I will cover your back

Open reactie aan Ilaine Dankaerts

Dag Ilaine,

Omdat je een algemeen bericht hebt geschreven voor iedereen – en niet alleen aan de Blegny-gangers, maar wel op een site waar mensen elkaar kennen van de samenkomsten en lezingen van Martijn van Staveren – voel ik me aangesproken.

Wat jij zo mooi omschrijft, is in feite normaal menselijk gedrag: er voor iemand zijn als diegene het even dreigt te verliezen. Alleen al de wetenschap dat dat zo is, is genoeg.

Zonder al te negatief te zijn (ik ben oké), wil ik je het volgende zeggen. Mijn ervaring is dat voor wat jij vraagt, je niet per se moet zijn in de groep rondom Martijn van Staveren. Mijn ervaring is dat het goed is om in contact te komen of blijven met mensen die niet bezig zijn ‘met dat soort zaken’ in groepsverband. Die ervaring is een behoorlijke afknapper geweest, maar wel leerzaam. Je schrijft dit natuurlijk niet voor niks en mogelijk vanuit een eigen persoonlijke ervaring met dit veelal ontbrekende stuk menselijkheid. Mijn ervaring is dat als je écht behoefte hebt aan iemand die ‘will cover your back’ je moet zoeken naar een speld in een hooiberg in de groep rondom Martijn van Staveren. Het spijt me dat ik het niet positiever kan maken, ik stel ‘openheid’ vóór ‘positiviteit’.  Maar het positieve is: die spelden zijn er dus wel. Je moet alleen maar goed zoeken. Mijn ervaring is ook dat je die spelden makkelijker vindt in de wereld daarbuiten. Geen idee waarom dat is. Trauma en pijn lijken daar niet minder groot.

In een periode van grote behoefte aan ‘will you cover my back’, waarin ik volkomen uitgeschakeld was, kreeg ik van mensen die goed aan de weg timmeren bij Martijn van Staveren de volgende drie ‘positieve’ reacties.
1. ‘Het is goed dat jij er niet bij bent in Blegny.’
2. ‘Ik bekrachtig jouw autonomiteit.’ (ongevraagd en onnodig)
3. ‘Ik zie je pijn en ik voel je kracht.’

Daarnaast kreeg ik veel hartverwarmende uitnodigingen voor workshops, tentoonstellingen en samenkomsten. En verder nog een paar verstorende mails van een man die iets van mij lijkt te willen, maar dat wel héél ongelukkig duidelijk maakt.

Met één enkele speld uit de hooiberg had ik – toen ik weer iets op de been was – een mooie, menselijke en voor mij zeer nodige ervaring. Zij ‘coverde my back’. Had geen oordeel, kon luisteren, maakte eten voor me en kwam niet met hoogdravende, maar platgeslagen wijsheden die Martijn al dan niet gezegd zou hebben. En ook niet met: ‘dat heb ik ook gehad, maar dan erger.’ (Zij is een niet al te opvallend en zichzelf manifesterend persoon en ze voelt zich regelmatig onzeker of ze alles wel goed genoeg voelt. Het algemeen naar buiten gebrachte gevoelde gevoel, dat voelt zij niet.)

Je zou kunnen zeggen: ‘één is genoeg, één is meer dan niks’, maar ik vind het nogal schamel als je bedenkt hoe groot de groep rondom Martijn van Staveren is en hoe snel de door hem georganiseerde lezingen en samenkomsten zijn volgeboekt.

Niet om iets af te doen aan jouw gedicht, maar ik moest denken aan een lied (een hitje) hier in Nederland. Het gaat van ‘Als het oorlog wordt, mag ik dan bij jou?’ Ik heb iets met dat lied. Het irriteert me. En ik irriteer me niet aan jouw gedicht, dat bedoel ik niet, ik voel wat je zegt. Maar zou het niet beter zijn om te zingen: ‘Als het oorlog wordt, dan mag je bij mij, dan ben ik er voor je’?

En aangezien het oorlog is, kan ik gerust zeggen: Je mag bij mij!

