The world of the Normal

‘Onvrijheid’ en ‘normaal’ lijken met elkaar te maken te hebben. Sinds corona heb ik nog nooit zo vaak het woord ‘normaal’ gehoord. Vooral dat ik dat ff moet doen. Of dat we dat allemaal moeten doen of daarnaartoe gaan, naar een ‘nieuw normaal’. Ik vraag mij af: hoe moet dat precies en waar ligt het? Maar eigenlijk hoef ik het niet per se te weten. Ik heb al een vaag idee wat de bedoeling is en ik ga er niet aan meedoen.
‘Normaal doen’ betekent in de praktijk dat je geen onverwachte dingen doet. Daar houden veel mensen niet van. Meestal worden die onverwachte dingen dan ook onvolwassen, kinderachtig of emotioneel genoemd. Dat mag niet: het moet voorspelbaar en weldoordacht zijn. Dat is normaal.

Hooggevoelig is abnormaal
Ik heb laatst iets heel abnormaals gedaan. Het was bij mijn buurjongen die nog maar net 19 is, maar wel al heel volwassen. Hij heeft een rijbewijs, een auto en hij kan al alcohol kopen.
Met zijn vader had ik na mijn abnormale actie een uitwisseling over wat normaal is. Hij legde mij uit dat het heel normaal is onder jongeren van deze leeftijd dat er elke vrijdagavond tot vroeg in de zaterdagochtend feestjes worden gegeven met geluid en alcohol (sindsdien weet ik dat ‘mijn eigen’ kinderen niet normaal zijn en daar ben ik best blij om). Ik legde mijn buurman uit dat ik wilde slapen op tijdstippen waarvan ik dacht dat ze normaal waren. Dat begreep hij, maar toen zei hij dat ik hooggevoelig was. Daar trapte ik niet in. Ik noem mezelf nóóit hooggevoelig. Stiekem betekent dat namelijk ‘zeurkont’ of ‘abnormale’. Er zijn wel honderd boeken geschreven en minstens zoveel cursussen gegeven om hooggevoeligheid als kracht te zien, maar in de ‘normale wereld’ wordt het alleen maar tégen je gebruikt. Dus: zeg dit nooit over jezelf of blijf hardnekkig ontkennen!

Een heel duidelijk gevoel
Oké, mijn kinderachtige actie ging zo. Na weer een nacht wakkerliggen door een alcholfeestje van mijn buurjongen en enkele keren in afnemende schaal vriendelijk vragen of het allemaal zachter kon, werd ik (inmiddels) dezelfde dag wakker met een heel duidelijk gevoel in mezelf. Ook mijn middelste zoon had lang wakker gelegen en was die nacht ziek en jarig geworden. Daar werd mijn gevoel nog duidelijker van.
Kortom: ik wilde een duidelijke uitwisseling met mijn buurjongen en dus belde ik bij hem aan, maar toen hij zag dat ik het was, wilde hij niet open doen. (Natuurlijk dronk ik eerst een kopje thee uit mijn favoriete theebeker, zie boven.)
Mijn buren hebben een ouderwetse trrrrrring-bel. Dat bracht mij op het idee om mijn boodschap over te brengen in een soort Morse-code. Ik vond mijn boodschap zelf behoorlijk genuanceerd en vooral muzikaal geformuleerd (en er ging heus wel even door me heen dat dit een redelijk onverwachte actie was van mezelf, maar ik bedacht me: misschien beter dan taal). Zijn ouders – die een weekendje weg waren omdat ze hooggevoelig zijn en hun kinderen toch alle vrijheid willen geven – vonden dat naderhand niet normaal en kinderachtig van mij en ook vonden ze dat ik met mijn buurjongen volwassener (boven mijn buurjongen staand/verstandiger) om had moeten omgaan.

Ik vind het prima om kinderachtig genoemd te worden. Er is niks mis met kinderen. Ik heb ze nog nooit gezien of behandeld als inferieure volwassenen (ik sta niet boven ze), maar dan vind ik het wel fair als ze mij (en mijn gezin) ook niet zo zien en behandelen. Ik wil ook best niet-normaal zijn, maar hooggevoelig ben ik niet. Het woord heeft wel iets aantrekkelijks als ‘beter voelend dan de rest’ zoals hoogbegaafd ook altijd iets lijkt om trots op te zijn. Het verschil met hooggevoelig is dat bijna niemand dan zegt: ‘O, als jij het zo goed aan kan voelen, zal het wel waar zijn en zullen we daarnaar handelen.’ Voelen legt vaak nog te weinig gewicht in de schaal. En emotioneel zijn, is al helemaal uit den boze. In the world of the normal dan. Het is best bevrijdend om gewoon over jezelf te bepalen dat je niet-normaal bent in een heel normale wereld. Dan hoef je in elk geval niet in discussie met je jezelf.


De rust is inmiddels teruggekeerd sinds mijn onverwachte actie en genoemde uitwisseling over wat normaal is. Binnenkort hebben we weer onze halfjaarlijkse borrel met de buren. Net als normaal. Binnen dit soort niet door mij bedachte normale tradities, kan ik als regular weird person trouwens prima functioneren.

2 gedachtes over “The world of the Normal