Servicebalie Eigen Leven en Het nadeel van een bulkspreker

Mijn huis is nog steeds niet (helemaal) opgeruimd. Want gisteren moest ik naar een bulkspreker. Ik had dat zelf besloten een paar weken geleden. Ik had zelf een kaartje besteld en ik had het ook zelf betaald. Dus: ik moest. Maar ik had helemaal geen zin toen het eenmaal zover was. En gek genoeg werd het toch een mooie en goeie dag.

Ik ben nu óók niet mijn huis aan het opruimen omdat ik dringend een blogje moet schrijven. Er schoot mij naar aanleiding van gisteren namelijk iets te binnen. Ik bedacht mij…

Als je naar Albert Heijn gaat met een pot pindakaas die je zelf gekocht hebt en zelf betaald en die pot pindakaas bevalt je niet, dan kun je naar de servicebalie van Albert Heijn gaan en zeggen: ‘deze pindakaas bevalt me niet.’
Je krijgt dan een andere pot pindakaas óf je geld terug. Het maakt niet uit wat de reden precies is en ook niet dat ie al half leeg is. (Albert Heijn is namelijk niet dom, die weet dat je niet over details moet gaan bakkeleien in je winkel want daar raken klanten ongemakkelijk van en dat kost méér dan een pot pindakaas.)

Ik bedacht mij dat je niet zo’n servicebalie hebt voor Je Eigen Leven. Je kunt niet zeggen: ‘dit leven bevalt mij niet, geef mij een ander Eigen Leven of mijn geld terug.’ Dat is best jammer, want dat betekent dat je zelf aan de bak moet en niet lui mag zijn.

Ik ben eigenlijk liever lui. Ik wil wél een opgeruimd huis, maar ik wil daar liever niets voor doen. Maar… ik wil ook niet dat iemand anders mijn huis opruimt. Want die ander weet niet precies hoe ik het wil en wat voor mij belangrijk is. En voor je het weet gaat zo iemand ook nog adviezen meegeven over hoe je het best je huis aan kant krijgt. Dat wil ik al helemáál niet.
Een (mee)gegeven paard, kijk je niet in de bek. Dus als iemand je iets (mee)geeft, mag je daar geen openlijk kritiek op hebben. Je hebt het immers gekregen. Dat heb ik van mijn moeder geleerd. Ik kreeg een keer een multomap en blaadjes voor mijn verjaardag en ik zei toen: ‘dat is toch geen verjaarscadeau, dat zijn schoolspullen.’ In plaats van ‘dankjewel’. Ik ben het er honderd jaar later nog steeds mee eens dat schoolspullen geen verjaarscadeau zijn, maar dit hoor je dus niet te zeggen. Je moet een (mee)gegeven paard gewoon dankbaar in ontvangst nemen en later – als niemand kijkt – vrij laten of weggeven aan iemand die er wel wat aan heeft.

Maar enfin, die bulkspreker van gisteren heeft gezegd dat sommige bewuste mensen lui zijn. Nou ja, je moet hierin de beperkingen van taal meenemen. En dat je dit uit tweede hand hebt. Hij bedoelt dat wél en ook weer niet precies zo en het gaat om het informatieveld achter de woorden. Dat weet ik heus wel. En dat geldt dus voor alles wat deze bulkspreker zegt. (En toch ben ik niet van plan om daarom zomaar alles voor zoete koek te slikken.)

Het nadeel van een bulkspreker is dat je nooit precies zeker weet of ie het tegen jou heeft. Ik denk zelf dat als het je niet zo goed uitkomt wat ie zegt, dat het dan ook niet bedoeld is voor jou. 😉 Ik weet eigenlijk wel zeker dat er misschien een heleboel mensen lui zijn, maar ik ben dat niet en jij, lezer van dit fantastisch nuttige blogje natuurlijk óók niet. Ik ben immers heel druk bezig met het schrijven van een blogje en jij met het lezen daarvan. Mijn huis opruimen, dat kan morgen ook nog wel. 🙂

2 gedachtes over “Servicebalie Eigen Leven en Het nadeel van een bulkspreker

  1. Ik ben ook lui, gemakzuchtig etc.. Ik zeg altijd ‘Ik ben liever lui dan moe”.
    Ik merk dat velen dat zijn die zich verdiepen en bezighouden met de bewustzijnsmaterie. Ik vroeg me van de week af hoe dat toch komt..
    Wellicht heeft het te maken met dat we van oorsprong gewend zijn dat niet alles zoveel moeite en gedoe kost. In onze oorspronkelijke wereld is niet alles zo stroperig en traag en frustrerend. Terwijl je hier zo ontzettend veel werk moet verrichten om iets te bereiken of te doen. Zeker qua bewustzijn.. Mij ontmoedigt dat, ik wordt er bij voorbaat al moe van. Alles hier in deze realiteit is al snel een gedoe waardoor ik er al geen zin meer in heb.
    Ook kun je je te pletter werken met je bewustzijn en het volgende moment lijkt het of je weer terug bij af bent.. Kun je weer helemaal opnieuw beginnen… zucht…