Ilaine, ik ken je niet zo goed. Ik weet alleen dat je bijzondere tekeningen maakt. Maar ‘je mag bij mij’ en ik cover your back. Ik ben er voor je. Je bent welkom. Ik zal je vragen wat je nodig hebt, warme soep, een luisterend oor. Ik zal je niet om de oren slaan met ‘Martijn-zegt-ooks’, ik zal je niet vertellen hoe goed ik Martijn begrijp en hoe ver ik al ben. Dat ben ik namelijk niet. Ik maak er regelmatig een puinhoop van, doe dingen die niet handig zijn, misschien onvriendelijk of zelfs onmenselijk (daar wil ik in openheid naar kijken als ik het weet) en veel gaat mij boven de pet. En wat mij nog wel het meest boven de gaat is: hoe mensen (al dan niet met bewustzijn bezig) met elkaar omgaan.

Lieve groet,
Tamar

P.s. Er lijkt echt wel wat te veranderen, maar zoals ik het nu voel, is het helemaal niet verkeerd hier nog wat extra aandacht aan te schenken.

7 gedachtes over “I will cover your back

  1. Tamar, ik vind het fijn je te lezen! Ik las eerder al jouw stuk over ‘wetiko’. Grappig, ik ben daar zelf ook over aan het lezen en dat aan het onderzoeken. Ben begonnen in het boek ‘Dispelling wetiko’ van Paul Levy. Maar dat terzijde, al heeft het voor mij wel overeenkomsten met wat je schrijft. Het onderdeel worden van een ‘hive-mind’ en groepsdenken en het ontkennen van het eigen donker waardoor dat kan woekeren vanuit het idealiseren van een ‘bronbewustzijn’.

    Ik herken veel van wat je hierboven schrijft. Maar vooral in mezelf, de kramp die ontstond in mijn denken en voelen omtrent de materie die Martijn deelt. Ik heb mezelf daar echt van los moeten maken. Toe moeten geven hoe onvrij ik was geworden in mijn denken en hoeveel dogma’s ik had gecreëerd voor mezelf. Dat ik toch echt wel een volger was en het heel moeilijk vind geheel autonoom te zijn en de volledige leiding en verantwoordelijkheid over mezelf en mijn leven te nemen. Ik ervoer steeds minder verbinding met mezelf en de ander. Voelde me steeds minder vrij om spontaan te zijn en te reageren vanuit mezelf want ergens onbewust voelde ik allerlei verwachtingen en voorwaarden. Ik vind het wel bijzonder dat iedereen dit herkent en ervaren heeft, maar dit nooit schijnt te liggen aan wat Martijn deelt. Ik zal hem niet als schuldige aanwijzen, want verantwoordelijk ben ik geheel zelf. Maar ik vind het wel opvallend dat gezegd word dat wij vooral niet onze schaduw in moeten duiken, wij zo vol trauma zitten dat we daar niet aan moeten beginnen. Mijn inzicht uit dit alles is dat ik dat wel moet doen, dat in de schaduw mijn licht schuilt en ik het kwaad vooral niet moet ontkennen in mezelf. Ik ben geen bronwezen, ik ben een mens. En daar ben ik trots op, ik wil niet meer krampachtig voldoen aan dat ideaal. Ik ben kapot, maar heel, ik ben alles tegelijkertijd. Maar ik wil vooral nooit meer mezelf ontkennen. Mijn behoeftes en gevoelens als compleet mens. Ik weet niet hoe het precies zit met deze wereld op metafysisch niveau en ik hoef geen buitenaards ego te ontwikkelen, ik heb genoeg aan dit ego. Ik wil ook geen onderscheid maken in de ene mens tegenover de andere mens. Buiten dat, vind ik het demoniseren van denken en het ophemelen van voelen oprecht gevaarlijk. De mind is iets prachtigs, mits deze VRIJ denken kan en afgestemd is op ons voelen. Dat is nogal een hele klus met al dat gedachtegoed en trauma in deze wereld en onszelf. Ik lees trouwens ook weer veel, onderzoek veel en probeer alles vooral open te houden, een open mind. Ik heb echt moeten toegeven aan mezelf hoe waanzinnig het was te denken dat ik het mysterie van het leven en dit universum zou hebben opgelost (op basis van wat iemand anders deelt), maar ik de wijsheid ontbreek om in harmonie met mezelf en de ander te leven. Daar klopt iets niet. Een wijs mens representeert wat hij zegt, doet en voelt, dat is één. Omdat diegene dat geleefd en beleefd heeft, het is niet een verhaal van een ander of een idee iets te moeten zijn of doen, maar iets heel anders te voelen en ervaren. Wij zijn gespleten van binnen en dat manifesteert zich in deze werkelijkheid in extreme polariteiten. Volgens mij gaat het om het in balans brengen van deze polariteiten in ons, het donker en licht in ons mensen.

