdat de val en het opstaan van het bewustzijn heeft alles te maken met de ontstaande zogenaamde dood. En de leugen die eromheen gesponnen is.
En op een gegeven moment moet je gewoon daarover gaan spreken. En als je het gaat zien en je gaat het voelen, je gaat die grotere werkelijkheid erachter voelen, dan is het zelfs, zoals ik het zelf ervaar, is het zelfs een gift om te weten dat er niet terug gecommuniceerd wordt door overleden personen omdat dat iets anders is. Maar dat het oneindig geduld en weten in mijzelf is van: er komt een moment en dan zie ik je weer. En ik kan aan jou denken, met mijn aandacht die ik aan jou geef. Die komt dan kwantum bij jou terecht. Dus ik kan op mijn manier wel communiceren. Ik doe dat vanuit mijzelf en die lijn, die voelt heel schoon. En die mensen en ik heb met meerdere mensen dit soort processen mogen doorlopen, daar voel ik mij ook heel verantwoordelijk omdat ik degene ben die de zaag pakt en de stoelpoten eronder uitzaagt. Maar ik heb het met meerdere mensen het mogen doen, doorlopen en die mensen hebben allemaal gezegd naar verloop van tijd: “Ik moest gewoon nog veel dieper uithuilen. En toen ik helemaal uitgehuild was tot op de bodem, toen kon ik de rust voelen. En toen voelde ik ook van, ja, ze zijn er gewoon en daar heb ik ook gewoon weten in”.
En dat moment, dat is er gewoon, dat bestaat, ze zijn ergens. Ik hoef ze niet in een soort gehechtheid en pijn met een soort claim van het eigen levensgeluk, hoef ik ze niet constant in mijn leven terug te halen. Want daar ben ik mijn hele leven mee bezig geweest. Tien jaar lang ben ik bezig geweest om die mensen in mijn leven terug te halen en nu voel ik eindelijk VRIJHEID! En dat is dus de grote schil eromheen, waar ik het over heb. Er zijn andere dingen aan de hand en wij moeten daarnaar durven kijken voor onszelf, maar ook voor de wereld.
Kwantum, bewustzijn bevrijdt, als wij onszelf deblokkeren.
Bron: Martijn van Staveren, “Buitenaards contact is werkelijkheid” in Groningen (9 juni 2023), d2
Met dank aan Anita Rubie voor het maken en delen van dit transcript en aan Stichting Earth-Matters voor het organiseren van de bijeenkomsten.
The world will only survive and thrive through love and connection. A real civilization can’t be built without a clear perception of the magic and miracle of existence. If we’re astonished and moved at the fact that anything exists and that beauty is exploding everywhere we’ve become partners to the spirit that creates everything.~~ De wereld zal alleen overleven en gedijen door liefde en verbinding. Een echte beschaving kan niet worden opgebouwd zonder een duidelijke perceptie van de magie en het wonder van het bestaan. Als we verbaasd en ontroerd zijn over het feit dat alles bestaat en dat schoonheid overal explodeert, zijn we partners geworden van de geest die alles creëert.
Veel van onze verwondingen vinden plaats voorafgaand aan het verwerven van taal en kunnen niet worden genezen door denkpatronen in twijfel te trekken en te reorganiseren. Met andere woorden, we kunnen onze weg niet vinden uit trauma, gehechtheid en narcistische verwonding…
Aanmoediging om “er gewoon overheen te komen, het is gewoon je ego, laat het gewoon zijn, het is niet wie je werkelijk bent” wordt door een ontstoken zenuwstelsel ervaren als de actie van empathisch falen, agressie en psychisch geweld.
Wanneer de verloren wees-kinderen van psyche en soma komen om vastgehouden te worden, zijn ze niet zo geïnteresseerd in onze kristalheldere analyse, afstandelijke getuigenissen en fantasieën over ‘meesterschap’ of krachtige spirituele inzichten.
