Samen en Samen voelen

Veel mensen voelen geen Samen. Ik heb dit nou al verschillende mensen horen zeggen. Maar ook heb ik weer andere mensen horen zeggen dat ze wél Samen voelen. Of die zeggen: je mag mee op het schip, er is ruimte voor iedereen. (En het kan dan gebeuren dat juist die mensen jou dan weer absoluut niet het Samengevoel geven.) Als we het Samen moeten doen. Wat dat ‘het’ dan ook moge zijn, dan moet je misschien wel allemaal Samen voelen. Of niet? Is het ook goed als je geen Samen voelt? Je zou geneigd kunnen zijn om te denken: nou, laat mij dan maar alleen. Maar hoe voelt Samen dan eigenlijk? Hoe moet je Samen voelen?

Misschien zijn er wel verschillende vormen van Samen voelen. En misschien is dat wel het probleem van niet Samen voelen.

Je hebt:

Algemeen Samen

Dit is: wij zijn hier allemaal op dezelfde blauwe planeet. Hoewel we daar geen bewijs van hebben. Niemand heeft een foto van zichzelf op een/de blauwe planeet. Dat je jezelf herkenbaar ziet en je buurman ook, bedoel ik. De vraag is al of we eigenlijk wel Samen op een blauwe planeet zijn. Gek, dat nooit iemand naar bewijsmaterialen vraagt bij dat gegeven en wel bij dingen die je kunt voelen of bij herinneringen aan iets anders dan wat hier op de aarde gebeurt.
Maar goed, Algemeen Samen is dat je aanneemt dat we hier samen zijn. Jij, ik, mijn buurman en buurvrouw etc. En dat je voelt: wat jou overkomt, dat gaat mij ook aan. Wat mijn buurman overkomt, is voor mij ook vervelend want ik ben betrokken, want wij zijn samen.
Als ik de indruk krijg dat mijn buurman dat ook zo voelt, dan voel ik Samen. Want Samen, dat is eerlijk. En iedereen moet wel meedoen. Anders telt het niet.

Je hebt ook:

Samen, ga weg! (of Verbaas-Samen)

Dat is een soort van Samen dat je zelf een paar mensen om je heen hebt die je heel oké vindt, en waar je eigenlijk geen andere mensen bij wilt. Omdat die andere mensen bijvoorbeeld raar zijn, of dom, of ze stinken, of ze zijn gewoon veel minder bewust dan jijzelf en jouw vrienden. In dat Samen is het heel erg aan de orde dat je je verbaast. Over dus die mensen die niet in jouw Samen thuishoren. Je verbaast je er bijvoorbeeld over dat er bij die mensen zo weinig bewustzijn is dat ze zich hebben laten vaccineren. En ze mogen best bij jouw Samen horen, maar dan moeten ze wel eerst even wat bewuster worden en niet zo dom zijn om zich te laten vaccineren. Wacht, jij legt wel even uit hoe het zit met een heleboel links naar allemaal sites van mensen die nóg meer bewust zijn dan jijzelf en de mensen in jouw Samen.

Deze Samen kun je ook Verbaas-Samen noemen.

Dan heb je nog:

Samen, zodat ik

Dat is een soort van Samen die het individu (of de persoonlijkheid) heel goed uitkomt. Wij hebben allemaal een tekort aan liefde en aandacht, dus deze Samen is heel logisch. Je verzamelt mensen om je heen en die misleidt je met het idee dat jij Samen (Algemeen Samen) heel belangrijk vindt. En als je die om je heen hebt, ga je al hun aandacht en liefde opeisen. Deze soort Samen werkt wel eens, maar alleen op de korte termijn en meestal werkt het niet omdat iedereen dus een tekort heeft aan aandacht en liefde. Je kunt natuurlijk ook gebruik maken van een groep mensen die zich al rond iemand anders verzameld heeft. Dan schiet het wat meer op, maar het is meestal evengoed van korte duur. (Ik maak maar grapjes, hoor. Het is heel goed om aandacht en liefde te krijgen, dat vind ik zelf ook heel fijn.)

