Hoe doen ze dat?

Ik heb het boek The Extraterrestrial Species Almanac, gisteren gekocht en gelezen naar aanleiding van een artikel hier op brongenoten. Voor twaalf euro (digitaal bij die winkel met dat Blauwe Bolle mannetje) heb je veel woorden en plaatjes voor je geld. Ik vraag mij nu af wat de waarde van dit boek is. Als je veel van blote gespierde Amerikaanse filmsterachtige mannen zonder tepels en borsthaar van wie het haar altijd goed zit houdt, is het een aanrader. 

Het kan best dat er een kern van waarheid in dit boek zit, maar ik word nogal afgeleid door een soort ideale wereld die er geschapen wordt. En ook dat er maar weinig sprake is van gelijkwaardigheid. Bepaalde rassen (misschien wel allemaal) zouden de ‘teachers’ zijn van de mens. Het gaat volledig voorbij aan de mogelijkheid dat wij zelf ook ‘buitenaards’ zijn. Of heb ik te snel gelezen?

Ik heb mijn eigen ervaringen en sta open voor die van anderen, maar ik word door dat soort plaatjes belaagd met vragen als: Hoe doen ze dat? Er zo uitzien? Hebben ze krultangen? Föhns? Fitness-apparatuur? Heb je ook wezens/rassen met een minder symmetrisch gezicht? (Symmetrie is wat hier op aarde mooi wordt gevonden in gezichten.) Kinderen krijgen zal ook wel anders gaan op de Pleiaden. Ik zag er beslist niet uit zoals deze vrouwelijke Pleiadiër, pakweg een jaar na mijn bevallingen. Iets met hormonen, slaapgebrek, etc.

Ik snap best dat het Photoshop is en zo. Maar beeld is zeer invloedrijk op onbewuste niveau’s. Bron is geen ander woord voor Hemel, naar mijn idee.

Interessant is ook dat Martijn van Staveren het gehad zou hebben over de Andaranen. Die staan trouwens niet in het boek, maar zoals ik het begrepen heb uit het artikel hieronder, hebben deze Andaranen een mening over de mens. Ze vinden dat er ‘afvallig gedrag’ is onder de mensen. Onder bewuste mensen ook. Als daarmee onmenselijk, uitsluitend en ontkrachtend gedrag bedoeld wordt, kan ik dat vanuit mijn standpunt beamen. Maar als die Andaranen zo’n verschrikkelijk groot bewustzijn hebben, begrijpen ze toch ook waarom dat is? En als dat niet zo is, denk ik: walk a mile in my shoes. Ik maak mij er zorgen over dat er buitenaardsen zijn met een mening en dat zij een zeer dualistisch keuzepakket bieden: afvallige of scheppingsjuweel. Weten zij niet wat de connotatie is van het woord ‘afvallige’? Zo worden mensen genoemd die zich losmaken van een geloofsysteem (kerk, spiritualiteit), van een sekte, of van welke beperkende beweging dan ook. Ik zou eerder zeggen: gedraag je gewoon werkelijk menselijk, wees écht lief en open, en wees het gewoon allebei: ‘afvallige’ in de zin van los van alle geloof- en volgsystemen en wees óók ‘scheppingsjuweel’, zonder angst. Reik uit en stijg uit.

Zo, en nu ga ik even naar de sportschool, de schoonheidsspecialist en de kapper. Voor het geval dat… Dan wil ik wel een beetje goed voor de dag komen.

3 gedachtes over “Hoe doen ze dat?

  1. De waarde van het boek (even serieus :-)) is bewustwording, het uitschuiven van de oh zo vernauwde, aardse, driedimensionale overtuiging, dat als de buitenaardse bestaan, dan alleen maar in die (Amerikaanse) science fiction films. Plaatjes, ja, kan afleidend zijn. Is voor mij ook best herkenbaar, vooral als ze ook gekleurd zijn in felle kleurtjes en geplaatst zonder enige bronvermelding. Maar daarom was het voor mij extra interessant om bij de vorige artikel ook naar de site te kijken van Ricardo Gonzalez en een aantal foto’s te bekijken. Ik krijg dan iets rondere beeld van wat “contact” zou kunnen betekenen. En ik weet, dat het op hele verschillende manieren kan. Wat je ook aangeeft.

