Moeten, Rare zinnetjes en Wat is kostbaar? – Deel 1

[Als je geen zin hebt om (een persoonlijk verhaal) te lezen, maar wel van muziek houdt waar je stijl van achterover slaat, scroll dan direct naar beneden en druk op play.]

Veel mensen hebben een aangeboren en ongeneeslijke allergie voor het woord ‘moeten’. Ik ben daar ook mee geboren. Ik heb gemerkt: de allergische reactie is het grootst als het woord gecombineerd wordt met ‘gewoon even’. Als iemand zegt: ‘Je moet gewoon even …’ dan ontstaat er kortsluiting in mijn systeem en dan versta ik niks meer van wat daarna gezegd wordt. Dus zulke zinnen kun je net zo goed niet tegen mij zeggen.

Toch zijn er dingen die ‘gewoon moeten’
Een tijdje geleden had mijn partner ondraaglijke procespijn die maar niet wegging. Het zat niet in zijn fysieke lichaam, maar ergens anders en overal. En ik was er (ongewild) heel goed in om die procespijn steeds weer op te laten laaien.
Toen we weer eens midden in de nacht uren in de woonkamer zaten te praten en een poging deden de procespijn precies aan te wijzen, kwam er een heel raar zinnetje in mijn hoofd op. Een heel onvriendelijk en onbetrokken klinkend zinnetje (in mijn hoofd klonk het al zo!). Dat zinnetje ging niet weg. Dus uiteindelijk moest ie er toch uit.
Ik kleedde mijn zinnetje heel zorgvuldig in door te zeggen dat dat zinnetje in mijn hoofd zat, niet van plan was om weg te gaan en dat ik het daarom echt even moest zeggen. Het zinnetje was: ‘Doe niet zo moeilijk!’ (Zoiets zeg je écht niet tegen iemand met ondraaglijke procespijn, maar ik deed het tóch.)
En daarachteraan kwam toen een heel onverwachte zin die niks met alles te maken leek te hebben en dat zinnetje was: ‘Je moet gewoon gaan motorrijden, dat wil je toch al je hele leven?’

Dat was waar. Dat wilde hij al zijn hele leven, maar daar hadden we het nooit meer over gehad. Zijn zussen hadden het hem vroeger verboden omdat motorrijden heel gevaarlijk is. En ik wilde het er ook niet over hebben, want mijn overtuiging is dat motorrijden doodsoorzaak nummer één is.
De laatste tijd is mijn partner meerdere keren plotseling dood neergevallen en toch maar weer levend geworden: één keer tijdens een bekrachtiging in Zwaanshoek en ook een keer in een wellnesshotel (toen we een poging deden ons wat wellnesser te voelen). Vanuit dat hotel is hij behoorlijk non-wellness met gillende sirenes naar een ziekenhuis ver weg gebracht (ik mocht niet mee vanwege corona). Artsen stelden daar vast dat hij fysiek volkomen gezond is. Alles bij elkaar was dat een kostbaar grapje, ter waarde van zeker een half motorrijbewijs en weinig wellness-brengend.

Mijn partner gaat binnenkort afrijden voor zijn motorexamen. Ik denk dat hij meteen slaagt omdat hij er volgens mij heel goed in is. Dat kan ik zien als hij zijn motorkleren aan heeft. Dan zie ik: dit ben jij. Hier zit jij op. Hier ben jij van. Zo moet het zijn.
Het ziet er zó goed uit, dat ik mijzelf meteen een chicky voel dat achterop zou moeten springen, maar ik kijk wel link uit: motorrijden is doodsoorzaak nummer één.

Behalve motorrijden, is mijn partner méér gaan doen waar hij heel goed in is en waar hij zichzelf het best kan ervaren. Dat is muziek maken. Als hij muziek maakt (schrijft, bedenkt, maakt en zingt, tegen mij zegt wat ik moet bassen en zingen en alles in elkaar knutselt) dan kan hij heel goed duidelijk maken waar het om gaat. En anders ook wel, maar als hij zingt echt snoeiduidelijk. (Misschien nog wel duidelijker dan …, onee: je moet jezelf en anderen nóóit meten en vergelijken en ik heb Martijn ook nog nooit horen zingen.).
Ik weet nu zeker dat mijn partner niet meer nepdood neervalt tot het moment dat het echt zo ver is (op een motor, ooit).

Luister zelf maar eens. Het nummer heet Drop your mask. Hoor je de noodzakelijkheid? Het moet gewoon dus.

Drop your mask – Ap van Rijsoort


2 gedachtes over “Moeten, Rare zinnetjes en Wat is kostbaar? – Deel 1