De Echokamer

Ik zie de politici en de beroemde ceo’s van al die grote tech bedrijven gniffelen. Terwijl ons echte leven in een achtbaan van verandering is beland zitten we met miljoenen in een virtueel kooitje. Dagen en nachtenlang. Verslavend. Dat was ook ooit de bedoeling. De perfecte afleiding. Missie geslaagd.

Wat we niet moeten vergeten is dat de buble ook letterlijk een buble is. Een beschermd kooitje. We weten inmiddels dat men alles over ons weet. Het is geen illusie meer, we gedogen het. Cookie hier, cookie daar. Ach jah, ze weten toch al alles. Ik accepteer.

Vanuit het perspectief van de mensen die kwaad in het zin hebben is het geweldig dat terwijl de echte wereld in brand staat, tegelijkertijd het grootste gedeelte van de wereld zijn of haar waarheid in een virtuele wereld uit. Controleerbaar en overzichtelijk.

‘Kijk ze nou eens online geluid maken terwijl wij gewoon onze gang gaan’ hoor ik ze zeggen. Laat ze lekker echoen in hun echokamer. Fantastisch! En als het te luid word maken we ze met 1 druk op de knop monddood. Zoveel controle en macht hebben we deze platforms gegeven. Wij.

Weten we elkaar online te motiveren? Te inspireren? Te bewegen? Te verbinden? Te helpen? Jazeker wel, echter mag het daar niet bij blijven. Wat we in het echte leven er vervolgens mee doen is hetgeen wat het verschil maakt. De actie na de inspiratie. Ik wilde een korte anekdote delen over een ervaring die ik had afgelopen week. In een schoenenzaak.

Ik liep toevallig voorbij en zag een briefje dat ik naar binnen mocht lopen om een afspraak te maken. Waar ik ook naar binnen stap, altijd mondkaploos en met een hartelijke vibe. Zo ook hier. De dame tipte mij dat er nu zelfs een mogelijkheid was om te shoppen daar er een afspraak was uitgevallen. Zo gezegd zo gedaan

‘Ho, eerst wel even een mondkap op’. Ik bedankte mij vriendelijk en gaf aan dat ik dat niet ging doen omdat ik mij niet liet verplichten tot het volgen van een maatregel wanneer deze feitelijk niet werkt. En het daarnaast ook nog eens slecht voor mn gezondheid is.

Ze keek mij geschrokken achter haar mondkapje aan, een moment van stilte volgde en ik wachte op haar reactie. Soort van verrassend kwam de bekentenis dat ze het helemaal met mij eens was, er zelf ook niet achter stond maar dat men als zaak nu eenmaal de regels te volgen had. Ik begreep haar standpunt.

Een fijn gesprek ontstond waarna ze zou overleggen met de eigenaar of ik toch zonder mondkapje mocht winkelen. En dat mocht. Sterker nog, de eigenaar kwam mij helpen waarna een soort van hetzelfde gesprek ontstond. Ik legde hem tevens uit dat ik dit niet alleen voor mezelf deed, maar bijvoorbeeld ook voor diegene die te kampen hebben met economisch leed. De eigenaar omarmde mij, gaf mij 20e korting op mijn schoenen en zei dat hij dat hij trots was op mijn bereidheid zich voor hem hard te maken. We waren blij met elkaar. En deze hele ervaring ontstond doordat ik had besloten zonder mondkap naar binnen te lopen.

Mensen vragen mij geregeld; hoe doe je dat dan? Ik kan alleen maar zeggen dat we niet bang hoeven te zijn en dat we het niet voor onszelf moeten invullen dat mensen perse boos of verontwaardigd zullen zijn. Voor mij is het de normaalste zaak van de wereld en ik denk daar niet meer over. Misschien ben jij juist wel het lichtje wat de ander net nodig heeft. Who knows. Toch ben ik ervan overtuigd dat wanneer we bewust met dit lichtje rondlopen we veel van dit soort ontmoetingen zullen hebben. Met golfjes tot gevolg.

Ook bij de kapper liep ik van de week zo naar binnen. Het kwam niet eens ter sprake. Zwijgend begrepen, dezelfde taal sprekend. De ene met, de ander zonder mondkap. Ik kom dus juist heel veel begrip tegen. Mensen die achter een mondkapje hetzelfde denken, maar nog niet de durf hebben om zich uit het kudde te ontworstelen. Of ook gewoon niet kunnen of mogen.

Totdat ze jou ontmoeten….

Bron: Mijn covid dagboek (telegram kanaal)