Bang Mannetje

(De ondertitel van deze blog zou kunnen zijn: De informatie uit de matrix lezen en zien of Het veld openen en de informatie ontvangen door te doen wat je écht voelt en waar JIJ blij van wordt)

Martijn van Staveren had het er laatst over dat je geen externe hulpbron hoeft te benaderen om van een intern probleem af te komen. En dat hij op dit moment geen externe hulpbron is omdat zijn prioriteiten elders liggen en het soms/vaak helemaal niet opschiet om een externe hulpbron te zijn voor andere mensen.
Logisch! Als iets niet opschiet en je prioriteiten liggen óók nog eens elders, dan moet je ergens mee stoppen.
(Hij bedoelde denk ik vooral mensen als externe hulpbron en hij gebruikte ook andere woorden. Dit is dus geen exact citaat.)

Precies over het nut en onnut van externe hulpbronnen gaat het boek Bang Mannetje, dat ik gisteren natuurlijk heel toevallig weer eens tegenkwam. Goeie kinderboeken zijn niet kinderachtig en ze kunnen meer to the point zijn dan volwassen boeken (over bewustzijn en zo) van Amerikaanse auteurs, die ik soms nogal langdradig en saai vind.

Bang Mannetje gaat over een mannetje dat graag minder bang wil zijn. Hij belt daarvoor de Toverboom voor een consult. Maar om bij de Toverboom te komen moet hij langs allemaal heel enge dingen. En aangekomen bij de Toverboom vraagt deze: ‘Wat was je vraag precies?’ (Goeie vraag!)
Bang Mannetje wil graag een minder bang mannetje zijn. Hij is namelijk bang voor het spook onder zijn bed, durft zijn lievelingsbloemetjesbroek niet aan te doen als hij dat wil en hij durft er bij de bakker niets over te zeggen als iemand voordringt.
De Toverboom vraagt of Bang Mannetje onderweg naar hem nog langs de spin gekomen is en langs nog een aantal dingen die ook heel spannend zijn. Bang Mannetje bevestigt dit en de Toverboom zegt dat het ‘een minder bang mannetje zijn’ dan bij deze is gebeurd.

Spread uit het boek Bang Mannetje van Mathilde Stein & Mies van Hout – Uitgeverij Lemniscaat

Kinderen snappen heel goed dat het natuurlijk helemaal niet alléén om de Toverboom gaat met zijn consult. Laatst hoorde ik de goochelaar Hans Klok vertellen dat kinderen zijn moeilijkste publiek zijn en mensen die hoog opgeleid zijn, zijn makkelijkste publiek. Omdat die laatste groep dus heel ingewikkeld gaat bedenken hoe iets in elkaar zit en de eerste veel makkelijker de dingen doorziet. Dit geeft te denken/voelen. Kinderen zijn ook veel meer geneigd om dingen (die ze leuk vinden!) gewoon te doen en uit te proberen, maar dat wordt ze in de schoolbanken wel afgeleerd. Je moet als kleuter tegenwoordig al uren op een stoel zitten luisteren. Ja, dan ga je op een gegeven moment natuurlijk ook niks meer doen.

Om eerlijk te zijn, ben ik nooit gestopt met het lezen en kopen van kinderboeken. Misschien vinden jullie dat kinderachtig, maar ik hou ervan als dingen een beetje to the point zijn en ik hou gewoon van kinderboeken. De allerbeste kinderboekenschrijver vind ik Janosch. Niet die ene spirituele, ik bedoel die Duitse kinderboekentekenaar en -auteur. Hij schreef verhalen over de Kleine Beer en de Kleine Tijger die in een huisje aan de rivier wonen. Ik woon zelf ook in een huisje aan de rivier met een soort van kleine beer. Ik vind de boeken van Janosch vooral heel mooi omdat ze niet moralistisch zijn en er voor mij veel waarheid en synchroniciteit in zit. Ze geven me onverwachte inzichten en zijn behulpzaam in mijn bewustzijnsproces.

In het boek Hallo, klein Biggetje (zie afbeelding hieronder), probeert een Biggetje de Kleine Tijger (die samen met de Kleine Beer in een huisje aan de rivier woont) van de Kleine Beer af te pakken en de Kleine Tijger trapt daar een beetje in, want ze houdt van een beetje lol maken en alles lijkt heel lollig (en onschuldig) allemaal in het begin. Het gaat heel geleidelijk. Het Biggetje zegt de hele tijd: ‘Wat kunnen wij alles toch goed samen, hè Tijgertje?’ Maar eigenlijk doet de Kleine Tijger alles en het Biggetje brengt niks dan eigenbelang in en maakt gebruik van de energie van de tijger. Het Biggetje benadrukt de hele tijd hoe goed het Biggetje bij de Tijger past met een logica van dat ‘woensdag goed bij augustus past en daarom dus.’ Maar de Kleine Tijger moet eigenlijk precies doen wat het Biggetje wil. Het duurt even voor ze dat door heeft. Plotseling mist de Kleine Tijger heel erg de Kleine Beer en gaat hem zoeken en als ze hem niet meteen vindt – omdat de Beer zelf aan het zoeken is (en misschien wel dood wil zijn) – wil de Tijger meteen enorm dramatisch alleen nog maar dood zijn en dat alles afgelopen is.

