De mensen van de straat, zij hebben een band en een pact – Deel 2

Wat is het toch eigenlijk allemaal goed geregeld in deze matrixrealiteit. Ja! Ik vind: iedereen moppert er maar zo over de hele tijd, maar dit mag ook wel eens gezegd worden. Hoe fantastisch is het dat er een systeem bestaat dat perfect weet op welke knoppen er gedrukt moet worden om de mens zich klein, waardeloos, machteloos en net niet echt goed te voelen, of zich niet te laten realiseren dat het om hem of haar draait? En dat daarvoor voor iedereen een ‘programma op maat’ is, dat ook weer perfect aansluit op het ‘programma op maat’ van iemand anders.

Zojuist kwam ik bij het hond uitlaten Amanda tegen, die ook haar hond aan het uitlaten was. Ze komt binnenkort nog koffiedrinken, maar ze is nu bezig de dingen op de rit te krijgen. Ze zag er behoorlijk goed uit. Zeker in vergelijking tot een paar weken geleden.

Amanda vertelde mij dat ze na ons avontuur, ’s avonds bij haar dochters thuis bezoek had gehad van ‘de crisisdienst’. Ik heb even gegoogled wat dat is, het is een dienst (als onderdeel van GGZ) van het ministerie van Volksgezondheid, Welzijn en Sport, die hulp komt opdringen. Bijvoorbeeld als je 113 hebt gebeld, ongeacht of alle medewerkers in gesprek waren of niet. (Je kunt daar dus zelf om gevraagd hebben.)

De knoppen van mijn ‘programma op maat’ werden even betast bij het lezen van wat de crisisdienst is: opgedrongen hulp, ‘dwangopname als je een gevaar vormt’. Dit is zo ongeveer my worst nightmare. Dan heb je niet meer te maken met goedbedoelende freelance therapeuten, maar met goedbedoelende fulltime hardcore therapeuten!

De mijnheer van de crisisdienst heeft goedbedoeld tegen Amanda gezegd: ‘Maar jij kunt wel dood willen, maar denk er eens aan wat jouw dochters daarvan vinden en hoe het voor hen is, als jij er niet meer bent.’ Dit had Amanda diep geraakt, vertelde ze.

De naam ‘Crisisdienst’ vind ik behoorlijk goed gekozen.
“Dingdong, voel je je alweer wat beter Amanda? Mooi, wij zijn van De Crisisdienst. We sturen een psycholoog op je dak en zelf zijn we ook behoorlijk goed in de levering van crisissen op maat. Je dacht toch niet dat het om jou ging? Haha, malle meid, je moet er voor anderen zijn. Denk eens even na, dat heb je toch al je hele leven gedaan? Daar was toch helemaal niks mis mee? Je kent die uitspraak toch wel? ‘Verbeter de wereld, begin met jezelf weggeven.’ Jij wilt toch ook een betere wereld, Amanda? Je bent een dóchter, een móéder, een vróúw! Dat zijn serieuze rollen op dit wereldtoneel, begrijp je dat?”

Amanda heeft inmiddels een afspraak gehad met een GGZ-psycholoog, maar ze gaat niet meer naar hem terug. Ze had geen klik met hem en hij wilde alleen maar een stempel drukken, zei ze. Bovendien moest ze een vragenlijst invullen en die hij haar zou toesturen, maar dat heeft hij niet gedaan. Dat zei genoeg, vond Amanda. Ze gaat nu zelf naar een hypnotherapeut.

Binnenkort begin ik een Mogelijkhedendienst. Dat is een dienst waar je vrijwillig gebruik van kunt maken en die mensen laat zien dat er meer mogelijkheden zijn dan je denkt. Je hoeft daar niet uit te leggen waarom je je net niet of helemaal niet goed voelt, want dat snap ik zo ook wel, maar het mag best als je je verhaal kwijt wil. Ik weet zelf ook hoe fijn het is, als er iemand open en met volle aandacht naar je luistert, zonder je te voorzien van kleinerend ongevraagd advies of opgedrongen hulpverlenerschap.

Ik ga niet therapeutiseren en ook geen stempels drukken, aan modellen heb ik een broertje dood. Ik ben namelijk een Therapeut van Niets. Ik heb daartoe een opleiding van Niets en ook nog zonder diploma’s.
Een fijne bouwvakker is nog even bezig aan mijn Ruimte van Niets. Hij heeft onlangs een raam in het platte dak gemaakt waardoor je heel fijn naar Niets kunt kijken (zie boven).

Niets is eigenlijk Alles
(in potentie)

P.s. Hoewel ik last heb van (bewustzijns)groepstrauma, geloof ik heel erg in Samen, maar dan in de zin van Doe-het-niet-alleen. Bram Vermeulen schreef en zong er een mooi lied over. Ik kocht zijn plaat meer dan 30 jaar geleden op de Noordermarkt in Amsterdam, bij een kraampje met tweedehands LP’s. De man van die kraam had dat speciaal voor mij geregeld. Je kunt het lied tegenwoordig ook op Youtube beluisteren. Ik zou graag willen zeggen: Play it fucking loud! En luister goed naar de allerlaatste zin. 🙂