Tot slot heb je:

Samen-Sowieso

Deze Samen lijkt wel een beetje op Algemeen Samen. Het is dat je zegt dat iedereen welkom is en dat jij betrokken bent bij iedereen. Je bent erop alert dat je niet alle aandacht voor jezelf opeist, dat je wel je ruimte inneemt maar niet ten koste van anderen. En ook niet gaat zeuren als je zelf niet de ruimte inneemt en een ander wel. Je let er ook op dat anderen erbij horen, ookal of juist als ze dat zelf niet voelen. Je bent betrokken bij de ander en het interesseert je niet of een ander dat ook bij jou is of op welke manier. Oeoeoe, dit is wel de moeilijkste Samen. Want die komt eigenlijk volledig uit jezelf. Het is een soort Samen-Sowieso. Je besluit gewoon dat er Samen is. Het is gewoon zo. En je draagt er aan bij, omdat het gewoon zo is.

Dit bedacht ik mij vanmorgen. Ik voel soms ook geen Samen. En soms voel ik heel erg Samen. Ik vind het best vervelend om dit aan mezelf toe te geven, maar ik denk dat Samen in mij zit. (Het zal eens niet in mij zitten.) Ik heb wel eens een beeld voor me gehad dat Brongenoten (en andere mensen die zich niet zo noemen) allemaal pionnetjes zijn op een groot Monopoly-spelbord. En dat we als veel grotere wezens Monopoly aan het spelen zijn om dat bord heen (heel gezellig met borrelnootjes en zo). Soms hebben we als pionnetje een kans(kaart), meestal moeten we veel betalen overal waar we komen. Maar we verdienen zelf ook wat als iemand in ons straatje komt. Dan komen we weer eens in de gevangenis (zitten we even vast). Maar dat we eigenlijk moeten voelen dat we die grotere wezens zijn die Samen met de dobbelsteen gooien en pionnetjes verzetten en borrelnootjes eten. Dat we dus wel Samen zijn, maar niet als pionnetjes. En dat je dat ook helemaal niet moet willen omdat pionnetjes van hout zijn of van plastic. En dat er ook heel vervelende krachten zijn die ons maar de hele tijd  ‘Naar de gevangenis’ willen sturen bij ieder stapje dat we zetten. En die vinden dat je Monopoly veel beter op een computer kunt spelen op je eigen digitale spelbord, helemaal niet Samen, maar alleen.

7 gedachtes over “Samen en Samen voelen

  1. Het samen is mijn inziens verkeerd geïnterpreteerd. Wat bedoeld wordt met “samen” is volgens mij de samenkracht.
    Dus je hebt 1 persoon die kwantumfysisch iets doet wat heel krachtig is, en als meerdere mensen dat doen worden al die krachten gebundeld en wordt het een enorme power. Volgens mij is dat wat met samen en de samenkracht wordt bedoeld.
    Althans zo is interpreteer ik het.
    Dat je binnen die groep mensen leert kennen waarmee er op een natuurlijke wijze een vriendschap ontstaat is fijn maar is voor mij niet het ultieme doel. Het ontstaat, of het ontstaat niet. En beide is ok.
    Ik heb zeg maar een hoger doel dan ‘vriendjes worden’ met gelijkgestemden. Wat ook weer niet inhoudt dat ik de niet-vriendjes ontwijk of afschrijf, zeker niet. Ze zijn collega’s en het contact met hen is vriendschappelijk, zonder dat we vriendjes zijn. Zoiets.

    Ook denk ik dat het ‘samen voelen’ misschien verheerlijkt wordt, een soort ultiem onhaalbaar doel in deze wereld van afgescheidenheid. Of misschien voelen mensen geen ‘samen’ juist om die reden?
    Aan de andere kant, waarom moeten we eigenlijk dat ‘samen’ voelen?
    Is het niet veel belangrijker om autonoom te zijn? Een groep autonome mensen die een gezamenlijk doel hebben en samenwerken.
    In alle banen die ik heb gehad, heb ik ook nooit een ‘samengevoel gehad zoals men dat hier voor ogen heeft maar werkten we wel allemaal voor hetzelfde bedrijf en met sommigen ging ik vriendschappelijk om, en met sommigen ook helemaal niet. 

