Ruimte innemen als een roze wolk (en niets oplossen)

We zijn hier natuurlijk niet om lessen te leren. Dat is een spirituele gedachte van dat je nog niet goed genoeg bent en nederig moet zijn en verder moet zien te komen. Toch stond mijn leven de afgelopen intense periode in het teken van een thema, waardoor ik het als een les zou kunnen zien (wat ik niet doe). Het is mij natuurlijk ontmoedigd en er is modder in mijn ogen gesmeerd, maar ik hoefde het niet te leren, ik wist het al: ruimte innemen en zeggen: ‘Ik ben hier.’ Dat zeg je al meteen bij je ‘geboorte’.

Martijn had het laatst over een roze wolk die wij verspreiden in een matrix waar van binnenuit zwart modder wordt gespoten (zo ongeveer). Die roze wolk vloeit dan overal tussendoor. Duwt niks weg, maar is er gewoon óók. Ik ben er gewoon óók en ik ben er nu eenmaal.

Programma’s in het lichaam: het (wereld)liefdetekort-en-honger-probleem oplossen
De modder in mijn ogen was onder andere het ‘goede moederschap’. Nergens worden voor het ‘goede moederschap’ precieze richtlijnen gegeven, maar er zijn wel een soort maffia-organisaties actief die oordelen, vergelijken en onuitgesproken verwachtingen hebben.
Een bewuste therapeut (maar dan écht, zoals uitgelegd is in de therapeutentraining waar hij nooit geweest is) zei een tijdje geleden tegen mij: ‘je wordt leeggezogen en dat moet je NU stoppen: écht NU!’. Hij heeft (als dat ook jouw stijl is) een fysieke stijl en had voor mij de vierdubbele hoeveelheid kokosolie nodig dan normaal. Ik verstond hem snoeiduidelijk. Hij werkt op een niet-spirituele (dus niet: [zucht]-je-doet-het-nog-steeds-helemaal-niet-goed-en-ik-weet-hoe-het-moet) manier. In woorden zei hij dat kinderen als ze klein zijn al beginnen met letterlijk leegzuigen van hun moeders. Ik vond het juist heel mooi om mijn kinderen te voeden met mijzelf, dus ik moest me daar in het begin wel even tegen verzetten. En toch is het ook waar. Voeden op aanvraag is mooi en voelde voor mij volkomen natuurlijk, maar je wordt ook leeggezogen. Je lichaam wordt half misbruikt. Het maakt niet of het ‘jouw eigen’ kind is dat huilt of een willekeurig kind in de tram: jouw moederlichaam reageert en wil melk geven (gáát ook melk geven): het (wereld)liefdetekort-en-honger-probleem oplossen. Ook nog jaren later als je ‘eigen kind’ dat helemaal niet meer op die manier wil.

En het principe van ruimte geven en zelfopoffering voor kinderen zet zich voort. Onbewuste moeders stimuleren elkaar daarin, door te oordelen en te vergelijken. Mijn kinderen konden nog niet lezen toen ze naar de kleuterschool gingen (mislukte moeder in randstad Nederland). Mijn kinderen gingen naar een kinderdagverblijf (slechte moeder in de provincie). Mijn oudste zoon kreeg een Gymnasiumadvies (fantastische moeder en slim). Mijn jongste zoons – opgebouwd uit dezelfde ingrediënten als mijn oudste zoon – gingen naar de Mavo (creatieve moeder, maar niet zo slim).

De eigen wil = ruimte innemen
Als je al van jongs af aanleert dat je geen ruimte in mag nemen en je wordt je daar niet van bewust, wordt dit het ‘nieuwe normaal’. Ik las in mijn oude schoolrapporten veel variaties op de zin: ‘Heeft een eigen willetje’.
Je kunt ook zeggen: ‘Kan goed haar ruimte innemen en precies zeggen hoe ze het voor zich ziet.’ Maar ‘mijn wil stond achter de deur’, zoals mijn heel lieve oma altijd vertelde dat tegen haar was gezegd.
Op de Vrije school waar mijn kinderen heel even hebben opgezeten, moest in de kleuterklas ‘de eigen wil gebroken worden’ (2012). Kinderen moeten daar ‘in de stroom’. Er zitten natuurlijk goede dingen aan de Vrije school, maar ik heb geen kinderen die zomaar ‘in de stroom’ gaan. Ze zijn niet per se dwars, maar ze willen ruimte voelen om uit eigen beweging stroming te maken. Ze houden er niet van als er aan ze geduwd en getrekt wordt. Er werd daardoor ook altijd gezegd dat ze geen échte jongens zijn. (En ook voor hoe je een échte jongen moet zijn, zijn weer eens geen precieze richtlijnen te vinden.)