    Om Paul Levy in het boek dat ik hierboven noem te quoten:

    ‘The transpersonal evil of wetiko can be considered that tendency which- whether in ourselves or others- inhibits personal growth, destroys or limits innate potentialities, curtails freedom, fragments or disintegrates the personality, diminishes the quality of interpersonal relationships, and creates divisiveness in the whole human family. It limits and blocks our ability to love, grow, to evolve. The heart of evil strives always and everywhere to annihilate, to turn all being to nothing. In the creation-drama, evil was, so to speak, the reverse, the other, of the act of creation; it is that whick opposes the divine creativity of the universe. Evil is anti-life; it is life turning against itself. Evil diminishes the fullness of life; “live” reversed: “evil”. Evil is something a soul does to itself and, as a result, can’s resist doing to others.’

    En dan speekt hij vooral over het kwaad als psychologisch aspect, waarin de schaduw een belangrijke rol speelt omdat de realiteit onze spiegel is en niet los is van onze binnenkant. Bepaalde informatie of manieren van informatie verschaffing kan mensen die al gespleten zijn nog meer versplinteren of die delen nog dieper het donker in drijven waardoor de ontkenning groter wordt en woekert. Dat lijkt te komen omdat de informatie tegenstrijdigheden bevat of elementen die de al aanwezige tegenstrijdigheden in het denken, doen en voelen uitvergroten. Tenminste dat is mijn conclusie en ervaring. En terwijl ik dit typ komt een herinnering naar boven waarin iemand bepaalde kunst deelde op de brongenoten pagina van Facebook die veel mensen ‘donker en draconisch’ noemden, sommigen snapten niet waarom dat gepost werd. Terwijl ik me nu besef dat ik me juist altijd geraakt voel door het zogenaamde donker dat mensen in hun kunst kunnen stoppen. Omdat het juist hun licht toont. Juist daar voel ik heel diep hoe mooi de mens is en juist daar vind ik die diepte van de ziel en het leven. Ik vind dat niet in oppervlakkige, door ontkenning niet geïntegreerde ideaalbeelden.

