Familieopstelling (op zoek naar je Ware zelf)

Als je niets meer met spiritualiteit te maken wilt hebben, maar er toch een boek over wilt lezen, dan kun je bovenstaand boek helemaal veilig lezen. Het is een boek van Kluun. Veel mensen kennen zijn eerste (autobiografische en sappige) boek Komt een vrouw bij de dokter. Over een man die samen met een vrouw en een dochter een gezin vormt, tot het moment dat die vrouw op nog heel jonge leeftijd overlijdt aan kanker. (Familieopstelling is het vervolg op dit boek.)

In de laatste fase van het leven van die vrouw, gaat de hoofdpersoon ‘vreemd’ met een andere vrouw en dat vinden wij op aarde heel erg schokkend, slecht en vreemd. Omdat het met naaktheid te maken heeft en met liefde (en helemaal niet met angst).
Ik moet nu ineens denken aan dat er bij de laatste taskforcedag iemand vertelde dat ze voor het eerst naar een dag van Martijn was en dat al heel lang wilde, maar niet kon omdat ze al heel lang voor haar man fulltime mantelzorger is. En hoe blij ze was dat ze er nu was en dat ze het vaker ging doen.
Deze mevrouw ging niet vreemd! Juist niet! Ze ging gewoon uiteindelijk. En het beviel haar. Dat was de naakte waarheid. En ik was blij dat ze dat met ons deelde. Daar vallen de dingetjes van op hun plek. Deze mevrouw heeft nog geen tijd gehad om te mopperen over het woord ‘volgeboekt’ uit liefde voor haar man.

Maar dit boek dus:
De hoofdpersoon vrijt in dit vervolg op Komt een vrouw bij de dokter met de ex-vrouw van zijn beste vriend. En omdat dit the bloody limit van losbandigheid is, gaat hij uiteindelijk een spirituele cursus doen op aanraden van diezelfde beste vriend (die al ervaring heeft met zo’n spirituele cursus en volgens mij kampt met het misverstand dat vrouwen bezit zijn en ondanks die cursus ook nog steeds met pijn en trauma).

Het is een groot en hardnekkig misverstand dat vrouwen bezit kunnen zijn, maar dat komt ook door één van de zeventien geboden uit de nieuwe bijbelvertaling:

Zet uw zinnen niet op het huis van een ander, en evenmin op zijn vrouw, op zijn slaaf, zijn slavin, zijn rund of zijn ezel, of wat hem ook maar toebehoort.’

Dat gebod is zo sterk dat het ook nog werkzaam wil zijn, als je al lang gescheiden bent en helemaal niks (meer) met het Christelijk geloof hebt. Veel mensen komen daarvan in de spiritualiteit terecht, oftewel: van de regen in de drup.
In bewustzijnsgroepen heb ik overigens ook met een man te maken gehad die maar niet wilde begrijpen dat vrouwen géén bezit zijn. Die dacht heel ruimdenkend dat je een vrouw zou kunnen delen, kunt afpakken of vasthouden (die eerste twee dingen gingen om mij, terwijl ik juist al heel lang aan iedereen duidelijk probeer te maken dat ik van mezelf ben en andere vrouwen van hunzelf!).

Wat ik zo mooi aan dit boek vind, is dat de hoofdpersoon/auteur helemaal eerlijk is (of misschien bijna helemaal eerlijk) over zijn handelen en denken. Hij wil verschillende keren weggaan van die spirituele cursus en dan voel je het dilemma van ‘shit, ik moet geloof ik iets aan gaan en dat is gerust een beetje waar, maar er zit hier ook iets anders door, dat me helemáál niet aanstaat en er moet ook iets bij, dat er niet in lijkt te mogen.
Ik herken dit heel erg. Hoe vaak ik mijn tas wel niet gepakt heb op zo’n spirituele cursus.

En wat ik ook mooi vind aan het boek is dat de hoofdpersoon tijdens de cursus boos moet zijn op zijn ouders en dat hij dat niet doet, maar het bij zichzelf houdt en dat ook heel duidelijk inbrengt. Het gaat zo:

‘Omdat iedereen een mate van boosheid voelt ten opzichte van zijn ouders’
‘Ik niet.’ […]
[…] ‘Maar misschien is het wel zo dat jij in je script hebt geschreven dat je niet boos mag worden. Dat je altijd lief moet zijn. En daarom kun je niet eens een boze brief aan je …’
‘Nou moet je ophouden godverdomme,’ roep ik. ‘Ik word doodziek van dit gelul. Dit is waar ik al bang voor was toen ik al die formulieren van jullie moest invullen. Het is precies wat jullie altijd doen, het hele trucje: leg de verantwoordelijkheid van je kutleven lekker bij je ouders. Denk je echt dat ik daarin trap? Ik kom hier verdomme omdat het niet goed gaat met mij, omdat ik er een puinzooi van heb gemaakt. Weet je wat mijn vader in zijn leven heeft gedaan? Nou? Dat zal ik je eens zeggen: mijn vader heeft zich opgewerkt uit een arbeidersgezin van acht kinderen door zes dagen per week in een textielfabriek te zwoegen en elke avond, jarenlang, te studeren voor zijn mulodiploma om zo genoeg geld te verdienen om zijn gezin het leven te geven dat hij zelf nooit had. Dát is mijn vader! Hij zag hoe ongelukkig mijn moeder was door alle ruzies bij haar thuis en dus heeft hij haar daar weggehaald en gelukkig gemaakt. Zestig jaar lang is hij lief voor haar geweest en hield hij van haar. Dát is mijn vader! Dus ga mij nou niet vertellen dat ik de ene na de andere relatie naar de kloten help, omdat hij op zaterdagochtend niet kwam kijken als ik moest voetballen. Flikker toch op! Ik word doodziek van al dat gezever over een moeilijke jeugd. En maar zeiken van “Mijn vader begreep me niet” en “Het kwam allemaal doordat hij zo strenggelovig was”. Ik kom hier godverdomme omdat ik woedend ben op mezélf, niet op mijn vader. Mijn vader heeft met alle liefde die hij in zich had gezorgd voor mij, mijn zus en mijn moeder. Basta. Wat een gezeik zeg, gatverdamme.’

Ja, dat mag ook wel eens gezegd worden, natuurlijk. Al is het in een boek. Uiteindelijk doet hij ook een familieopstelling en daar heeft ie best wel wat aan. Misschien wel omdat hij zichzelf in die cursus bracht en niet zomaar akkoord ging met alles. 🙂

2 gedachtes over “Familieopstelling (op zoek naar je Ware zelf)

  1. Mmm.
    Dus zijn vader heeft zich volledig gericht op het redden van zijn geliefden, zich uitsluitend gefocust op de noden van anderen, geen ruimte gegeven aan zichzelf en tegelijk zijn kinderen opgezadeld met een schier onnavolgbaar voorbeeld van opoffering en toewijding. Dat moet een interessante familie-opstelling zijn geworden. 🙂

    • Klopt, die familieopstelling gaat over de Tweede Wereldoorlog. Dus ja… ga dat boek maar lezen (of niet). ‘Tweede Wereldoorlog’ en ‘Verantwoordelijkheid’ zijn twee woorden die met elkaar te maken hebben. Daar kun je dus alleen maar ‘betrokken’ bij zijn. Schuld bestaat niet en een oplossing binnen hetzelfde ook niet. 🙂