Een belangeloos besluit

Een van de belangrijkste vragen die je mee kunt nemen in het onderzoek naar jezelf is de vraag: ‘hoe vrij ben ik?’ ‘Hoe vrij ben ik in de manier hoe ik de werkelijkheid om mijzelf ervaar?’ En daarmee bedoel ik: hoe vast zit ik nog aan iets wat mij kennelijk bestuurt.

Dit is een uitspraak van Martijn van Staveren. De meeste bezoekers van deze site houden van Martijn van Staveren óf op z’n minst: vinden dat hij best wel zinvolle dingen zegt of gezegd heeft en willen daar iets mee doen. Volgens mij heb ik zo de bezoekersgroep best goed omschreven. Ik hoor bij deze bezoekersgroep. 

Als je bovenstaande vraag ‘hoe vrij ben ik?’ meeneemt in je onderzoek, kun of moet je misschien wel tot besluiten komen in jezelf.

Waarschuwing! 
Aan een besluit zitten consequenties die je van te voren niet kunt overzien. Dat is de wetmatigheid van een besluit.

Mijn besluit
Een tijdje geleden heb ik besloten dat ik alles aan zou gaan, geen concessies meer zou doen, alles op de schop moest, alle uitgesleten paden in mijn hoofd met de sloper mee mochten en alleen nog maar zou doen wat ik écht zelf voelde. (En vooral dat laatste is tricky, zéér tricky.)
Stiekem heb ik daar volgens mij achteraan gedacht: ‘Maar het moet wel een beetje leuk blijven.’

Afgelopen periode was helemaal niet leuk. Nou ja, bijna helemaal niet leuk. En af en toe was het zelfs wanhopig stom. Toch heeft mijn besluit wel het en ander opgeleverd. Wezenlijke dingen, geloof ik.

Ik schrijf dit mede omdat het zo kan zijn dat een lezer zich hierin herkent. En dat dat een beetje gerust stelt. Mij doet dat het: weten dat je niet de enige bent. Ik weet dat ik niet de enige ben die dit soort besluiten heeft genomen en in wanhopig stomme gemoedstoestanden terecht is gekomen. Maar bij mij en de bij mij bekende medebesluitnemers lijkt het erop dat het wel wat gaat opleveren allemaal al weet ik nog niet helemaal precies wát.

Dus: aan een besluit zitten consequenties die je van te voren niet kunt overzien, maar… er is hoe dan ook beweging. Je kunt niet de hele tijd naar iemand gaan luisteren die je zinvolle dingen vindt zeggen en daar niets mee doen of het alleen maar nazeggen. Dat is dan misschien leuk, maar wat heb je daaraan? En wat is nou eigenlijk ‘leuk’? Leuk is zwaar overrated

Dat mag ook nog best op de schop: leuk. Het IS gewoon en het hoeft niet LEUK. Dat is veel relaxter en het is ook belangeloos. Dat laatste woord klinkt trouwens behoorlijk Martijn-van-Staveren-in-orde. 
Ook weer mooi meegenomen op een site als deze :-).

3 gedachtes over “Een belangeloos besluit

  1. “Leuk” is zwaar overrated. Dat klopt helemaal. Ik probeer voor mijzelf beter in beeld te brengen, wat betekent eigenlijk “doen wat je voelt”. Daar schrijf je ook een beetje over. Er is voelen, wanneer je iets heel leuk vindt – een vooruitzicht van een wandeling ergens op de heide, of de wandeling zelf. Of het luisteren van een waanzinnig mooi muziekstuk, of een gesprek met een flow… Maar dit alles lijkt toch een soort “korte voelmomenten”… Sommige grotere dingen, grotere keuzes misschien, die zijn meestal ook best voelbaar en duidelijk. Maar dat gebeurt niet zo vaak, zo lijkt het… Soms “voelen” is meer een keus om iets niet te voelen en iets anders wel te voelen… Een hele onderzoek 🙂

    • Ja, zo is het. Dat voelen is een interessante studie. Wat ik bedoel is onder andere dat je heel erg op je hoede moet zijn met dingen die je voelt. Bijvoorbeeld of met name als iets extreem goed voelt. Ik noem dat zelf: ‘koortsig goed’. Als iets ‘koortsig goed’ voelt, wordt je meegenomen. Of kan je worden meegenomen. Dat is wat bijvoorbeeld veel gebeurt bij seksualiteit. Maar het kan ook zijn dat je in situaties terecht komt waarin je je extreem geliefd voelt en erbij voelt horen (en niet zelden heb je daar heel toevallig net een trauma op) en dan voel je ’tjee dit is goed!’ maar er zit iets ‘koortsigs’ in. Dat heb je niet altijd meteen door en soms pas later wél. Je kunt dan een weg op gewandeld zijn waarvan je je afvraagt: hoe kwam ik hier? Hoogstwaarschijnlijk omdat er sprake was van manipulatie en je het ‘koortsige lijntje’ niet gevoeld hebt.

      • Ja, dat begrijp ik .Ervaringen met voelen, wanneer ik zooo in dat gevoel zit, zo diep in de emotie, dat ik niet “weet” hoe te reageren vind ik best een uitdaging. Misschien wat vaker oefenen? haha