    Ideëel beeld – nou, als iemand van wat dan ook een voorstelling maakt, zeker naar aanleiding van een woordelijke beschrijving, zal het vaker Ideëel beeld opleveren. Ook over aardse dingen, als “uitzicht op zee” of “adembenemend zonsondergang”. Laat staan buitenaardse dingen. En verder heb ik vaker gelezen, dat het 3D lichaam anders opgebouwd is en functioneert, dan niet-3D lichaam. Bijvoorbeeld de tekeningen van Marc Brinkerhoff (https://intergalacticmission.com/pages/extraterrestrials_mystic_art/extraterrestrials_mystic_art-main_page.html ) laten ook symmetrische mensen met mooi haar zien, en in zijn interviews vertelt hij meer over lichaam, die helemaal aanpasbaar is buiten 3D wereld… Dus hoeft niet door de kapper-sportzaal routine 🙂

    Nog iets. Ik deed een oefening met aandacht richten op gedachtes, die op komen dagen, en proberen achter te komen – wat dacht ik voordat ik die gedachtes kreeg. Op een gegeven moment was het een “herfstige alleenige” iets, die voorbij ging fietsen. Ik ging terug spoelen naar waar het vandaan zou komen.. Kwam bij de ironie of sarcasme van dit artikel, maar kwam heel subtiel via een omweg, via een reeks andere gedachtes. Gewoon een observatie.

    • Het is geen ironie of sarcasme wat ik hier toepas. Het is eigenlijk gewoon echt wat ik voel en doe en wat ik mij afvraag. Wat er in mij gebeurt. Het is ook om de dingen uit te rekken. Dat alles er dus mag zijn. Dat alles gezegd mag worden (in respect naar de mens). Dat je iets van alle kanten mag bekijken. Open, open, open. Ik ben het boek gaan kopen uit oprechte nieuwsgierigheid naar aanleiding van jouw artikel. Ik zag dat er verwezen werd naar Bashar. Achterin het boek… Dat maakt mij meteen al op mijn hoede. Maar daar kijk ik óók naar. Kijk, dat buitenaardse, dat moet geen sensatiezuchtige wappie-iets worden. Die beweging heb ik vaker gezien (en voor mij klopt dat niet). Veel mensen willen ‘magic’. En voor mij gaat het om iets anders. En ik heb dus mijn eigen ervaringen erin en dat is… anders dan hoe veel andere mensen hierover praten en schrijven.

      En het leuke was (even terug naar mijn artikel) ik ben echt naar de sportschool gegaan, dat was ik al een tijdje van plan en tjee… wat deed me dat goed. En ik moest in mezelf lachen want ik dacht: daar hebben die Antaranen tóch een punt. (Dat is hun advies in het boek). Maar dit is gewoon hoe ik het zie en hoewel ik de waarheid (net als velen) in pacht heb, weet ik het ook niet. Het is niet zuur of wrokkig of sarcastisch, het is een beetje recht voor zijn raap. Omdat ik geloof in de wet van openheid. 🙂 En ik kan gewoon van veel dingen de humor inzien. Ik ben heel serieus en in die serieusheid relativeer ik met wat ik zelf humor noem. Deze realiteit en waar we in zitten noem ik een grap. Een grote zwarte grap. Daarin kan ik ironisch zijn, maar ik waak voor sarcasme. Want sarcasme is ook zwart. Een dun lijntje as always. En geschreven woorden… het blijft linke soep. Hoe komt het over? Wat gebeurt er onderweg? Kan ik iets voorkomen zonder mij toch te uiten zoals ik dat voel? (ik vrees van niet, maar wel in respect naar de mens is het streven) Menselijke live ontmoeting is het best, maar zo een beetje tegen elkaar aan schuren en toch open blijven… zo moet het lukken. Beweging in alles. 🙂