    Misschien moeten we ook het streven naar dat samengevoel loslaten en ons focussen op wat we te doen hebben. Waarschijnlijk komt het dan vanzelf.
    Nu wordt er teveel op gefocust omdat “Martijn zegt”. Maar Martijn bedoeld met ‘samen’ niet het leuk, fijn, eyegazinged en knuffelend vriendjes zijn en elkaar zeggen wat voor mooi en krachtig wezen de ander wel niet is.
    Martijn bedoeld de kracht die ontstaat door onze krachten te bundelen.

    Nu jouw artikel even teruglezend besef ik me dat je eigenlijk over verschillende ‘samens’ spreekt. Dus mijn reactie is misschien een beetje eenzijdig of kort door de bocht of slechts op 1 ‘samen’ gericht. Toch plaats ik het maar even. 🙂

    • Ja precies, wij bedoelen hetzelfde heb ik het idee. En toch kun je meegenomen worden in een soort van blijdschap of opluchting van: hè hè, eindelijk eens mensen die bezig zijn/voelen/vinden wat ik ook zo doe. Dat je denkt: “nou, hier wil ik wel vrienden mee worden. Misschien wordt het eens leuk dan.” Maar ik was er eigenlijk nooit naar op zoek (want ik had ook eigenlijk al best een paar vrienden die net zo bezig zijn/voelen/vinden als ik). Het ontstond wel een beetje doordat je dan steeds dezelfde mensen tegenkomt en dat ook best wel leuk vindt. En MIJN GROTE MARTIJNMISVERSTAND is geweest: dat ik iedereen aardig moet vinden. Ik heb dat TOTAAL verkeerd geïnterpreteerd. Misschien mijn hele leven al. Ik heb misschien wel mijn hele leven al gedacht dat ik IEDEREEN aardig moest vinden en daar het goede van in moest zien. En dat als dat niet zo was dat dat aan mij ligt en dat ik dat dan moet oplossen. We kunnen best stellen dat dit een van mijn grootste inzichten is geweest van afgelopen tijd. Dat dat NIET WAAR is. Ik denk dat dat ook is wat ons geleerd wordt in spiritualiteit. Volgens mij moet je daar ook iedereen maar aardig vinden. Iedereen is goed en lief. En ik voelde ook altijd daarbij: en jij bent dat niet als je dat niet óók zo voelt. Dus ik zeg het maar even: ik vind niet iedereen aardig en mij hoef je ook niet aardig te vinden (maar jou mag ik wel graag, haha!) Ik ben trouwens wél heel aardig. 😉
      Toch heb ik wel echt flink wat onderuithalend, uitsluitend en asociaal gedrag meegemaakt van mensen die dan zeggen: “ja, leiding nemen. Ik neem gewoon leiding.” Maar leiding nemen is niet asociaal doen en alleen voor jezelf gaan en helemaal niet naar jezelf kijken. De reden van dit gedrag is heel vaak ANGST. Mensen zeggen dan niet ‘ik ben bang’, maar gaan hun angst overschreeuwen. Ik denk dat als je niet bang bent dat je dan ook geen reden hebt om dat soort gedrag te vertonen. Ik denk dat de mensen die wel asociaal doen en onderuithalend gedrag vertonen dat die eigenlijk bang zijn. Het bangst van iedereen. En ik ben er een voorstander van dat mensen gewoon zeggen dat ze bang zijn als dat zo is. Dat is ook echt niet iets om je voor te schamen (wat je ook sowieso niet moet doen). We zijn het allemaal in meer of mindere mate.

      Maar Kim, wat zeg je nu? Je moet wel alles wat ik schrijf helemaal goed lezen, hoor. Anders krijgen we een misverstand. Hahaha! 😉

      • Yes, ik snap je helemaal! Met alles wat je te weten komt in het onderzoek wil je dat graag delen en erover uitwisselen met mensen die in hetzelfde zitten en dan onstaat al snel: ik wil met die mensen vaker uitwisselen en wil ze in mijn bubbel (hologram) hebben. En dan komt dat vriendjes-idee om de hoek kijken.