    • Ha Floor,

      Goed om je te lezen! Ja, wat een klus is het, hè? Ik heb ook alles van Paul Levy gelezen. Verslonden. Maar ik heb ook Columbus and other Cannibals gelezen. Ik wilde toen van de daken schreeuwen dat iedereen dat moest lezen. Maar dat werkt natuurlijk niet. Maar als je Paul Levy interessant vindt, moet je zeker dat boek lezen!
      Tja, volgerschap. Wanneer ben je volger? Vroeger vond jij mij ook een volger, toch? En jezelf niet. Volgens mij. 😉 Ik heb mijzelf (ook) nooit een volger gevonden, ik ging alleen maar zo veel mogelijk naar alle lezingen. Alles opslurpen. Naar binnen halen, alles alles alles. En ook luisterde ik de audio heel veel tijdens het strijken. Ik ging ook heel veel strijken omdat dat een fijn werkje was om tegelijkertijd te luisteren. Mijn gezin zag er spik en span uit. Keurig strakke t-shirts, dekbedhoezen, noem maar op, alles strak. En ik slurpte en slurpte. Tot… heel plotseling ik die stem niet meer kon horen op de audio. Overload! Ik merkte ook: ik kan niet naar binnen gaan als iemand anders tegen mij zegt dat ik dat moet doen en op welke manier. Ik kan het gewoon niet. Maar ook omdat ik vervelende ervaringen heb gehad in de groep rondom Martijn heb ik pauze (zo noem ik het maar inmiddels omdat je misschien beter niet ‘nooit meer’ moet zeggen, wat ik overigens veelvuldig en graag doe ;-)). Ik vind dat ik juist in die groep gehertraumatiseerd ben. En ik vind: ik had dat niet nodig want wat daar gebeurt, krijg ik gratis en voor niks in mijn eigen leven buiten die groepen (en heb ik ook gehad): prima en veel van geleerd en veel opgeruimd. Maar ga je dat dan weer opzoeken en waarom, uit welk gevoel? Ik was het helemaal zat. En ergens nog steeds. Ik hou niet van kliekjes en hiërarchie. Van dichter of verder van Martijn staan. Van je eigen net iets bijzonderdere band hebben met Martijn (iedereen heeft zijn eigen Martijn 🙂 zo lijkt het wel. En misschien is dat ook gewoon zo.) Toen ik naar Peru ging was dat ook om eens uit te zoomen. Wat ik daar ging doen daarvoor was ook nodig alles los te laten wat je geleerd had waar dan ook. Dat moet je steeds weer doen. Ik merkte dat ik daar niet helemaal uit kwam. Want ik weet helemaal niet meer wat van mij is en wat van iemand anders. En ook niet wat ik mij zelf herinner door dat iemand anders iets zegt. En dan met name betreft dat de materie zoals MvS die vertelt. Maar hij is niet de enige die dat vertelt. Voor mij komt het heel erg overeen met wat Paul Levy vertelt (ook uit eigen ervaring) of eigenlijk andersom, alleen heeft Paul het niet over buitenaardsen. En daar heb ik wel ervaringen mee. Maar weer heel anders dan de meeste mensen rondom Martijn. Tenminste, wat ik daarvan hoor en lees. Ik weet niet hoe dat zit. Ayahuasca-ervaringen zijn ook altijd heel verschillend. En ik begrijp zelf de neiging van mensen niet dat ze over die ervaringen willen vertellen. Ik wil dat zelf niet omdat ze zo moeilijk te verwoorden zijn. Het wordt altijd een slap aftreksel. En een antwoord van een ander wil ik er niet op. Maar volgerschap… ik ben in ieder geval blij uit al die fora’s te zijn gestapt. En een lange pauze (tot nooit meer of niet) in te lassen. Het is ook langzaam zo gegroeid: ik ging oorspronkelijk nooit ‘samen’ naar lezingen en in enen waren er groepjes ontstaan van meerijden en die wel en die niet. Eerst was dat heel leuk en gezellig, maar het is toch niks voor mij. En dan voor elkaar kaartjes regelen om iets maar niet te missen. Nee, het staat me tegen en ik heb er zeker aan meegedaan. En het wordt onzuiver voor mij. Dat moest er sowieso uit. Heb je wel eens op de site van Paul Levy gekeken? Hij heeft samenkomsten in volledige gelijkwaardigheid, waar