De synchroniciteit hiervan is dus dat mijn persoonlijkheid net zo onuitgebalanceerd is als die van de Kleine Tijger (en apart genoeg word ik vaak ‘Tijg’ of ‘Tijgie’ genoemd, mijn Chinese sterrenbeeld is een tijger). Dat mijn persoonlijkheid wat minder uitgebalanceerd is en ik me vaker mee laat nemen dan ik denk en ik door iemand anders mijn energie laat afpakken, wil ik natuurlijk eigenlijk niet weten (en toch een beetje wél). De externe hulpbron in de vorm van een kinderboek laat mij dit zien (en wel méér ook, maar er zijn grenzen of niet?). Ik wil maar zeggen: externe hulpbronnen vind je overal. En het zijn niet alleen mensen. Het zijn signalen die je op moet zien te pikken. Dat zijn de wérkelijke spiegeltje-spiegeltje-aan-de-wands. Ze zoomen voor je uit. Ze laten zien wat je niet ziet omdat je er zelf zo middenin zit. Maar je moet het wél willen zien. Dat geldt voor álle externe hulpbronnen. Anders schiet het niet op. (En volgens mij hoef je een ander niet te wijzen op zijn of haar spiegeltje aan de wand. Dat is vaak irritant en je hoort het dan toch niet.)

Laatste spread uit het boek Hallo, klein Biggetje van Janosch – Uitgeverij Casterman

Uiteindelijk komt in dat boek de ‘Leeuw met de blauwe broek’ op bezoek bij de Kleine Beer en de Kleine Tijger en vertelt hij dat hij even orde heeft geschept met iemand die niet zo goed functioneerde in de groep. (zie de afbeelding hierboven)

Ik lees dit en neem dit niet helemaal letterlijk. Bij mij is niemand op bezoek geweest en zeker geen leeuw met een blauwe broek, maar ik ontvang wel eens audiobestanden waarbij het lijkt of – wanneer ik die afluister – iemand bij mij op bezoek is. De overige synchroniciteit vind ik gewoon wel leuk. 🙂

Leef ik nu in een kinderboek of maak ik dingen in mijn leven passend aan een kinderboek dat ik lees? Allebei niet, volgens mij. Door open te staan, open je volgens mij een veld van mogelijkheden en informatie. Zoiets is het (volgens mij dus op dit moment). Voor mij zijn het (soms) kinderboeken. Ik hou van kinderboeken. Voor mij is het schrijven, is het dingen maken, is het lezen in het algemeen, is het muziek maken etc. Maar alléén in wat IK leuk vind, krijg ik de signalen goed door. Alléén als ik doe wat ik écht voel. Alleen dán werkt het bij mij. En dat is volgens mij een heel sterk argument om te doen wat je voelt, ook als dat niet logisch is en iets dat de hele wereld niet begrijpt of zelfs veroordeelt.

In het boek Hallo, klein Biggetje gaat de Kleine Tijger vreemd (zo noemen wij dat in de matrix) en ze laat degene van wie ze het meest houdt in de steek. (Dat vindt de Kleine Beer misschien. En de volledige buitenwacht die er niks van weet, vindt dat óók misschien en misschien vindt die nog wel meer). De schrijver Janosch en de Leeuw met de blauwe broek hebben hier geen mening over. Het interesseert ze niet. En de Kleine Beer zegt veelzeggend ‘Mhm’ (zie afbeelding hierboven).

En de Kleine Tijger? Die maakt graag dansend op de tafel pollepelmuziek, beweert dat wij nergens bang voor hoeven zijn en checkt bij de Beer of alles bij hen in orde is.
(Vreemd hoor, ik ben net bezig met een liedje waarin ik zing dat je niet bang moet zijn.)

P.s. Ik vind dit zo’n vreemde blog van mezelf dat ik hem niet durf te plaatsen, maar omdat deze blog dus eigenlijk óók gaat om het overwinnen van je angsten en dingen doen die je voelt en open moeten zijn om velden te openen, ga ik het wél doen. Kijken wat er gebeurt. 🙂

5 gedachtes over “Bang Mannetje

  1. Jouw weg is jouw weg! De diepste diepte van wie jij bent is de diepste diepte van wie ik ben! Kan lang niet altijd mijn diepste diepte voelen, herken mezelf in verschillende lagen in een ander, maar is altijd een interpretatie vanuit wie ik denk dat ik ben! Wellicht kruizen onze wegen eens! Ik kom niet zo vaak bij de bijeenkomsten met Martijn, soms omdat ik niet voel dat ik er wil zijn en soms omdat ik het woordje ‘volgeboekt zie staan!

    • Dankjewel Harry, heel waardevol dat je dat schreef. Ik kon niet meteen reageren. Het lijkt mij een leuk idee om als we elkaar live tegenkomen bij een samenkomst om dat te checken. En ik moest denken aan: wanneer ken je jezelf en wanneer ken je een ander? Maar het voelt ook heel motiverend wat je schrijft. Dat is heel fijn. Ook al voel ik ook heel sterk: dit moet er gewoon uit, maakt niet uit wie het leest.

    • Dankjewel Anna, ja… dat is het wel. Ook hier moest ik even over nadenken en voelen. Ik vertel dit aan mezelf en aan iedereen. Het is gekomen doordat ik de laatste tijd zo vaak hoor: ‘doe ff normaal’ of ‘we moeten naar het nieuwe normaal’. Maar wat is nou normaal? Dat is wat het meest voor komt, zou je zeggen. Meestal bedoelen mensen met ‘doe ff normaal’: ‘doe zoals ik het wil.’ Ik ga dat gewoon niet doen. Dat is zo fijn om niet te doen. Dat je denkt: ‘oké, ik ben niet normaal. Ik doe daar eens een schepje bovenop.’ Dat levert zo veel meer op. Wie doet mij wat als ik niet normaal doe? Het ergste is dat mensen dingen gaan denken. Maar dat doen ze ook wel als ik normaal doe.