        
Dat iedereen aardig moeten vinden is ook mijn valkuil geweest. En wat een opluchting is het om te beseffen dat dat helemaal niet hoeft! Het voelde namelijk als een onderdrukking van mijzelf, een soort toneelspel spelen ‘for the greater good’. En het creerde ook een soort minderwaardigheids gevoel ten opzichte van mijzelf omdat ik nog niet iedereen aardig en/of leuk vond. Dus er ontstond een soort: Kim, je snapt het nog niet en je bent nog lang niet zover, je hebt nog veel te doen in jezelf. Onderdrukkend dus. 
En ja, dat is ook iets wat vaag op de achtergrond speelde, al mijn hele leven. Maar ik heb ook al mijn hele leven dat ik mij niet liet beinvloeden door de meningen van anderen over een bepaald persoon. Er was altijd een soort gevoel van: Ja dat kun je nu wel zeggen, maar ik heb die ervaring niet.. Dus ga ik diegene ook niet zo bekijken. 
En ook als iemand vervelend is, is er diep weggestopt in mij ook een gevoel van: Hoe zou diegene zijn als ik daar echt een 1 op 1 gesprek mee zou hebben en we uitwisselen over het leven? Is hij/zij dan nog steeds vervelend/niet leuk?



        Mij niet aardig vinden vind ik altijd wel een soort van lastig.. En dat komt voort uit angst. Ik ben altijd een pleaser geweest, een volgzaam typje, uit angst niet gewaardeerd te worden, met alle gevolgen van dien. Dat is er nu wel af hoor, maar op een bepaalde laag heeft dat nog wel ergens soms zijn invloed waardoor ik live in grotere groepen niet zal gaan staan en mijn zegje zal doen. In kleinere bijeenkomsten doe ik dat dan weer wel. 

        Maaaaar, het is toch heel fijn om te weten dat jij mij wel aardig vindt 😉 En dat is wederzijds.

    • Mijn artikel was even een uit elkaar trekken van wat Samen zou kunnen zijn. Ik denk dat Sowieso-samen overeenkomt met wat jij bedoelt. Dat is autonoom Samen. En het is goed om die krachten te bundelen (dat moet zelfs als je kijkt naar de quantum fysica en dat is ook mijn wanhoop soms), maar als die persoonlijkheden er te veel doorheen gaan spelen dan kom je daar niet. En misschien moet er nog wel even iets meer op tafel komen. Misschien moet er nog wel eens wat meer gezegd worden. En dat is ook heel spannend. Want dat kan wel eens heel erg niet lijken op eye gazing en knuffelend vriendjes zijn. Hoewel ik over eye gazing niet alleen maar ‘spiritueel-slecht’ denk en ook trouwens niet over knuffelen, maar het gaat om de manier waarop.

      • Ik zal nog even reageren straks onder jouw artikel over eye-gazing. Ik kende het namelijk niet maar heb er altijd een naar gevoel bij gehad toen ik het zag gebeuren bij de mensen rondom Martijn.

      • En ja, de persoonlijkheden en hun verstoringen brengen aardig roet in het eten. Zaak dus voor iedereen om naar binnen te keren en autonoom te worden. En dat kan soms ook alleen door zaken even ferm te benoemen.

    • En over dat je iedereen aardig moeten vinden en je je niet mag laten beïnvloeden door anderen van jezelf (herkenbaar). Daarin kun je dus ook gaan overcompenseren. Dan word je dus beste vrienden met mensen die niet leuk zijn en niemand vindt ze leuk omdat ze dat ook gewoon niet zijn. Dus je hebt plotseling de stomste mensen als vriend. Je verdoet je tijd met zoeken naar dat leuke in stomme mensen. Misschien wilde ik ze wel redden of gerust stellen: nee hoor, je bent niet stom. Maar gelukkig: wij zijn vanaf nu heel wijs oké? Wij doen dat gewoon niet meer. 😉 Genoeg lesjes gehad. ‘Leuke mensen: hier komen. Stomme mensen: ga weg of wordt leuk.’ Dat is mijn motto