iedereen los zou zijn van persoonlijkheid. En wie daar in schiet, moet weg. En weet dat zelf ook en gaat ook weg. Dreaming the dream, noemt hij het. Ik ben daar best nieuwsgierig naar. In Peru heb ik ook gemerkt dat het kan, een groep vormen van individuen en los zijn van persoonlijkheden. Maar daar spraken we niet. Het was allemaal zonder praten en voor langere tijd achter elkaar. We gaan het zien :-). Oja… ik heb ‘ontdekt’ in mezelf: ik raak snel verveeld. Haha. Als er routine is, maakt niet uit wat, dan wil ik eruit, dan moet er iets anders komen. Ik kan niet tegen ritme en regelmaat en altijd hetzelfde en steeds maar door. Maar enfin, wanneer ben je een volger? Ik denk dat één kenmerk van volgerschap is dat je ‘de goeroe of niet-goeroe’ gaat verdedigen als iemand daar iets over zegt dat mogelijk ‘negatief’ is. Of als je dan heel veelzeggend niets zegt en diegene de rug toekeert. Voor mij is dat altijd iets geweest dat ik deed in spirituele groepen: kijken of die ruimte er was. Ruimte voor zogenaamde ‘negativiteit’ wat ik zelf dan ‘kritische ruimte’ noemde. Dat was er nooit. Je mag gewoon geen vraagtekens zetten bij spiritualiteit en niet bij goeroe’s. Volgens mij mag dat van Martijn wél, ook bij hem. Maar niet van zijn volgers. En dat je een ander om de oren gaat slaan met wijsheden van diegene die jij zelf tot goeroe maakt door dat volgergedrag. Ik weet vrij zeker dat ik dat nooit gedaan heb, dus ik ben vrij, Floor 😉 🙂 Echt! Haha. Altijd al geweest ;-).
      Dat zwarte dat jij benoemt (en Paul Levy) ook, vind ik heel belangrijk om naar te kijken. En het is moeilijk dat in jezelf te zien. Ik vind mijzelf heel lief. Ja, daar kan ik weinig anders van maken. Maar ik ben daar ook een onderzoek in gestart omdat ik merkte dat sommige mensen mij soms niet lief vonden (wat raar! ;-)). Vooral in mijn reageren, hard of zo. Ik heb iets heel erg liefs voor mezelf gedaan, maar dat was heel erg onlief voor iemand die ik heel lief vind. Mmmm. Dat onderzoek was eerlijk gezegd wel nodig. Volgens mij gaat het om erkenning. Erkenning van het zwarte en erkenning van pijn bij jezelf en bij de ander. Ik denk wel eens als we nou allemaal bij elkaar erkennen dat de ander pijn heeft, dan zijn we klaar met dat gedoe met elkaar. Maar dat doen we niet echt omdat we dan denken: ja t’is wel goed, het is een rotstreek van je. En misschien is het ook een rotstreek. Nou, dan gaan we het erover hebben. In openheid: ‘Oké, ik erken dat dat eigenlijk best een rotstreek was en ik deed het omdat ik pijn had. Ik -dacht- iets en toen deed ik iets en dat was misschien niet zo handig, merk ik nu je dit zo zegt.’ En LIVE, niet per mail of zo. Alleen maar LIVE. Zelf ben ik wat kunst betreft grote fan van Banksy. Dat raakt mij. Dat is in feite ook wel zwart, maar meer maatschappijkritisch en er zit iets heel liefdevols in en iets kwajongens. Banksy is een lieve, bewuste kunstenaarboef. Als je humor weet in te brengen dan geeft dat voor mij blijk van een groot bewustzijn en een groot begrip. En ook dat is iets waar het in het geheel aan ontbreekt in spirituele groepen: humor. Ik ben heel serieus, maar als ik elke dag alleen maar braaf moet zijn en vroeg op moet staan en op tijd naar bed en de zonnegroet elke dag en mediteren elke dag en nooit alcohol en nooit suiker en alleen maar gezond en zeker geen vlees en nooit onbeleefd en altijd hoe het hoort, dan word ik heel erg zuur en ongelukkig. Dan wil ik schoppen, grappen maken en doorbreken. Om daarna weer lief en braaf te kunnen zijn. In feite kan ik overal grappen over maken of de humor van inzien, voor de meeste spirituele en ‘goede’ en ‘zachte’ (dat is maar de vraag of ze dat zijn) mensen gaat dat (zwartere humor) te ver.