Ze verlangen naar iets anders… naar jou, naar je hart, naar je vasthoudendheid. Om te weten dat je dichtbij hen zult blijven, dat je ze niet in de steek zult laten of te schande zult maken, dat je je best zult doen om ze een toevluchtsoord en veilige doorgang te bieden om naar Huis te komen, om uit die bevroren, gekristalliseerde staat geholpen te worden en weer te leven .
— Matt Licata
*
We worden hongerig voor spiegels als we geen ouders hadden die ons als het Goddelijke Kind zagen en ons aanbaden.
Onze geest, lichaam, innerlijk kind wordt chronisch hongerig naar de ervaring de “oogappel” te zijn – dat gat in de ziel, in de psyche verandert in een permanent plakboard in het zelfbeeld van onze psyche … totdat we, onwillig of uit eigen wil, het proces van inwijding aangaan, het proces van psychologische transformatie.
Overleven als een outcast vereist dat je sterk genoeg bent om alleen te staan, vertrouwend op de eigen individuele waarheid.
—Marion Woodman
*
Kinderen hebben de bevestiging nodig dat ze inderdaad een goddelijk kind zijn, en ze voelen zich om iets minder beledigd. Aanvoelen, zoals alleen kinderen dat kunnen, dat je ouders dat aanzien niet hebben, dat visioen van je verschijning in de wereld, is een wond die zowel twijfel als woede oproept. We gaan dan verder om hetzelfde verhaal te creëren in de volgende generatie, en niet alleen dat, we creëren een gevoel van verlatenheid in de natuur en in de buiten – wereld. Onze waarde aan de wereld moeten bewijzen is zo gewoon dat we denken dat het een basisinstinct is.
Maar is het dat? En is het normaal om de natuur te zien als een machine die we voor ons persoonlijk voordeel kunnen gebruiken in plaats van als een magische gebeurtenis waarvan we het voorrecht hebben om getuige te zijn van en waaraan we kunnen deelnemen? Om als kind gewaardeerd te zijn voor iemand te zijn in de wereldg is niet het compliment dat we denken dat het is. We zijn eigenlijk beledigd als we worden aangezien voor een bundel talenten in plaats van een goddelijke ziel, en dat geldt voor iedereen, elk wezen. Kinderen voelen dit instinctief, maar uiteindelijk leren ze de belediging te overschrijven. Ze leren om te blijven proberen hun waarde te bewijzen.
YuuMei-kunst
We zetten ons in voor een levenslange Sisyfus-inspanning, maar de steen rolt steeds weer de heuvel af. We accepteren de spelregels die tegen ons zijn opgetuigd. We kunnen op de één of andere manier niet zien wat er ontbreekt. Het is een paradigma, het is een hele cultuur waar liefde en eerbied voor het leven was verwijderd, waar oordeel en terughoudendheid de norm zijn.
Er wordt van ons verwacht dat we gladiatoren worden in een systeem van competitie en conflicten. Onder deze omstandigheden is het praktisch onmogelijk om onze ogen te openen voor het Constante Wonder. Ons leven speelt zich af in een permanente “van het kastje naar de muur,” met weinig tot geen rust. Zelfs als we geld en vrije tijd krijgen, weten we nauwelijks wat we ermee moeten doen. Hoe zouden we dat weten, gezien het soort onderwijs en socialisatie, relateren, dat we hebben?
Ik denk dat het aan ieder van ons is om een visie te bedenken die empathie en verwondering aan de basis legt van ons persoonlijke leven. De wereld zal alleen overleven en gedijen door liefde en verbinding. Een echte beschaving kan niet worden opgebouwd zonder een duidelijke perceptie van de magie en het wonder van het bestaan. Als we verbaasd en ontroerd zijn over het feit dat alles bestaat en dat schoonheid overal explodeert, zijn we partners geworden van de geest die alles creëert.