Ruimte innemen met familie en andere groepen
Bij de bewustzijnsbijeenkomsten van Martijn heb ik het ruimte-inneemprobleem ook ervaren en voor mezelf onderzocht. Ik ben jarenlang nogal onder de indruk geweest van mensen met ellendige verhalen over hun leven. Ik was daardoor vergeten dat ik die zelf ook heb, als ik wil. En tegelijkertijd begreep ik er gewoon niks van dat mensen het zó ver laten komen en het daarbij lieten. Ik dacht vaak: je gaat je toch niet je leven lang laten beperken door één of meer familieleden? Tot ik erachter kwam dat ik dat zelf op een heel andere manier ook liet doen (en dat schoonfamilie een soort van BonusFamilie is).

Ik heb – omdat het ook écht niet meer anders kon – veel rigoureuze besluiten genomen waarop gereageerd werd met zieligheidsverhalen en manipulaties op het ‘goede moederschaps- en familiethema’. Met uitspraken als: ‘een slecht voorbeeld geven aan je kinderen’ en ‘bloed is dikker dan water’ (een stuk stroperiger óók, trouwens). En niet te vergeten: dat ik goeroes bezoek, maar de antwoorden nog niet heb gevonden. (Deze persoon krijgt het met Martijn aan de stok, dat heeft hij zelf gezegd als waarschuwing voor wie hem een goeroe noemt. 😉 Fijn dat Martijn mij dan toch een beetje redt, haha! Dat ik Martijn erbij kan halen, als een échte broer die het stiekem ook meteen voor mij opneemt. Eindelijk een broer waar je écht wat aan hebt.)

Gaan staan en blijven staan is niet rozewolkig
Beseffen dat je programmatig reageert en je daarvan losmaken, is een beweging die voor mij trouwens niet rozewolkig is. In die zin dat ik ervaren heb dat je moet gaan staan en blijven staan. Met je rug recht en zonder iemand erbij halen om je te redden of het voor je op te laten nemen! Gaan staan en blijven staan, kan best vriendelijk, maar dus niet rozewolkig. Het moet heel duidelijk zijn.

Zachte heelmeesters maken stinkende wonden
Eindelijk was tot mij doorgedrongen dat ik het (wereld)liefdetekort-probleem vanuit programma ‘wil’ oplossen, maar op die manier niet kan oplossen en dus ook niet ga oplossen. En daartoe ook niet meer verleid kan worden met zielige verhalen en onwaarheid. Ik moest/moet niet zacht zijn om mijzelf ‘heel’ te maken en me niet laten wegsturen. Ook niet voor een kinderverjaardag die in het belang van familie per se met familie gevierd schijnt te moeten worden zolang kinderen nog thuis wonen. (Mijn oudste zoon is 20 en maakt nog geen aanstalten het pand te verlaten, hoe lang moest dit ‘feest’ eigenlijk doorgaan? Ik heb écht mijn best méér dan gedaan.)

‘We hoeven helemaal niks op te lossen.’
Dat heb ik Martijn al honderd keer horen zeggen. Dat leek me nogal logisch. En ik eet ook soms vlees en rij niet altijd met andere mensen mee om uitlaatgassen te beperken, ik heb mijn hond niet uit een asiel gehaald, ik zet me niet in tegen de bomenkap of 5G, ik vecht niet voor het milieu, etc. etc. Dus ik loste ook niks op, niet waar?

Ondertussen ga ik maar even verder met het – met mijn eigen willetje – verspreiden van mijn roze wolk. Niet iedereen begrijpt of waardeert dat meteen, maar dat is logisch.



4 gedachtes over “Ruimte innemen als een roze wolk (en niets oplossen)