  2. Dank voor je schrijven, Tamar. Heel duidelijk en ik denk dat er meer mensen zijn die dit zo ervaren.
    Kille “het is jouw hologram, het is jouw script wat je zelf kun uitschakelen, ik neem je waar” of lege blikken in een poging neutraal te zijn etc zijn zaken die misschien goed bedoeld zijn maar niet het gevoel geven in een warm bad te belanden waarin je even mag bijkomen van de helse pijnen die je in dit leven hier kunt ervaren.

    Fijn dat je dit even opengooit.

    • Jij ook dank, Kim. Voor je betrokkenheid bij mij (los hiervan al) en je openheid. Ja, het is even een knuppeltje. Het kan en is natuurlijk genuanceerder, maar ik heb ook contact met mensen die ‘het’ wel in zichzelf voelen en volledig geïsoleerd zijn of zich in ieder geval zo voelen. En die zijn al dan niet tijdelijk afgehaakt. Reken maar dat je warm onthaald wordt als zogenaamde ‘anti-Martijner’ juist uit dit soort frustraties. Alert en bij jezelf blijven en open blijven staan is dan wel belangrijk. En over mijn verhaal: soms is het heel goed om te voelen: hee-ieeey hee-ieeey hee-ieeey, what’s going on? (En dan dat nummer gaan draaien van 4 non blondes – What’s up? en heel hard meezingen. Lekker! 😉 )

      • “What’s Up?” 4 Non Blondes

        25 years (oké nog wel iets meer dan dat 😉 ) and my life is still
        Tryin’ to get up that great big hill of hope
        For a destination

        I realized quickly when I knew I should
        That the world was made up of this brotherhood of man
        For whatever that means

        And so I cry sometimes when I’m lying in bed
        Just to get it all out what’s in my head
        And I, I am feeling a little peculiar

        And so I wake in the morning and I step outside
        And I take a deep breath and I get real high
        And I scream from the top of my lungs
        “What’s going on?”

        And I say, hey-ey-ey
        Hey-ey-ey
        I said “Hey, a-what’s going on?”
        And I say, hey-ey-ey
        Hey-ey-ey
        I said “Hey, a-what’s going on?”

        Ooh, ooh
        Ooh
        Ooh, uh huh
        Ooh, ooh
        Ooh
        Ooh, uh huh

        And I try
        Oh my God, do I try
        I try all the time
        In this institution

        And I pray
        Oh my God, do I pray
        I pray every single day
        For revolution

        And so I cry sometimes when I’m lying in bed
        Just to get it all out, what’s in my head
        And I, I am feeling a little peculiar

        And so I wake in the morning and I step outside
        And I take a deep breath and I get real high
        And I scream from the top of my lungs
        “What’s going on?”

        And I say, hey-ey-ey
        Hey-ey-ey
        I said “Hey, what’s going on?”
        And I say, hey-ey-ey
        Hey-ey-ey
        I said “Hey, a-what’s going on?”
        And I say, hey-ey-ey
        (Wake in the morning and step outside)
        Hey-ey-ey
        (Take a deep breath and I get real high)
        (And I scream)
        I said “Hey, a-what’s going on?”
        And I say, hey-ey-ey
        (Wake in the morning and step outside)
        Hey-ey, yeah yeah yeah
        (Take a deep breath and I get real high)
        (And I scream)
        I said “Hey, a-what’s going on?”

        Ooh, ooh
        Ooh
        Ooh, uh huh

        25 years (idem) and my life is still
        Tryin’ to get up that great big hill of hope
        For a destination, mmm

      • Een knuppeltje is soms nodig, en ook dat is liefdevol zijn. Liefde is ook zeggen wat gezegd moet worden, soms met de vuist op tafel. 🙂
        Ik heb ook contact met iemand die is afgehaakt vanwege deze zaken. Die is niet anti-Martijn maar meer er uit gestapt vanwege de groepsdynamieken. Ik weiger dat, hoewel ik het begrijp.
        Het gaat om mijzelf en wat ik hier te doen heb. Martijn kan er niets aan doen dat zaken verkeerd geïnterpreteerd worden en er daardoor bepaalde dynamieken ontstaan tussen de mensen die met zijn informatie bezig zijn.

        Het is allemaal diepgaande informatie en in een poging zelf ook dichtbij dat nulpunt te komen en dagelijks ‘aan’ te willen staan, ontstaan dergelijke gedragingen/dynamieken.
        Ik heb daar zelf ook mee geworsteld. Sinds ik besloten heb om gewoon weer mens te zijn en te accepteren dat ik in deze besmette dichte realiteit niet altijd dat kan voelen en zien wat we als oorspronkelijk wezen wel voelen en zien, voel ik me veel liefdevoller en lichter.

        En ja, goed nummer 😉