Hondenroddels, walk in en honden zijn te lief

Stiekem houdt iedereen een beetje van sappige verhalen en roddels. Hoe minder je je eigen leven leeft, hoe meer je ervan houdt, denk ik. Dit wordt dus een vrij oninteressant  verhaal. Ik hoorde namelijk laatst een sappige roddel over Martijn van Staveren: hij schijnt een walk in te zijn. Dit was voor mij echt even een alarmbel: ik denk nog veel te gekaderd en ik neem nog te makkelijk gewoon dingen aan. Hij had natuurlijk ook een fly in of een suddenly appear kunnen zijn. Nooit bij stilgestaan!

Ik weet niet wie met die roddel begonnen is, maar wel dat diegene een hond heeft én (dit is mijn persoonlijke conclusie:) altijd eerder op samenkomsten aanwezig is dan Martijn-zelf. Anders kun je dat niet weten.

Dat deze persoon deze roddel vertelt over Martijn, schijnt ermee te maken te hebben dat honden niet meer toegestaan zijn bij de samenkomsten en daar is deze persoon het blijkbaar niet mee eens. Ik begrijp dit probleem van beide kanten. Het punt is: honden zijn te lief. Daarom wil je honden ook de hele tijd meenemen naar alles waar jij óók bent.
Maar aan de andere kant: honden zijn te lief. Als je met jezelf bezig gaat en andere belangrijke zaken, kun je je beter niet laten afleiden door de liefheid van honden. Het is een groot probleem dat honden zo lief zijn. Ook als je helemaal niet per se wil, móét je naar een hond kijken en het liefst wil je een hond ook de hele tijd aanraken of met hem spelen. Daar is gewoon helemaal niks aan te doen. De oplossing moet je dan ergens anders zien te vinden. Er zijn natuurlijk genoeg mensen die dit óók vinden en niet zo nodig bij samenkomsten naar binnen hoeven te lopen (eigenlijk is dat een win-win-situatie: je kunt liefheid het best zo’n groot mogelijk gebied laten beslaan, honden zijn uitstekende verspreiders ervan). [Voor de duidelijkheid: ik bedoel dat er mensen zijn die dolgraag op honden willen passen (ik ken er best veel). En die kunnen dan ook eens genieten van de liefheid van honden.]

De werkelijke reden voor dit blogje is dat ik eigenlijk heel erg graag aan de hele wereld wil vertellen dat ik ook een hond mocht. En dat ik hem gisteren heb opgehaald. Ik wil al mijn hele leven een hond en onlangs mocht het ook in enen van mezelf. Het zal je niet verbazen als ik zeg dat hij heel erg veel en veel te lief is en dat is nog gematigd uitgedrukt. Dit kun je alleen geloven als je hem zou zien in het écht, maar ik neem hem nooit mee naar samenkomsten: dan zou het alleen nog maar om hem draaien.
Ik heb hem gevonden op een hondenroddelwebsite. Over hem werd gezegd dat hij ‘Slim, Loyaal, Actief, Blij, Aanhankelijk, Pittig, Extravert, Zachtaardig, Intelligent, Zelfstandig, Speels, Dapper, Levendig, Alert en Vriendelijk’ is. Niet dat hij te lief is, maar dat is ook net zo overbodig om te zeggen als dat iemand wel eens ergens naar binnen loopt.

Zou het waar zijn dat honden heel erg op ‘hun baasje’ lijken? En zou dat dan meteen in gaan zodra je ‘baasje’ wordt of altijd al zo geweest zijn? Zulke roddels wil ik nou ook wel eens over mezelf horen.

P.s. Als je je nu afvraagt hoe ik deze blog kon schrijven: hij ligt tegen me aan te slapen.

Een gedachte over “Hondenroddels, walk in en honden zijn te lief

  1. Wat wel heel vreemd was, dat iemand naar huis is gestuurd bij aankomst van onze week samen omdat x een hond mee had en werd gezegd in opdracht van M echt niet mocht blijven zelf niet als het in een auto blijft, wat de echte reden was weet ik niet, maar snap er niets van en vond het heel vreemd, nog steeds eigenlijk, kan me gewoon niet voorstellen dat dat zegt wordt, ik heb die avond een tijd met x gesproken, is dus geen verzinsel wat de hond betreft.