    • Luiheid is de motor van de mensheid, dat zeggen ze toch wel eens? Dus dat de afstandbediening van de tv is uitgevonden door luiheid, etc. Maar luiheid is misschien eerder de motor van de persoonlijkheid. Het is misschien ook wel zo dat je/men niet weet waar je moet beginnen omdat het allemaal zo veel is. Ik heb dat wel als de afwas zich heeft opgestapeld en de hele keuken vol staat, dan begin ik er gewoon niet aan. Beginnen is alles. Het maakt niet uit waar. Als je eenmaal begonnen bent, gaat het meestal wel. En aan de andere kant heb ik de ervaring bij bewustzijnsdingen in jezelf dat je wel ongevéér weet waar je moet zijn, maar niet precies weet wat je ermee moet. Mijn ervaring is om dan toch maar iets te gaan doen in die richting en het uit de hand te laten lopen voor jezelf. Zodat je daar ook niet meer (zo) bang voor hoeft te zijn. Het opzoeken van datgene waar je bang voor bent, is voor mij wel een goede leidraad. En dan angst breder trekken dus bijvoorbeeld schaamte is ook angst, maar dan angst die je na afloop nog eens lastig gaat vallen. Schuld hebben of krijgen is ook angst. Etc. Maar dat vraagt wel om niet-luiheid. Je moet dan eigenlijk écht gaan leven. Je hoeft volgens mij niet heel ver af te wijken, maar gewoon te kijken wat er gebeurt en daar dan iets anders in te doen dan veilig en normaal. Dat voel je eigenlijk ook wel dan. Maar vooral wat je niet durft en wat je intrigeert wél doen. Je hoeft volgens mij niet te gaan bungee jumpen als je daar niks mee hebt. Maar bijvoorbeeld extra lastig zijn, als je altijd bang bent om lastig te zijn (precies zeggen hoe je iets wilt in een restaurant of zo). Extra raar doen, als iedereen altijd tegen je zegt dat je normaal moet doen en je daar altijd je best voor doet. Het hoeft niet iets groots te zijn, volgens mij. Of wereldredderachtigs. Juist niet, zou ik zeggen. En niet zo veel studeren in dingen. Ik scan heel veel teksten. Ik ga ze niet allemaal lezen. Alleen als het me echt raakt na het scannen. En ik lees eigenlijk heel veel dingen die op het eerste gezicht niets met bewustzijn te maken hebben. Strips, literatuur, bijbelverhalen, kinderboeken (hier vind ik heel veel bewustzijn in! Ik weet niet of het er wat mee te maken heeft, maar goede kinderboekenauteurs kampen vaak met depressie). Maar dat is ook omdat ik gewoon van lezen houd. Ik heb dat lang niet gedaan uit een soort angst voor ‘ja alles beïnvloed mij en dan weet ik niet meer wat van mijzelf is’, maar dat heb ik ook maar losgelaten. Ik vind het echt te saai en te vermoeiend om me de hele tijd te verdiepen in wat al die bekende bewuste mensen over de hele wereld allemaal zeggen en dat op te zoeken. Ik was nieuwsgierig naar de dood, altijd al. Ik heb lang geleden een goeroe bezocht die er een hele serie lezingen over gaf. Maar na afloop dacht ik: ja, nou weet ik nog steeds niks. Martijn ging het er op een gegeven moment gelukkig ook over hebben. Meer dan: ‘je moet niet naar het licht gaan’, want daarvan dacht ik, hee dat ga ik eens goed onthouden, dat was meteen al meer informatie dan die hele serie van die goeroe. En toen Martijn er iets over gezegd heeft, was het voor mij genoeg. Ik hoef nu niet zo nodig te weten wat George Kavassalis daar ook nog over te zeggen heeft. Ik weet van iemand dat ze dat stuk van vorige levens die niet bestaan niet kon uitstaan, zij stapte over naar George want die vertelde iets wat haar beter uitkwam. In die zin komt wat Martijn vertelt mij gewoon goed uit of zo. In het grote geheel dus, want persoonlijk komt mij wel eens iets niet goed uit of ik hoor het pas veel later 😉 . Ik hecht niet aan vorige levens. Ik hecht niet aan liefde en licht etc. Dus ik hoef ook niet op zoek naar iemand die iets op een manier vertelt die mij beter uitkomt. Ik voel ook niet de behoefte om iets te checken bij een ander. Voor mij is bewustzijn geen hobby meer (het leek daar eerder met mijn fanatieke gedoe van alles willen weten en willen bijwonen wel op). Ik ga liever fotograferen of schrijven of lezen of met iemand wandelen dan onderzoek doen naar wat al die verschillende mensen zeggen. Ik heb wel het idee dat ik zo veel gehoord heb van Martijn en daar ook veel mee gedaan heb, dat ik niet bang ben iets te missen. Hoewel ik sinds gisteren een heuse vraag heb. En ik duik soms wel diep in wat op mijn pad komt, zoals dat van Wétiko, en als ik op een spoor kom, maar ik ga niet spitten en verzamelen en combineren en abonneren in het algemeen. Oja… Iemand die boos op mij is, stuurde een sms over mij naar iemand: ‘Tamar bezoekt goeroe’s maar ze heeft de antwoorden nog niet gevonden.’ Dat vond ik zo’n intrigerende mededeling over mijzelf. Ik dacht: zou dat waar zijn? Welke antwoorden zoek ik eigenlijk? Wat zijn mijn vragen dan eigenlijk precies?
      Weet jij dat? Wat jouw vragen precies zijn? Dat vind ik trouwens een heel goeie vraag die Martijn ook vaak stelt. Ik stel die vraag tegenwoordig ook vaak aan mensen. Vooral mensen met niet zulke goede bedoelingen, zijn vaag in hun vraagstelling. Misschien heb ik geen vragen, maar één vraag en die luidt: wat is hier aan de hand? En dan dus ook: wat is er met mij aan de hand? En daar zitten misschien wel een heleboel subvragen aan vast. Heb ik daar de antwoorden op? Misschien niet helemaal nog. Maar we zijn op weg, toch?